Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014 22:00

Live Review: Cat Power / Nalyssa Green @ Fuzz Live Music Club, 21/11/14

Written by 

Η συναυλία της Cat Power στο Fuzz, όπως αυτή των Fall στο Gagarin, ανήκει εύκολα σε αυτές που έδωσαν αφορμή για τις περισσότερες συζητήσεις μετά την τέλεσή τους το 2014. Τελεία και παύλα.

Ας αρχίσουμε πρώτα από τα εύκολα. Με μία μικρή καθυστέρηση, από αυτές που αρχίζουμε να ξεσυνηθίζουμε στις οργανωμένες παραγωγές, η Nalyssa Green ανέβηκε στην σκηνή για να αντιμετωπίσει μόνη της, χωρίς συγκρότημα, την συστοιχία των μουσικών οργάνων που την περίμεναν. Σίγουρα η επιλογή της ως support για την Cat Power βασίστηκε αρκετά στο ότι η Nalyssa μπορεί να υποστηρίξει μία solo εμφάνιση και να έχει παράλληλα μία διαφοροποίηση από το main act. Όπως συνήθως γίνεται στις συναυλίες της, η χρήση του theremin σε κομμάτια όπως το Your Eyes ή το Push Your Lips αποτέλεσε το πιο εντυπωσιακό σημείο της εμφάνισής της. Από τις διασκευές ξεχώρισε αυτή στο What Is Love των Haddaway, αλλά και η άμεση απόκρισή της όταν κάποιος από την μπροστινή σειρά ζήτησε No Limit για να συνεχιστεί το “90s dance party”. Κατάφερε μεν να κρατήσει ζωντανό το κοινό, που προσερχόταν συνεχώς κατά τη διάρκεια της εμφάνισής της, αλλά εννοείται πως θα είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον με πλήρη μπάντα πίσω της.

Η αλήθεια είναι πως, όταν η κυρία Chan Marshall ανέβηκε στην σκηνή, η φιγούρα της δεν θύμιζε την Cat Power που γνωρίζουμε. Η προχωρημένη εγκυμοσύνη της άλλαξε πολύ το σώμα της. Νοιάστηκε κανείς; Φυσικά όχι. Τα τραγούδια, η φωνή και η προσωπικότητά της παίζουν πολύ σημαντικότερο ρόλο. Το φως των κεριών στο μπροστινό μέρος της σκηνής δημιουργούσε μία ζεστή ατμόσφαιρα, κυρίως για εκείνη και για όσους βρίσκονταν στις πρώτες σειρές. Πήρε την κιθάρα της και ξεκίνησε να τραγουδάει. Μετά από λίγο κάθισε στο πιάνο και δεν σηκώθηκε από εκεί παρά μετά από μιάμιση σχεδόν ώρα.

Τα προβλήματα ξεκίνησαν κάποια ώρα μετά. Για ένα υπερβολικά μεγάλο χρονικό διάστημα, η συναυλία έμοιαζε (ύποπτα, αν με ρωτάτε) με ένα εκτενές soundcheck. Ξέρετε, την προσυναυλιακή διαδικασία κατά την οποία ο μουσικός και οι τεχνικοί του χώρου συνεργάζονται για να ελέγξουν αν ο ήχος που βγαίνει από τα ηχεία και τα monitor είναι ο επιθυμητός. Η Chan έκανε συνεχή νοήματα στους τεχνικούς, έκανε παύση στο κομμάτι που έπαιζε για να δώσει εντολές και για να ζητήσει συγγνώμη από το κοινό που δεν ήταν άψογη ή δεν της έβγαινε η φωνή όπως ήθελε. Ένδειξη της κατάστασης της φωνής της, η κούπα με τσάι που εκτελούσε χρέη μόνιμου background, είτε επάνω στους ενισχυτές της κιθάρας είτε δίπλα της στο πιάνο. Κάποιες φορές έριχνε το φταίξιμο στα μηχανήματα, ακόμη και στον ίδιο της τον εαυτό. Πιθανότατα ο κύριος υπαίτιος για αυτήν της την διάθεση να μην ήταν οι άνθρωποι ή τα υλικά, αλλά το ξέφρενο ορμονικό πάρτυ που συμβαίνει στο σώμα μίας εγκύου. Στο τέλος κι εκείνη παραδέχτηκε πως αλλιώς τα επιθυμούσε και αλλιώς της τα έφερε η στιγμή.

Και τώρα τα δύσκολα. Πού απευθύνεται ένα live show; Πιο συγκεκριμένα, πού απευθύνθηκε αυτή η ζωντανή εμφάνιση της Cat Power; Μία τραγουδοποιός που, από τις παλαιότερες (μιλάμε για αρχές ‘00s) εμφανίσεις της σε χώρους όπως το Mo Better και οι… Χάρτες, βρέθηκε να μαζεύει τουλάχιστον 1500 άτομα για μία συναυλία;  Απευθύνθηκε στον αγνό οπαδό που περιμένει πώς και πώς την αγαπημένη του καλλιτέχνιδα και θα απολαύσει έτσι κι αλλιώς το live γιατί εκείνος “θα καταλάβει”; Στον τυπικό μουσικόφιλο που έχει την περιέργεια να δει ζωντανά μία τραγουδοποιό της οποίας έχει εκτιμήσει ένα μέρος του έργου; Σε κάποιον τυχαίο ακροατή που άκουσε κάποιες νότες από μία κιθάρα, είδε φως και μπήκε να πιει μία μπύρα; Στον reviewer, όπως αυτός που διαβάζετε αυτήν την στιγμή, που οφείλει να συνήθως να παραμερίσει το προσωπικό του συναίσθημα από το live και να εκφραστεί με αναλυτικότερο τρόπο και μία δόση «αντικειμενικότητας» (γελάμε); Ο καλλιτέχνης, ως κοινός θνητός, δεν είναι ρομπότ για να εκτελεί χωρίς προβληματισμό και με το κεφάλι κάτω, ανεξάρτητα από τα ανθρώπινα προβλήματα που έχει. Η ανθρώπινη πλευρά της Cat Power αποκαλύφθηκε σε όλο της το μεγαλείο και την μικρότητα στο Fuzz, κάνοντας την συναυλία περισσότερο πραγματική και λιγότερο ένα προγραμματισμένο event. Άλλωστε, η λίστα με τα κομμάτια που είχε μπροστά της δεν τηρήθηκε πρακτικά καθόλου τουλάχιστον ως αλληλουχία.

Γιατί θα έχανε κάποιος, εκ του αποτελέσματος, αν δεν πήγαινε στην Cat Power; Το κοινό, περισσότερο από κάθε συναυλία αντίστοιχου τύπου, ήταν προσηλωμένο στην σκηνή. Συζητούσε ελάχιστα ή έστω τόσο χαμηλόφωνα που τουλάχιστον δεν κάλυπτε την ευαίσθητη ερμηνεία της Chan. Η συμπεριφορά αυτή σπανίζει πλέον, ιδιαίτερα σε μεγαλύτερους χώρους, όπου αναγκαστικά θα μπουν και πιο περιστασιακοί ακροατές. Έτσι θα έπρεπε να γίνεται στις περισσότερες συναυλίες, ώστε να μην καταπιέζεται το συναίσθημα του καλλιτέχνη από άσχετες και άκαιρες συζητήσεις καφενείου. Επίσης, στο κλείσιμο του live διαπιστώσαμε ότι είχαν περάσει πάνω από δυόμιση ώρες, στις οποίες η Chan κράτησε μόνη της μία ολόκληρη συναυλία. Ψέματα γράφω, δεν ήταν μόνη της: μαζί της κουβαλούσε και μία κοιλιά που κυοφορούσε το 5 μηνών έμβρυό της. Αναμφίβολα τίμησε το κοινό της και όσους πλήρωσαν εισιτήριο με αυτήν της την υπερπροσπάθεια.

Η Cat Power κατέβαλε προσπάθειες στο τελευταίο ημίωρο να έρθει κυριολεκτικά πιο κοντά στο κοινό της. Το high point της συναυλίας εντοπίστηκε σε εκείνη την χρονική περίοδο. Τα τεχνικά προβλήματα ανήκαν στο παρελθόν (ή τουλάχιστον δεν την απασχόλησαν), όσος κόσμος δεν ενδιαφερόταν πραγματικά, εκτός από τους αυθεντικά περίεργους, είχε φύγει από το Fuzz, οπότε οι συνθήκες έγιναν σχεδόν ιδανικές και η συναυλία απολαυστική. Όμως ήταν κάπως αργά για όσους είχαν κουραστεί από το προηγούμενο δίωρο. Εκτός από την φυσική κούραση της ορθοστασίας, που έτσι κι αλλιώς δεν ταίριαζε σε ένα live που θα βρισκόταν στον φυσικό του χώρο σε μία αίθουσα με θέσεις καθημένων, η υπομονή δεν φτάνει όταν περιμένεις να ακούσεις κάποια αγαπημένα τραγούδια – ή την συναυλιακή άποψη της καλλιτέχνιδος για αυτά – όταν οι διακοπές γίνονται τόσο συχνές. Το ότι σταμάτησε τη συναυλία όταν εντόπισε έναν θεατή να λιποθυμάει μπροστά της, από τη μία εγείρει τα όμορφα ανθρώπινα ένστικτά μας, από την άλλη αποτελεί και μία ένδειξη πως η αυτοσυγκέντρωση της Chan στα συναυλιακά της «καθήκοντα» ήταν ελλιπής. Η ίδια δεν έδειχνε να ενδιαφέρεται για αυτά, εξού και το μεσαίο δάχτυλο που ύψωσε στις «υποχρεώσεις» της όταν τελείωσε το live και μιλούσε στο κοινό μοιράζοντας λουλούδια.

Θέλετε την άποψη του γράφοντος; Ίσως θα ήταν καλύτερο για όλους η συναυλία να είχε τελεστεί υπό διαφορετικές συνθήκες. Ο μύθος της Cat Power δεν αποκαθηλώθηκε, κάθε άλλο. Ίσως με την αποκάλυψη της ανθρώπινης πλευράς του έγινε ισχυρότερος. Η άποψη πως, σε τέτοιο επίπεδο, μία συναυλία γίνεται περισσότερο για λόγους βιοπορισμού (αναμφίβολα αυτήν την στιγμή αποτελεί την πλέον προσοδοφόρα δραστηριότητα για τους μουσικούς) και λιγότερο ως ανάγκη έκφρασης του καλλιτέχνη, βρήκε ιδανική αναστροφή σε αυτήν την συναυλία. Οι σύγχρονες όμως επιταγές μίας παραγωγής που δεν έγινε μεταξύ συγγενών και φίλων απαιτούν έναν στοιχειώδη επαγγελματισμό, ο οποίος δεν φάνηκε στην συγκεκριμένη περίπτωση. Προσωπικά, θα πήγαινα ξανά σε συναυλία της Cat Power, ακόμη και υπό τις ίδιες ακριβώς συνθήκες. Αλλά πλέον θα πήγαινα εν γνώσει του τι με περιμένει.

.

 Κείμενο / Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής

Μιχάλης Κουρής

 

 

Για τον Μιχάλη Κουρή καλύτερα από οποιονδήποτε μιλάνε τα σημειώματα στο ψυγείο του: "Δεν πεινάω δεν πεινάω" "Να έρχεσαι κάθε πέντε λεπτά να με βλέπεις" "Μην πίνεις άλλο" "Δεν μπορείς να πας σε όλα τα live". Ακούει τα πάντα και δεν εννοεί "ακούω ραδιόφωνο" - στον ελεύθερό του χρόνο είναι αφουγκραστής των συμπαθών ζώων σε ζωολογικό κήπο του εξωτερικού που εύλογα επιθυμεί να παραμείνει μυστικός.

Website: www.soundgaze.gr
Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα