Τρίτη, 03 Μαρτίου 2015 22:21

Live Review: Monika @ Fuzz Live Music Club, 28/2/2015

Written by 

Αλλεπάλληλα sold-out σε ανοιχτούς και κλειστούς χώρους, ένα πηγαίο (αν και κάπως ατυχές) secret gig με διασκευές στο Ark Festival, μία σειρά εντυπωσιακά σχεδιασμένων παραστάσεων στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, μία μεγαλεπήβολη παράσταση στο Ηρώδειο, εμφάνιση σε κλαμπ του Μανχάταν… η συναυλιακή καριέρα της Μόνικας δείχνει να διανύει μία συνεχή ανιούσα πορεία, με κοινό στοιχείο μία υπερβολή που, ηθελημένα ή όχι, ξεκινάει να φαίνεται σε διάφορους τομείς από τα πρώτα της σόλο δισκογραφικά βήματα. Το Over The Hill είχε γίνει (δίκαια) επιτυχία πριν καν δισκογραφηθεί επισήμως (ο “μύθος” λέει πως τότε ακούγαμε από τα ραδιόφωνα την έκδοση του demo, όπως είχε κοινοποιηθεί και μέσω του τότε κραταιού Myspace), η εταιρία της (Archangel) έχει επενδύσει από το ξεκίνημα χρήμα και κόπο επάνω της πιστεύοντας στην αξία και τη δυναμική της, το χαμηλότονο στο σύνολο Avatar έτυχε θριαμβευτικής σχεδόν υποδοχής από mainstream και εναλλακτικά Μέσα ανάγοντάς την σε ένα νέο ανερχόμενο αστέρι που η μικρή μας χώρα είχε πολύ καιρό να δει σε αυτόν τον μουσικό χώρο. Οι δύο συναυλίες στο Fuzz Club θεωρήθηκαν επιστροφή στα γνωστά λημέρια των κλειστών χώρων, με το νέο άλμπουμ (Secret In The Dark) ακόμη νωπό στην συνείδηση του κοινού που την ακολουθεί και με την ίδια να έχει αρκετό χρόνο πίσω της για να αφομοιώσει τις συσσωρευμένες νέες εμπειρίες του τελευταίου χρόνου.

Η μεγάλη κόκκινη κουρτίνα αποκάλυψε λίγο μετά την 10η βραδινή του Σαββάτου μία πλήρη μπάντα και την Μόνικα να κάθεται στο πιάνο της, ακροβολισμένη στα δεξιά της σκηνής αλλά λαμπρά φωτισμένη, να παίζει το Bloody Sth. μόνη της με ιδιαίτερη ευαισθησία, χωρίς να μπορεί ή να θέλει να κρύψει την ευτυχία της για την αγάπη που της έδειχναν οι πρώτες σειρές (η σημειολογία της εκκίνησης αυτής αθροίζεται στην τελευταία παράγραφο του κειμένου αυτού). Αμέσως μετά σηκώνεται και πιάνει την κιθάρα της. Στο Show Me, Come On έχει και η μπάντα της την ευκαιρία να παρουσιαστεί μπροστά στο κοινό του Fuzz, αν και ο φωτισμός του χώρου δεν έπεσε πάνω της μέχρι σχεδόν λίγο πριν το encore. Τα νέα μέλη της μπάντας, οι Στέλιος Πρόβης (κιθάρα) και Σεραφείμ Γιαννακόπουλος (τύμπανα), αμφότεροι στους δημοφιλείς σκληρούς Planet Of Zeus (και σε ένα κάρο άλλα σχήματα ως session), προσέδωσαν δύναμη στα σημεία που τους έπαιρνε, δηλαδή κυρίως στα πιο γκρουβάτα κομμάτια του νέου δίσκου - τα οποία (δεν περίμενα να το γράψω αυτό) διακρίθηκαν ανάμεσα στα highlights της βραδιάς, όχι γιατί είναι τόσο καλά ως κομμάτια (αν και ομολογουμένως η στουντιακή τους εκτέλεση, λόγω του ήχου του άλμπουμ, αδικεί τον χορευτικό τους χαρακτήρα) αλλά γιατί τοποθετήθηκαν τη σωστή στιγμή σε ένα άρτια καταρτισμένο setlist και συνοδεύτηκαν από σπουδαίες φωτιστικές επιλογές. Προλαβαίνοντας τον κίνδυνο να επαναλαμβάνομαι συνεχώς, ας δηλώσω μια και καλή πως ο εξαίρετος σχεδιασμός του φωτισμού, ειδικά σε σχέση με τα περισσότερα live που γίνονται σε κλειστό χώρο και ακόμη περισσότερο από Έλληνες καλλιτέχνες, έδωσε πολλούς πόντους στη γενικότερη εικόνα της συναυλίας. Μιας συναυλίας που φάνηκε αρκετά σκηνοθετημένη και χορογραφημένη (μην φανταστείτε πως η Μόνικα έκανε πιρουέτες, αλλά πολλές από τις κινήσεις της έμοιαζαν υπαγορευμένες από κάποιο σενάριο - κανένα πρόβλημα εδώ, φυσικά) και λιγοστά ενσταντανέ αυθορμητισμού, όπως όταν, λίγο πριν τη διασκευή - την μοναδική της βραδιάς - στο Lately του Stevie Wonder (από το υπερεπιτυχημένο Hotter Than July) παραδέχτηκε πως άγχεται όταν κάθεται μόνη της απέναντι από τον κόσμο διότι πιστεύει πως όλοι περιμένουν να ακούσουν κάτι αστείο από εκείνη. Τις φορές που πλησίασε το κοινό περπατώντας ή χορεύοντας στην γνωστή πλέον προσθήκη της σκηνής, η προσέγγισή της ήταν συνήθως συγκρατημένη, σαν να ήθελε να εξωτερικεύσει κάποιο συναίσθημα με όλο της το είναι αλλά δεν άφηνε τον εαυτό της να το νιώσει στην πληρότητά του. Ευτυχώς το φανατικό κοινό των πρώτων σειρών έμοιαζε να την τραβάει προς το μέρος του: "Μόνικα σ’ αγαπάμε, είμαστε μαζί σου, περνάμε καλά". Κι εκείνη χαμογελούσε με τις αντιδράσεις αυτές, αναθαρρούσε, έπαιρνε δύναμη και αυτοπεποίθηση.

Διαβάζω ξανά την προηγούμενη παράγραφο και, αν έπαιρνα τη θέση του εξωτερικού παρατηρητή, θα συμπέραινα σίγουρα πως η συναυλία έδινε αφορμές κυρίως για μομφές. Όταν όμως η παιδούλα Μόνικα κέρδιζε την εσωτερική διαμάχη με την επαγγελματία μουσικό Μόνικα, συνέβαιναν μικρά θαύματα. Η ερμηνεία της στα Misery Loves Company, Pretend, Away From My Land, Babe, πάντα με τη βοήθεια της εξαίρετης μπάντας της, είχε γλυκύτητα και διάθεση να ταξιδέψει το κοινό. Καθόλου τυχαίο, φυσικά, ότι η πλειοψηφία των παραπάνω τραγουδιών προέρχεται από το πρώτο της και πιο συναισθηματικό άλμπουμ. Όσο για τη φωνή της, που έχει φανατικά ερωτευμένους μαζί της φίλους όσο και πολέμιους (κυρίως από την “ακαδημαϊκή” πλευρά, βέβαια), εμφανίστηκε βελτιωμένη σε σχέση με το παρελθόν - τουλάχιστον δεν υπέπεσε σε σοβαρά ακουστά ολισθήματα, κρατούσε τον έλεγχό της στο μεγαλύτερο μέρος του live (διότι μην υπερβάλλουμε, περί live πρόκειται, τα όποια λαθάκια δεν θα έπρεπε να στέλνουν κανέναν στον πλησιέστερο Καιάδα της κριτικής).
 
 
Για το τέλος άφησα τους δύο κοινά αποδεκτούς ύμνους της, άσχετα αν κανένας από τους δύο δεν έλαβε την αναμενόμενη περίοπτη θέση στο setlist του Σαββάτου. Η ακουστική εκτέλεση του Yes I Do (που “παίζει” πλέον και ως τραγούδι σε γαμήλιες εκδηλώσεις, τόσο δημοφιλές είναι!) δεν χρειαζόταν πολλά φτιασιδώματα, μόνο την Μόνικα να δίνει βήμα στο κοινό να τραγουδήσει και την κιθάρα του Πρόβη. Αντίθετα το Over The Hill απαιτούσε σύσσωμη την μπάντα και κατάφερε να περάσει την παρεϊστικη αίσθηση του πρωτότυπου, χαιρόσουν να το ακούς και να είσαι μέρος του - διότι αν ήσουν εκείνη την ώρα μέσα στο Fuzz, το πιθανότερο είναι να το τραγουδούσες μαζί με άλλα 800 άτομα.

Η Μόνικα δεν είναι, και πιθανότατα ούτε θα γίνει ποτέ, η frontwoman που θα καθηλώσει με την σκηνική της παρουσία ένα πολυπληθές κοινό. Αυτή η ταλάντευση ανάμεσα στους ρόλους της αισθαντικής ερμηνεύτριας των δικών της τραγουδιών και της σχετικά αμήχανης superstar διασκεδάστριας, μπροστάρισας μιας σπουδαίας μπάντας που βοηθάει καίρια στην πιστή απόδοση της αίσθησης αυτών των τραγουδιών, αλλά μοιραία προβάλλεται σε δεύτερο πλάνο, ίσως πρέπει κάποια στιγμή να ξεκαθαριστεί. Προσωπικά, θα ήθελα κάποια στιγμή να την ξαναέβλεπα σε ένα πιο προσωπικό gig - όπως εκείνο το απόγευμα του 2008 στην παρουσίαση του Avatar στη Fnac - όπου θα είχε την ευκαιρία να δείξει σε ένα ευρύτερο κοινό περισσότερο τον εαυτό, με τον οποίο νιώθει πιο φυσικά και άνετα. Ως τότε, θα έχουμε να θυμόμαστε μία όμορφη συναυλία με έναν (κάποτε αναπάντεχο) χορευτικό πρώτο επίλογο και αρκετές εξαιρετικές στιγμές, που έδωσε την ευκαιρία στους φανς, ακόμη και σε όσους αποστασιοποιήθηκαν από τις τελευταίες κινήσεις της, να αναθερμάνουν την εμπιστοσύνη τους προς εκείνη.

Κείμενο / Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής

Μιχάλης Κουρής

 

 

Για τον Μιχάλη Κουρή καλύτερα από οποιονδήποτε μιλάνε τα σημειώματα στο ψυγείο του: "Δεν πεινάω δεν πεινάω" "Να έρχεσαι κάθε πέντε λεπτά να με βλέπεις" "Μην πίνεις άλλο" "Δεν μπορείς να πας σε όλα τα live". Ακούει τα πάντα και δεν εννοεί "ακούω ραδιόφωνο" - στον ελεύθερό του χρόνο είναι αφουγκραστής των συμπαθών ζώων σε ζωολογικό κήπο του εξωτερικού που εύλογα επιθυμεί να παραμείνει μυστικός.

Website: www.soundgaze.gr
Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα