Το 2007 πήγαμε για τους Pelican και φύγαμε φανς , το 2016 ξέραμε τι θα δούμε αλλά και πάλι ανατινάχτηκε το κεφάλι μας, το 2022 πήγαμε για να χαλαρώσουμε καπάκι από Hellfest και το 2025 ήμασταν πλέον έτοιμοι. Ε, έτσι νομίζαμε.

Οι Sadhus γλέντησαν το κοινό κανονικά στην καλύτερη εμφάνιση που τους έχω δει μέχρι σήμερα. Υπήρξε κόσμος που δεν τους γνώριζε καν και αναφωνούσε μετά “Ρε αυτοί είναι καλοί!”. Τονίζοντας ιδιαίτερα το θαυμαστικό στο τέλος. Ε κάπου εκεί αναλάβαμε να εξηγήσουμε ότι πρόκειται για ένα από τα καλύτερα ελληνικά γκρουπ στο είδος τους που τουράρουν άνετα και έξω, άμα λάχει να’ουμε.

Μέχρι τις 10:20 που εμφανίστηκαν οι High On Fire είχαμε ακούσει μια ανακοίνωση ότι είχε γίνει καταγγελία για το κάπνισμα στον χώρο η οποία ήταν λίγο αστεία από την μία υπήρχε όμως και μια καχυποψία ότι κάποιοι καλοθελητές θέλουν να το «κλείσουν» το μαγαζί. Παρόλα αυτά το σόου ξεκίνησε κανονικά και άνευ εμποδίων. Ο Matt Pike εμφανίστηκε κλασικά topless με γκριζαρισμένο μαλλί χτενισμένο προς τα πίσω. Δεν χρειάστηκαν παρά οι πρώτες νότες του “Burning Down” για να συμπαρασύρει το ήδη έτοιμο κοινό σε παραλήρημα. Απόψε ήταν μια old school κατάσταση που όλοι είχαν έρθει να περάσουν καλά, είτε κάνοντας crowd surfing είτε απλά κουνώντας το κεφάλι τους σε μια γωνία. Δεν είχαμε γκρίνιες του στυλ "μα εδώ είναι η θέση μου", "μην σπρώχνετε παρακαλώ", "αχ αέρα δεν έχω, θέλω αέρα". Όχι, όλα ήταν συνεννοημένα από πριν. Ήρθαμε για την φάση και την γνωρίζουμε καλά, αλλιώς δεν θα κλεινόμασταν μέσα σε μια κονσέρβα την οποία την έλουζαν υπερβολικά δυνατά ντεσιμπέλ για την υγεία των αυτιών μας.

Οι HOF δεν συγχωρούν και το ωστικό τους κύμα ήταν τόσο δυνατό όσο και η χαρά τους που έπαιζαν για μας. Δεν υπήρξε τίποτα διεξοδικό και προδιαγεγραμμένο. Όσο ο κόσμος ανταποκρινόταν, το γκρουπ δυνάμωνε - και τούμπαλιν. Κάποια στιγμή ένιωσα το σώμα μου να έχει γίνει ζελέ από τα χτυπήματα στα drums του Ben Coller που παρέα με το μπάσο του Matz μας μαγείρεψε για τα καλά. O Pike πάντως ήταν σε φόρμα παρά τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε στο παρελθόν. Φυσικά, για τους αμύητους, υπήρχαν και στιγμές που τα φωνητικά δεν ξεχώριζαν από τα άλλα όργανα, ειδικά αν ήσουν πολύ μπροστά, αλλά όλο είναι μέρος του High On Fire experience pack - αρκεί να είσαι προετοιμασμένος.

Για τους στατιστικούς της υπόθεσης, ακούσαμε και άλλο ένα κομμάτι (Darker Fleece) από το τελευταίο τους άλμπουμ, με το οποίο και έκλεισαν τον σετ τους. Η ιεροτελεστία είχε τελειώσει τόσο καλά όσο ξεκίνησε. Ό κόσμος απλά δεν αποχωρούσε έξω από το Κύτταρο για αρκετή ώρα, ανταλλάσσοντας επιφωνήματα του στυλ, “Πωωω ρε φίλε, τι ζήσαμε πάλι κτλ.” Until next time λοιπόν!

Κείμενο: Χρήστος Αναγνώστου / Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής