Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2019 12:11

Συνέντευξη Αντώνης Λιβιεράτος:"Δεν ενδιαφέρθηκα ποτέ να χτίσω κάποιου είδους "καριέρα" σε ο,τιδήποτε"

Written by 

Δεκαοκτώ χρόνια είχε να εμφανιστεί ως solo καλλιτέχνης ο Αντώνης Λιβιεράτος στη δισκογραφία. Μεγάλο, χωρίς αμφιβολία, το χρονικό διάστημα αλλά μέσα σε αυτό (δυο δεκαετίες σχεδόν), όχι μόνο δεν ήταν απών αλλά ίσα ίσα που θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε υπερδραστήριο, αφού μέσω τον συγκροτημάτων που συμμετείχε (και συμμετέχει) παρουσίασε σημαντικό αριθμό κυκλοφοριών. Το νέο του πόνημα ονομάζεται 4 ½ και θα παρουσιαστεί ζωντανά αυτή την Παρασκευή (22/2) στη σκηνή του δισκοπωλείου Underflow. Αδράξαμε την ευκαιρία για μια κουβέντα μαζί του λίγο πριν το συγκεκριμένο live και μάθαμε από πρώτο χέρι τις λεπτομέρειες της δημιουργίας του νέου άλμπουμ αλλά και την οπτική του σχετικά με την ενασχόληση   με τη μουσική, είτε ως μέλος συγκροτήματος είτε ως solo μουσικός.

 

Αν και το δελτίο τύπου προσπαθεί να μας αποτρέψει να σκεφτούμε έτσι, πρακτικά και μόνο επειδή φέρει ξανά το όνομά σου, το νέο σου άλμπουμ θα θεωρηθεί  “επιστροφή”. Νιώθεις άραγε πως είχες “φύγει” από κάπου;

Ανάμεσα στο προηγούμενο ελληνόφωνο άλμπουμ μου ("το Πλαστικό Κουτί" του 2000) και το "4 1/2" είχα τη χαρά να δω να κυκλοφορούν ένα ακόμα σόλο άλμπουμ μου (το αμιγώς ηλεκτρονικό, βασισμένο σε samples "Mother Tongue"), ένα άλμπουμ κι ένα EP με τους Illegal Operation, ένα άλμπουμ με τους Sigmatropic, τρία άλμπουμ με το Κεφάλαιο 24 και δύο άλμπουμ με τους Dr.Atomik. Συνολικά (αν δεν ξεχνάω κάτι) εννέα δίσκοι. Επίσης έκανα πολλές (ειλικρινά δεν μπορώ να υπολογίσω πόσες) συναυλίες μ' όλα τα παραπάνω σχήματα καθώς και με τα αμιγώς συναυλιακά γκρουπ Headless Elvis και Lou and David αλλά και με κάποια περιστασιακά projects κι έγραψα τη μουσική για μερικές ταινίες και θεατρικά. Άρα κι αν ακόμα θεωρήσουμε πως "έφυγα" δεν νομίζω πως θα μπορούσα να πείσω κάποιον πως πρόλαβα να πάω και πολύ μακριά, ε;

Και ο Steven Wilson ονόμασε μία προηγούμενη κυκλοφορία του 4 ½, η οποία όμως ήταν ΕΡ κι όχι ολοκληρωμένο άλμπουμ. Ο τίτλος (4μιση) δίνει την αίσθηση του “μισού”, του ανολοκλήρωτου σε αυτόν που θα τον αντιμετωπίσει περιστασιακά, αν και έχεις δηλώσει πως αποτελεί απλώς μαθηματική αποτύπωση της σειράς του δίσκου στην προσωπική σου δισκογραφία. Υπάρχει κάτι στο άλμπουμ που να νιώθεις “μισό”;

Όταν τέλειωσα το 4 1/2 πίστευα πως ήταν πλήρες. Συνεχίζω να έχω την ίδια αίσθηση ακόμα και σήμερα, ένα χρόνο και βάλε από τότε που τέλειωσα την ηχογράφησή του.

Το 4 ½ είναι η πρώτη σου συνεργασία με την Puzzlemusik και προσωπικά θεωρώ πολύ ταιριαστή την συνύπαρξή σας. Πώς έγινε η προσέγγιση;

Δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολο. Με το Χρήστο Αλεξόπουλο ("αφεντικό" της Puzzlemusik) γνωριζόμαστε, εκτιμάμε αλλήλους και συνδεόμαστε φιλικά εδώ και είκοσι περίπου χρόνια, απ' την εποχή που η δισκογραφική στέγη και των δύο μας ήταν η Hitch-Hyke. Του έδωσα ν' ακούσει το άλμπουμ το οποίο, όπως είχα ελπίσει, του άρεσε πολύ και (για να χρησιμοποιήσω ένα πομπώδες στερεότυπο) η συνέχεια ανήκει στην ιστορία...

Στο δίσκο ένα κομμάτι διατρανώνει πως ο χρόνος, πλέον, σε αφορά. Τι άλλαξε από την εποχή που, όπως λέει και το σχετικό τραγούδι, δεν σε αφορούσε;

Έχει χαθεί ένα "δεν" απ' τον τίτλο. Αν προσέξει κανείς τους στίχους του "Ο χρόνος δε μ' αφορά", το οποίο είχα γράψει πριν είκοσι χρόνια, θα διαπιστώσει πως ο τίτλος του ήταν, σαφώς, ειρωνικός: Στην πραγματικότητα, ήδη, από τότε αισθανόμουν πως ο χρόνος μ' αφορούσε. Το ίδιο πάνω-κάτω όσο αισθάνομαι πως μ' αφορά και σήμερα.

Η μουσική σου πορεία και η ιατρική σου καριέρα κατά κάποιον τρόπο πάνε χέρι χέρι. Τελικά κατά πόσο είναι δυνατόν να συμβαδίσουν έννοιες όπως ο βιοπορισμός και το “κέφι μας”;

Νομίζω πως και στην περίπτωση της σχέσης μου με την ιατρική για πορεία θα πρέπει να μιλάμε. Δεν ενδιαφέρθηκα ποτέ να χτίσω κάποιου είδους "καριέρα" σε ο,τιδήποτε.

Το γεγονός, τώρα, πως οι μουσικοί κάνουν "το κέφι τους" (έκφραση που πολύ σωστά βάζεις σε εισαγωγικά) είναι ένας μύθος: Εργάζονται τόσο πνευματικά όσο και σωματικά. Ως εκ τούτου είναι αδιανόητο να αμφισβητείται το δικαίωμά τους να βιοπορίζονται από την εργασία τους όπως οι υπόλοιποι εργαζόμενοι επειδή, και καλά, η μουσική είναι "κοινό αγαθό" το οποίο οφείλει να διατίθεται προς κατανάλωση  δωρεάν.

Ποιες συνθήκες συντέλεσαν στη δημιουργία των Κεφάλαιο 24 τότε και εκεί στα Γιάννενα;

Στα Γιάννενα στις αρχές της δεκαετίας του 1980 οι λίγες ροκ μπάντες που υπήρχαν έπαιζαν αποκλειστικά covers παλιότερων ή σύγχρονων κομματιών. Εγώ κι ο Βαγγέλης Μπουλουχτσής όχι μόνο ανήκαμε στην ελάχιστη μειοψηφία των μουσικών που αισθανόντουσαν την ανάγκη να βρουν έναν προσωπικό δρόμο έκφρασης, αλλά συμπτωματικά μοιραζόμαστε και την ίδια αντίληψη για τη μουσική. Χρειαστήκαμε λίγες ώρες για να το συνειδητοποιήσουμε και να καταλάβουμε πως το πεπρωμένο μας (Χα, χα! Να άλλο ένα πομπώδες στερεότυπο!) ήταν να φτιάξουμε ένα γκρουπ.

Νιώθεις πως έχεις αλλάξει (μουσικά & ως ανθρώπινη οντότητα) από την εποχή των Κεφάλαιο 24 έως σήμερα;

Φαντάζομαι πως αναφέρεσαι στην εποχή του ξεκινήματος του γκρουπ (μια και το Κεφάλαιο 24 συνεχίζει να είναι ενεργό). Ναι! Προφανώς έχω αλλάξει. Νομίζω πως οι μόνοι  άνθρωποι που δεν αλλάζουν είναι όσοι έχουν με κάποιον τρόπο αποκοπεί απ' τον κόσμο που τους περιβάλλει και οι νεκροί.

Ήσουν υπέρμαχος στην πράξη της ηλεκτρονικής προσέγγισης στη μουσική, επιμένοντας σε αυτό ακόμη και τις εποχές της έξαρσης της ηλεκτρικής κιθάρας στον ελληνικό χώρο, χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια πως απέκλειες άλλα εκφραστικά μέσα. Με βάση αυτό το χαρακτηριστικό σου, υπήρχε κάποια διαφορετική αντιμετώπιση προς εσένα εξαιτίας αυτού ή χάρη σε αυτό;

Έχουν υπάρξει κάποιοι κριτικοί ή ραδιοφωνικοί παραγωγοί που αδυνατώντας να με κατατάξουν είτε στο "στρατόπεδο" των "ηλεκτρονικών" είτε σ' εκείνο του "κιθαριστικού ροκ" επέλεξαν να βαφτίσουν τη μουσική μου "δύσκολο άκουσμα" αποτρέποντας, στην πράξη το κομμάτι του ακροατηρίου που δεν έχει διάθεση για "περιπέτειες" απ' το να την ακούσει. Γιαμένα ήταν πάντα ευνόητο το γεγονός πως προκειμένου να εκφραστώ δικαιούμαι (και οφείλω κατά μια έννοια) να χρησιμοποιήσω κάθε μέσο που διαθέτω. Και στα μέσα που διαθέτω (και μπορώ να χειριστώ αξιοπρεπώς) ανήκουν τόσο τα ηλεκτρονικά, όσο και οι κιθάρες. 

Σε κάποια (πολύ παλαιότερη) συνέντευξή σου είχα διαβάσει πως είχες εξαιρετικές σχέσεις με το διαδίκτυο και μάλιστα διατηρούσες και προσωπικό website (το οποίο αναζήτησα και υπάρχει ακόμη, αν και φαίνεται να έχει να ανανεωθεί καιρό). Ποια είναι η σχέση σου με τα νέα format διάδοσης και ακρόασης της μουσικής, που ως γνωστόν περνούν κυρίως μέσα από το internet;

Όντως έχω ν' ασχοληθώ με το website μου χρόνια. Στη σχέση μου με το internet η περίοδος του μέλιτος έχει τελειώσει εδώ και καιρό. Είναι, απλά, ένα μέρος της πεζής καθημερινότητας.

Το "άυλο" ψηφιακό format είναι ΟΚ. Συνεχίζω να προτιμώ, βέβαια, ένα αντικείμενο όπως το βινύλιο ή το CD από ένα αρχείο στο σκληρό μου δίσκο, αλλά αυτό που έχει τελικά σημασία είναι η ίδια η μουσική κι όχι η "συσκευασία" της.

Την Παρασκευή 22/2 παρουσιάζεις το νέο άλμπουμ στο Underflow σε μία μάλλον σπάνια εμφάνιση. Ποια είναι η σχέση σου με τις ζωντανές εμφανίσεις με τα διάφορα σχήματα τα οποία έχεις δημιουργήσει ή στα οποία συμμετέχεις;

Είναι ευνόητο πως απολαμβάνω τις ζωντανές εμφανίσεις. Αν τις θεωρούσα, απλά, μια ακόμα βαρετή υποχρέωση θα τις είχα εγκαταλείψει προ πολλού. Εδώ που τα λέμε ίσως είχα εγκαταλείψει και την ενεργή ενασχόληση με τη μουσική γενικά...

Ερωτήσεις: Μιχάλης Κουρής

Φωτογραφίες: Βαγγέλης Κώστογλου

Μιχάλης Κουρής

 

 

Για τον Μιχάλη Κουρή καλύτερα από οποιονδήποτε μιλάνε τα σημειώματα στο ψυγείο του: "Δεν πεινάω δεν πεινάω" "Να έρχεσαι κάθε πέντε λεπτά να με βλέπεις" "Μην πίνεις άλλο" "Δεν μπορείς να πας σε όλα τα live". Ακούει τα πάντα και δεν εννοεί "ακούω ραδιόφωνο" - στον ελεύθερό του χρόνο είναι αφουγκραστής των συμπαθών ζώων σε ζωολογικό κήπο του εξωτερικού που εύλογα επιθυμεί να παραμείνει μυστικός.

Website: www.soundgaze.gr
Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα