Print this page
Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2020 11:36

V/A - 1978 the Year the UK Turned Day-Glo (Cherry Red Records, 2020)

Written by 

Το 1978 ήταν όντως μια πολύ καλή χρονιά. Όχι, δε μιλάω για κρασιά (άσχετα αν ακούγομαι κάπως έτσι). Μιλάω γενικά, αλλά, κατά βάθος εννοώ μουσικά.

Στα γενικά, βάλτε το πρώτο σε μέγεθος τσιμεντόλιθου φορητό τηλέφωνο να κατασκευάζεται στο Illinois, τη γέννηση του πρώτου παιδιού του σωλήνα, τους Σουηδούς να διαμαρτύρονται πρώτοι για την τρύπα του όζοντος απαγορεύοντας την πώληση αεροζόλ, το Grease να τρελαίνει τις συμμαθήτριές σου και το The Deer Hunter τους συμμαθητές σου, αλλά και τη νέα «ψύχωση» με τα Computer Video Games και ειδικότερα το Space Invaders, που έπαιζες με ένα δεκάρικο την προσπάθεια. Οι Rolling Stones θα τα άκουγαν για πρώτη φορά με την «μεταστροφή» του Some Girls, οι Commodores κυκλοφορούσαν το υπέροχο Three Times a Lady, αλλά υπήρχαν και μπάντες σαν τους Boomtown Rats που κυκλοφορούσαν το σημαδιακό A Tonic for the Troops…, αλλά, για να τα δούμε πιο αναλυτικά αυτά…

Η μουσική περιρρέουσα ατμόσφαιρα ήταν (ακόμα) δεδομένα προσανατολισμένη γύρω από το punk. Μόνο που ακούγονταν δειλά - δειλά οι πρώτες φωνές ότι το UK punk ήταν ήδη νεκρό. Κι αυτό, κατά τη γνώμη μου, ήταν όντως υπερβολικό, αλλά ίσως και προφητικό, μια και από εκείνη την υπέροχη χρονιά όλα πλέον συνέβαιναν πιο γρήγορα από ποτέ. Κι έτσι μπορούμε ανεπιφύλακτα να πούμε ότι το punk ήταν alive and kicking, αλλά μόλις άρχιζε να βάζει με υπέροχη διάκριση «νερό στο κρασί του». Συγκροτήματα όπως οι Cure, Magazine, Boomtown Rats και Tom Robinson Band, που εκπροσωπούνται εδώ, έδειχναν με ιδανικό τρόπο την επερχόμενη αλλαγή, η οποία παρουσιάζεται πειστικότατα στο 1978 the Year the UK Turned Day-Glo, που έρχεται ως συνέχεια του επίσης τριπλού περυσινού 1977: The Year Punk Broke (διαβάστε την παρουσίαση του εδώ).

Το 1978 the Year the UK Turned Day-Glo έχει για τίτλο εκείνον του τραγουδιού των X-Ray Spex - The Day The World Turned Day-Glo, μόνο που το “world” αντικαταστάθηκε με το “UK”, επειδή η συλλογή αυτή αφορά αποκλειστικά κυκλοφορίες εντός των συνόρων της Μεγάλης Βρετανίας. Και όπου Day-Glo, νοούνται οι φωσφοριζέ αποχρώσεις, που τότε έκαναν την εμφάνισή τους, για να απογειωθούν την επερχόμενη δεκαετία. Στους τρεις δίσκους της συλλογής αυτής υπάρχουν τέσσερις ώρες μουσικής σε εβδομήντα εννέα χαρακτηριστικά τραγούδια με έμφαση στο Manchester, τη Σκοτία και τη Βόρεια Ιρλανδία, μέσα από τα οποία παρουσιάζεται η μετάβαση από το καθαρόαιμο punk στα διάφορα και σαφώς αλληλοκαλυπτόμενα είδη που έκαναν τα πρώτα τους βήματα: κυρίως τα μεγαλειώδη new wave και post-punk και επικουρικά την power-pop και τη synth-pop. Στο συνοδευτικό βιβλιαράκι υπάρχει ειδική αναφορά σε κάθε συμμετοχή και χαρακτηριστικές φωτογραφίες.

Για κάποια ονόματα δε χρειάζονται καν συστάσεις, αφού συνέχισαν και στα επόμενα χρόνια την εξαιρετικά επιτυχημένη πορεία τους. Πρώτα απ’ όλα δε μπορώ να μη μιλήσω για εκείνη τη βρύση που στάζει και ευτυχώς δεν έχει φτιαχτεί ακόμα, συνεχίζοντας το υπέροχο “Drip, drip, drip, drip…” «βασανιστήριο». Το 10:15 Saturday Night, που έγραψε ο Robert Smith σε ηλικία δεκαέξι ετών πίνοντας μπύρα που είχε φτιάξει ο πατέρας του, εξακολουθεί να μας συγκινεί όσο την πρώτη φορά, διατηρώντας τους Cure στις ψηλότερες κορυφές των προτιμήσεών μας. Το 5 Minutes αποτελεί κλασικό παράδειγμα της άποψης ότι οι Stranglers είναι η αγαπημένη punk μπάντα όσων μισούν το punk. Το συγκεκριμένο τραγούδι γράφτηκε ως διαμαρτυρία για τον ομαδικό βιασμό που υπέστη μια τότε συγκάτοικος του Jean-Jacques Burnel. Στην ίδια υψηλή κατηγορία ανήκουν και οι πρωτεργάτες της αλλαγής Boomtown Rats, που εδώ δε μας τραγουδούν το επίσης εθιστικό “Tick, tock, tick, tock, tick, tock, tick, tock…” του πολυβόλου Like Clockwork, αλλά το punk-pop She’s So Modern που αναφέρεται σε διάφορα “girls on the scene”, επίσης από το υπέροχο A Tonic For The Troops.

Τώρα, επιτρέψτε μου να υποκλιθώ στο μεγαλείο των (εδώ κι αν κολλάει το «πρωτοπόρων») Magazine, που είχαν στη σύνθεσή τους τους μεγάλους Howard Devoto (Buzzcocks), που είχε δηλώσει ότι είχε ήδη βαρεθεί το punk, και Barry Adamson. Εδώ δεν έχουμε το μυθικό Shot By Both Sides, αλλά το πολύ καλό και χαρακτηριστικό για το 1978 Touch And Go. Μια ακόμα ανανεωτική τάση ερχόταν και από τους The Jam, που τότε θεωρούνταν ως punks και mods. Το εξαιρετικό In The Crowd που συναντάμε εδώ μιλά για την κοινωνική αποξένωση και τον αποπροσανατολισμό των καταναλωτών. Οι μια-κατηγορία-μόνοι-τους The Fall μας τραγουδούν εύγλωττα δια στόματος Mark E. Smith το It’s the New Thing, που τα έβαζε με τη μουσική βιομηχανία.

Όπως είπαμε, το punk ήταν ακόμα στο φόρτε του, κι αυτό γίνεται αντιληπτό άμεσα από μερικά τραγούδια της συλλογής, που εμφανίζονται λιγότερο διατεθειμένα για νεωτερισμούς. Πρώτο και καλύτερο το Borstal Breakout των “cockney cowboys” Sham 69, που δείχνουν πολύ δειλά μια τάση διαφορετικότητας, κυρίως λόγω του ότι ο Jimmy Pursey είχε μόλις φέρει στη μπάντα τον κιθαρίστα Dave Parsons. Το You’re a Disease, ή You’r ea Decease όπως αναγραφόταν στην ετικέτα, των The Outcasts από το Belfast ανήκει στην ίδια κατηγορία, επιβεβαιώνοντας ότι αυτοί είναι “the band you love to hate”. Οι UK Subs, δηλαδή η μπάντα του δραστήριου Charlie Harper, που πέρασε από διάφορα κύματα και την ευρύτερη R&B pub rock σκηνή, εκπροσωπούνται από το Live in a Car, που είναι μεν punk, αλλά αγαπά τους The Kinks, Frank Zappa και Captain Beefheart. Οι αγαπημένοι μου Penetration με τραγουδίστρια την Pauline Murray συμμετέχουν με το Life’s a Gamble, οι Skids με το The Saints are Coming από το Wide Open EP, που ηχογραφήθηκε το 2006 από τους U2 και τους Green Day ως charity single, ενώ οι έφηβοι Eater με το What she Wants, she Needs.

Υπάρχουν και πολύ στιλάτες ή ψαγμένες συμμετοχές, όπως των αδελφών David και Stephen Batt, γνωστότερων ως Japan, που έχουν εδώ το glam/metal debut single του Adolescent Sex Don’t Rain on My Parade. Οι Alternative TV μας τραγουδούν τη διασκευή του Why Don’t You Do Me Right? των Mothers of Inventions, ενώ η Tom Robinson Band, στον απόηχο του επίσης κομβικού για τη χρονιά αυτή 2-4-6-8 Motorway και όλου του Power In The Darkness, εκπροσωπείται από το Up Against The Wall. Οι Ultravox έχουν εδώ το Slow Motion από το άλμπουμ Systems of Romance, με το οποίο έστρεψαν το μουσικό τους ενδιαφέρον μακριά από το punk, ενώ οι Public Image Ltd, με τον Johnny Rotten (Sex Pistols) να χρησιμοποιεί το επίθετό του Lydon, συμμετέχουν με το αληθινά υπέροχο Public Image. Από τους αγαπημένους μου και ορμώμενους από το Bristol Europeans ακούμε το γεμάτο ραφιναρισμένη new wave ενέργεια debut single που έχει ως τίτλο το όνομά τους, ενώ από τους The Monochrome Set, που είχαν μόλις γεννηθεί από τις στάχτες των The B-Sides και των Adam & The Ants, ακούμε το Alphaville, που επίσης προέρχεται από το debut single τους. Οι παλιότεροι και ειδικότερα οι σημαντικοί The New York Dolls εκπροσωπούνται από τον αειθαλή Johnny Thunders και το single You Can’t Put Your Arms Around a Memory, από το πρώτο προσωπικό άλμπουμ του με τίτλο So Alone.

Οι συμμετοχές όμως που χρήζουν αναφοράς δε σταματούν εδώ. Για παράδειγμα, υπάρχουν οι πολυαγαπημένοι μου Tubeway Army, που συμμετέχουν με το power punky Oh! Didn’t I Say από την εποχή που ο Gary Numan λεγόταν ακόμα Gary Webb. Τρελά αγαπημένο όμως είναι και το Automatic Lover των The Vibrators, που εδώ ακούμε στην πρωτότυπη εκδοχή του, την οποία παρουσίασαν και στο Top of the Pops. Μαζί σ’ αυτούς βάλτε και τους επαναστάτες από το Belfast Stiff Little Fingers, που πήραν το όνομά τους από το τραγούδι των The Vibrators και συμμετέχουν με το Alternative Ulster, το οποίο αν και αρχικά προοριζόταν για να διανεμηθεί μέσω fanzine, τελικά κυκλοφόρησε από τη Rough Trade.

Φυσικά, υπάρχουν και άλλα περισσότερο ή λιγότερο γνωστά ονόματα, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζω τις πολύ καλές συμμετοχές των The Only OnesAnother Girl Another Planet (κλασικό), Pretty Boy Floyd and the GemsSpread The Word Around, The Bleach BoysChloroform, The ExitsGlandular Angela, The Detonators Light at Your Window, Scritti Politti - 28/8/78, The RecordsStarry Eyes και Time MachineNever Met Suzi.

Τάκης Κρεμμυδιώτης

Latest from Τάκης Κρεμμυδιώτης

Related items