Οι αδελφοί John O'Neill (κιθάρα) και Damian O'Neill (μπάσο) παρότι το γλεντούσαν με την «λουλουδάτη» power – pop που έβγαζαν με τους Undertones (με τον χαρακτηριστικό τραγουδιστή Feargal Sharkey) και τις λιγοστές επιτυχίες που είχαν εκεί γύρω στο 1979 – 1980, από μέσα τους “έβραζαν” να παίξουν κάτι καινούργιο που - στην τελική – να τους εκφράζει. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στο Derry της Βόρειας Ιρλανδίας και η φλεγόμενη κατάσταση γύρω τους δεν τους άφηνε αδιάφορους, επιδιώκοντας να μεταδώσουν τα δικά τους - πολιτικά εννοείται - μηνύματα μέσω της μουσικής τους, σε μια εποχή μάλιστα που οι συμπατριώτες τους Stiff Little Fingers έβαλλαν «κατά ριπάς» με τα Kalasnikov τους κατά πάντων και πασών!
Μετά λοιπόν την διάλυση των Undertones εκεί γύρω στο φθινόπωρο του 1984, συνασπίστηκαν με τα πατριωτάκια τους Ciaran McLaughlin (ντραμς), Raymond Ο’ Gorman (κιθάρα και μάλλον ο πιο πολιτικοποιημένος από τους πέντε καθώς μονολογεί με τις δηλώσεις του – βλ. παρακάτω) και τον Αμερικάνο (από το Seattle παρακαλώ...) χαρισματικό ξανθούλη τραγουδιστή Steve Mack, έχοντας όμως σαν βάση τους το Λονδίνο, όπου και «μετακόμισαν» προσδοκώντας καλύτερο promotion.
Όσο για το πέρα για πέρα ξεχωριστό όνομα που διάλεξαν, ας αφήσουμε τον ίδιο τον John O'Neill να το αιτιολογήσει (όλες οι μεταφράσεις του γράφοντα): «...Εξηγηθήκαμε από την αρχή: Είμαστε Βορειοϊρλανδοί και το όνομά μας αντιπροσώπευε το όλο συναίσθημα της σύγχυσης και του θυμού που νιώθεις όταν ζεις εκεί...». Δηλαδή με λίγα λόγια ο μάγκας μας έδινε να καταλάβουμε ότι όταν ο πολύς κόσμος «τσίναγε» από τις εκατέρωθεν ρίψεις μολότωφ, αυτός στην πατρίδα του (με τον IRA τότε σε full energy, όταν λίγα χρόνια πριν είχε χαθεί ο απεργός Bobby Sands) τις είχε για πρωϊνό!!! Αλλά και ο Damian O'Neill, που αν και δεινός κιθαρίστας δέχτηκε να κρατήσει το μπάσο δεν πήγαινε πίσω, απορρίπτοντας πρόταση των τεράστιων τότε... Dexys Midnight Runners (!) να γίνει μέλος τους προτού σχηματίσει την καινούργια μπάντα με τον αδελφό του!
Τα πέντε άλμπουμς που άφησαν και θα εξετάσουμε εδώ ανακάτευαν με έξυπνο τρόπο alternative rock, post-punk, garage rock ακόμα και την dance music (και με sampling) και υπήρξαν αγαπημένη μπάντα των Robert Smith και Robin Guthrie (των Cocteau Twins)! Ανακατεύτηκαν με διάφορους παραγωγούς χωρίς να κατασταλάξουν με κάποιον και ίσως αυτό να έφερε τις διαφοροποιήσεις στον ήχο τους που άλλοτε εκπλήσσουν ευχάριστα και άλλοτε όχι. Πάντως υπήρξαν και διάσημοι που δέχτηκαν να συνεργαστούν μαζί τους και πάσχισαν να τους φέρουν σε ευρύτερα ακροατήρια άλλοτε δικαιολογημένα και άλλοτε (και πάλι) όχι...
Από Αριστερά: Ciaran McLaughlin, Damian O'Neill, Steve Mack, John O'Neill.
Οι επιρροές τους ήταν πολλές και διάφορες: από τη μια οι Beatles, από την άλλη ο Afrika Bambaataa, οι Television, αλλά και οι Sly & the Family Stone, ο Captain Beefheart και (φυσικά) οι Can. Η μουσική τους ήταν κατά πολύ σκοτεινότερη από την power – pop των Undertones, πέρα για πέρα πολιτικοποιημένη για την ταλαιπωρημένη πατρίδα τους και κατά τον O' Gorman: «… ήταν σαν οι Undertones να ανακάλυπταν τα drugs, τα βιβλία και την πολιτική, αλλά με πιο πολλά κορίτσια να χορεύουν από κάτω...». Υπέγραψαν στην μικρή εταιρεία Demon Records υποβοηθούμενοι από την τεράστια προώθηση που δέχτηκαν από τον θρυλικό John Peel και κατά το Rolling Stone υπήρξαν «...μια διασταύρωση των The Clash με τους Creedence...», ενώ οι New York Times το 1987 τους χαρακτήρισαν «...μια διασταύρωση των πρώιμων νεανίζουσων Rolling Stones με φλογισμένους Television...». Εγώ, συντασσόμενος πλήρως με τους ανωτέρω χαρακτηρισμούς δεν έχω να πω τίποτε άλλο, παρά να προσέξετε τις κιθάρες που ανεξάρτητα ποιοι τις κρατούν, σώζουν όλους τους δίσκους τους:
1.) Manic Pop Thrill (1986)
Track listing: Fleshprint - Can't Stop – Lifeblood - Natural Kind Of Joy - It's A Good Thing – Circusville - Mouth Crazy – Tightlipped - A Million Miles Away – Lettuce – Cheapskate – Blindspot.
DemonFIEND 70
Παραγωγή: Hugh Jones
Ένας συγκλονιστικός δίσκος που ακόμα μου προκαλεί ανατριχίλες όπως την πρώτη φορά που τον άκουσα (πριν 40 χρόνια!!) και τον είχα γράψει ΟΛΟΝ σε κασέτα από την εκπομπή του Χρ. Δασκαλόπουλου στο Γ' Πρόγραμμα (Δευτέρα βράδυ 11:30 – 12:30) καθότι στην Ελλάδα είχε κυκλοφορήσει τότε μόνο εισαγωγής. Ένας δίσκος μνημείο για την Εγγλέζικη μουσική (γιατί χωράει τα πάντα: πανκ, ποπ, indie, και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε!!). Εδώ αποκαλύπτεται μεγαλοπρεπέστατα η πανκ – πάουερ ποπ εκδοχή των Undertones που φαίνεται ότι ο Feargal Sharkey δεν άφηνε τα δύο αδέλφια να βγάλουν και ξεχύνεται επιτέλους ελεύθερη και άπλετη!! Με την πολύτιμη βοήθεια του παραγωγού Hugh Jones (που πριν από αυτούς θήτευσε στους Echo and the Bunnymen, Sound, Modern English και Damned) μας παρουσιάζουν έναν δίσκο - ορόσημο για το Εγγλέζικο ροκ που κοιτάει τα πρώτο των Clash και των Stiff Little Fingers στα μάτια και τα συναγωνίζεται στα ίσα! Δεμένη όσο δεν παίρνει η μπάντα λες και παίζουν στο 4ο άλμπουμ τους με κομμάτια γεμάτα οργή, ιδρώτα, έλεος, συμπόνοια αλλά και μίσος που δεν ξεπερνούν τα 2-3 λεπτά!!
Τί να ξεχωρίσουμε εδώ; Το ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ Fleshprint που ανακατεύει πάνκ, ποπ, ροκ, γκαράζ και σου κόβει την ανάσα; Το Can't Stop με τις στροβιλιστές κιθάρες του και τα «ανάποδα» ντραμς που σου παίρνει τα μυαλά ακόμα κι αν παίζουν μόνο δύο νότες; Ή το Lifeblood με το υπέροχο μπάσο να καθοδηγεί σοφά τις ξυραφιασμένες κιθάρες στην αρχή ήρεμα προτού ξεχυθούν μανιασμένες και «μπουκωμένες» προσομοιάζοντας σαν έκτρωση των Birthday Party; Ακόμα κι αν ζηλεύουν τους τελευταίους με τον ακατέργαστο θόρυβο του Cheapskate και πέφτουν στην παγίδα των μιμητών τους, δεν βγάζουν παρά μια μέτρια (προσέξτε: «μέτρια», όχι «κακιά») στιγμή του δίσκου. Τα αυτά ισχύουν και για το Tightlipped που δεν είναι παρά το Flashprint μέρος 2ο ή μάλλον ότι περίσσεψε από αυτό και δεν ταίριαζε…
Δεν ξεχνάνε όμως και την πλούσια φολκ παράδοση της πατρίδας τους και μας φιλοδωρούν με τρία κομμάτια που καταφέρνουν να μην μας ξενίζουν σε σχέση με το υπόλοιπο «άγριο» κλίμα του δίσκου: Το ένα είναι το Natural Kind Of Joy με τον ρυθμό να τον κρατούν μόνο οι κιθάρες και επιτέλους ακούμε τον Mack να τραγουδάει όμορφα και γλυκά… αλλά την ίδια εποχή οι Tears for Fears ήταν αρχηγοί. Γιατί πάνε να τους μοιάσουν εδώ; Το άλλο είναι το A Million Miles Away που εμένα προσωπικά μου θυμίζει τραγούδι της παρέας γύρω από την φωτιά του τζακιού (ή του κάδου μπροστά από τα οδοφράγματα...) και ο τετράλεπτος επίλογος Blindspot μας αφήνει με μια γλυκιά κάθαρση μετά τον ορυμαγδό που προηγήθηκε σε όλον τον δίσκο, προδίδοντας παράλληλα κρυφή ζήλια στην αναβίωση της άλλης πλευράς του Ατλαντικού…
Ας ξαναγυρίσουμε όμως στον «ορυμαγδό»: Το ριφ που εισάγει το It's A Good Thing είναι άμεσα αναγνωρίσιμο ως το trademark της μπάντας και μαζί με το Flashprint είναι δεν θα έπρεπε να λείπει από κανένα Best τους! Λυπάμαι αλλά δεν περιγράφεται η μαγεία του «βηματιστού» σόλο της κιθάρας!! Το Circusville με άπαιχτη slide δεν αποτελεί παρά μια έκτρωση των Stooges, με το ατόφιο και όμορφο Mouth Crazy ξύνουν τον τοίχο του γκαράζ χωρίς να είναι τέτοια μπάντα (ίσως φταίει η «αναβιωτική» εποχή που βγήκε ο δίσκος…) και το βαλσάκι Lettuce κρατάει μόλις για δύο λεπτά αλλά μας συνεπαίρνει με τις άγριες κιθάρες που το καθοδηγούν και τα ντραμς απόντα!!
Ο ασύλληπτος frontman Mack απαγγέλει, αλλά ακούγεται σαν να τραγουδάει χωρίς να χρειάζεται να ουρλιάξει για να γίνει πιστευτός και αυτή είναι η μαγεία τούτου του δίσκου, με μια γριούλα να ετοιμάζεται να κάνει χίλια κομμάτια έναν καθρέπτη(;) στο εξώφυλλο, που δικαιοκρατικά θεμελιώνεται ως θεμελιωτικό «πέδιλο» και βασική επιρροή των Βρετανικών indie – pop ακολούθων (κι είναι και Ιρλανδοί!) και που σκαρφάλωσε έως το UK№ 84, δικαίως όμως «καρφώθηκε» στο № 1 του UK ανεξάρτητου τσαρτ της εποχής! Δεν διστάζω να ομολογήσω ότι έχει στοιχειώσει παντελώς τα νιάτα μου και φυσικά ποτέ δεν τον ξεπέρασαν όσο και αν προσπάθησαν, γιατί με τις επόμενες κυκλοφορίες μας τα χαλάνε κάπως και πασχίζουν λαχανιασμένα να ξαναγυρίσουν σε τούτο τον θρίαμβο...
(****)
2.) Babble (1987)
Track listing: Swamp - Spin Cycle - For What It's Worth - Big Decision – Static - Split! - Belly Bugs - In The Playpen – Inside - Chester Burnette - Creeping To The Cross.
PolydorTPELP 1
Παραγωγή: Roli Mosimann
Η Polydor «μυρίστηκε» αμέσως τον ντόρο που γινόταν στα λαιβ τους και τους ενέταξε αμέσως στο δυναμικό της, προσθέτοντας στην καρέκλα του παραγωγού τον Ελβετό ντράμερ Roli Mosimann πασίγνωστο από την συμμετοχή του στους θρυλικούς Swans, αλλά και από τους Foetus, Young Gods, The The, Celtic Frost και New Order με τους οποίους συνεργαζόταν στα χρόνια εκείνα και που δυσκολευόμαστε να απαντήσουμε εάν έκανε καλό ή κακό. Γιατί αυτό που προέκυψε ήταν ναι μεν ένα άλμπουμ γεμάτο ενέργεια (επακόλουθο του θαυμάσιου πρώτου τους δίσκου), αλλά που ταυτόχρονα προσέγγιζε τους ρυθμούς και το feeling της μαύρης μουσικής αποκαλύπτοντας παράλληλα και τις πρώτες πολιτικές αιχμές (λόγω καταγωγής) και που πήγε στο UK № 30 και περιλήφθηκε από το Rolling Stone στα άλμπουμ της χρονιάς διότι δεν δυσκολεύτηκε να συλλάβει τον ρυθμό της εποχής του, αλλά συνάμα αυτό είναι και το μειονέκτημά του: ακούγεται υπερβολικά 80’s. Η φωνή του Mack είναι λίγο πιο χαμηλή από τον πρώτο δίσκο αλλά πολύ πιο ώριμη, το γκαράζ αποχωρεί σιγά – σιγά (εμ, για πόσο περιμένατε να κρατούσε;) και μπαίνουν σοφά οι ποπ (προσέξτε, όχι ροκ, αλλά ποπ) πινελιές να σπρώξουν τον δίσκο! Τρίλεπτα το πολύ κομμάτια που όμως δεν είναι ούτε γκαράζ ούτε πάνκ αλλά παλεύουν να γραπώσουν τα μετάλλια της ποπ και αυτό τα κάνει πιο γοητευτικά. Οι κιθάρες του O’ Neil και του O’ Gorman παραβγαίνουν με το μπάσο και τα ντράμς για το ποιος θα φανεί μπροστά, αλλά παρόλα αυτά μάλλον μπερδεμένοι ακούγονται εδώ χωρίς να έχουν κατασταλάξει ακόμα που θα πάνε και σαν να μην έφτανε αυτό μπολιάζουν τα τραγούδια τους με ηλεκτρονικά εφέ του στούντιο που πιο πολύ ενοχλούν παρά συμπληρώνουν.
Να τα πάρουμε τα πράγματα όμως με τη σειρά:
Η «μαύρη» επιρροή που λέγαμε βρίσκει την πιο πανκ – φάνκυ εκδοχή της στο καλούτσικο In The Playpen, έστω κι αν οι Red Hot Chili Peppers ήδη μεγαλουργούσαν, και στο πολύ καλό Creeping To The Cross (τα βογκητά - εφέ «α – α» δεν χρειάζονταν) με πινελιές σάμπλινγκ που οι πανκ ξεχειλωμένες κιθάρες του ανεβάζουν την πίεση και την θερμοκρασία μας!
Η πολιτικοποίηση των στίχων («από χέρι σε χέρι» λένε) αποκαλύπτεται περίτρανα στο ψευτο - ψυχεδελικό For What It's Worth (όχι, δεν είναι αυτό που νομίζετε) και στο ρυθμ εντ μπλουζ σινγκλ Big Decision που πήγε № 42 στο Εγγλέζικο τσαρτ και ήταν η ψηλότερη θέση που κατέκτησαν ever, το οπισθόφυλλο του οποίου περιείχε σαφείς καυστικές αναφορές για τα Δικαστήρια Diplock Courts της Βόρειας Ιρλανδίας ως προς τις καταδίκες των μερών του ΙRΑ. Μετά από χρόνια ο O'Gorman δικαιολόγησε αυτή την θέση: «...όντας σφόδρα πολιτικοποιημένος και έχοντας ανατραφεί με τους Προτεστάντες ο σκοπός μου ήταν πάντα να ερευνήσω τα ανθρώπινα δικαιώματα. Να κάνω τον κόσμο να καταλάβει ότι ο μόνος λόγος της ύπαρξης του IRA ήταν η αδιαλλαξία μεταξύ των Βρετανών και αυτών που ήθελαν την ένωση. Είναι δύσκολο να εξηγήσεις σε κάποιον έξω από τον χορό την όλη κατάσταση στην Ιρλανδία. Παράλληλα όμως όταν αρχίσαμε να ανακατευόμαστε με την πολιτική, η μουσική πέρασε σε δεύτερο ρόλο...».
Κατά τα λοιπά τα acid ψυχεδελικά περάσματα του Spin Cycle δεν περνούν απαρατήρητα, η λυσσασμένη πανκ στα όρια του χαρντ κορ που επιδίδονται στο Split! δείχνει ότι τιμούν τις περγαμηνές και τις διδαχές των Stiff… και από δω και πέρα αρχίζει η «κοιλιά»: Οι Fall ήδη μεγαλουργούσαν και δεν χρειάζονται κομμάτια σαν το Belly Bugs, το μπαλαντοειδές Inside δεν κολλάει με τίποτα στον υπόλοιπο δίσκο και η ανέμπνευστη αηδία Chester Burnette δείχνει ότι αρχίζουν και τα χάνουν παρά την απόγνωση του Mack. Ποιος θα ξεσηκωνόταν με τούτο δω; Μόνον οι Εγγλέζοι φάνς τους, λες και υπήρχαν τέτοιοι στην Ελλάδα τότε (πόσο μάλλον τώρα…).
Ευτυχώς τα «περισσεύματα» από τον πρώτο δίσκο μας θυμίζουν με ποιους έχουμε να κάνουμε: τα Swamp και Static με τις κιθαριστικές τους πανδαισίες «βηματίζουν» τις νότες σα να τις σέρνουν χαλινάρια!
Όσο για το εξώφυλλο δεν κατάφερα να διακρίνω τί ακριβώς απεικονίζει (ή συμβολίζει) παρά μόνο ότι έχουν δανειστεί τα χρώματα της Εγγλέζικης σημαίας και τα έχουν «πειράξει». Για να απαντήσω στον προβληματισμό της αρχής, φρονώ ότι ο παραγωγός φροντίζει επιμελώς να τραβήξει όλο το δηλητήριο από τα δόντια τους και το καταφέρνει, μόνο που το καταναλώνει όλο και δεν μένει τίποτα για μετά!!
Δεν μας απογοητεύουν αλλά περιμέναμε περισσότερα. Πώς όμως να ξαναβγάλουν το προηγούμενο αριστούργημά τους;
(***)
3.) End of the Millennium Psychosis Blues (1988)
Track listing: Sooner Or Later - Every Little Bit – Cellophane - Candy Love Satellite - Here It Is... Take It! - The Price of My Soul - Groove Check - The Bottom Line – Tension - Tired Shattered Man - Goggle Box - Under The Sky.
VirginV 2550
Παραγωγή: Roli Mosimann
Μπορεί η Polydor να τους έδιωξε αλλά η Virgin καραδοκούσε! Και τους έδωσε τέτοια ελευθερία, ώστε να αποδεχτεί την προσθήκη των Geraint Watkins (accordion), Avelia Moisey (trumpet), Ben Park και Geoff Blythe (saxophones) και Jim Paterson (trombone) στα Here It Is... Take It!, Tension και Groove Check όπου έκπληκτοι τους ακούμε να βγάζουν τις φάνκυ (!) εμμονές τους σε τέτοιο βαθμό που ακόμα και τα φωνητικά του Ma ck πάνε να μιμηθούν τους αράπηδες!! Ενώ όμως στα δυο πρώτα ακούγονται αφάνταστα κουραστικοί, στο 3ο (που κυκλοφόρησε και σαν σινγκλ) οι κιθάρες και η φυσαρμόνικα του ντράμερ McLaughlin (μαζί φυσικά με τα μπόλικα sampling) παρέσυραν το πόδι μου στον ρυθμό στο πι και φι και σίγουρα θα μπορούσε να χορευτεί στα κλαμπς. Μέχρι εκεί όμως γιατί οι Medium Medium και οι Pop Group το είχαν ήδη τερματίσει...
Και το μπέρδεμα συνεχίζεται: Στολίζουν το λάτιν (!) The Bottom Line με τα ωραία φωνητικά των Elana Harris και Michele Amar και τα ψιλοκαταφέρνουν, αφομοιώνουν την 4AD και τους Shriekback στο πολύ καλό βασισμένο σε μια νότα του μπάσου ατμοσφαιρικό The Price of My Soul με απίθανα αιθέρια φωνητικά και βελούδινες κιθάρες, ο Mack με την συνοδεία ακορντεόν δίνει μια ανεπανάληπτη, πολύχρωμη και βαθιά αισθηματική ερμηνεία (πώς το έπαθε;) στην Celtic ballad Cellophane (το άλλο σινγκλ του δίσκου) ιδανική για να απολαύσεις ένα κονιάκ Ιρλανδέζικο στο τζάκι και το Candy Love Satellite δεν είναι παρά ένα μέτριο κάντρυ γκαράζ (!).
Σίγουρα το πρώτο άλμπουμ αποτελεί πλέον μακρινή ανάμνηση και ακούμε ακατάληπτα πράγματα που δεν μας εντυπωσιάζουν πλέον καθόσον ψάχνονται τα παιδιά… Η ψυχεδέλεια και το γκαράζ (κυρίως αυτό!) πάνε περίπατο και ξαναθυμούνται ότι είναι ροκ μπάντα. Ναι, αλλά με τέτοιες περγαμηνές τί πάνε να κατακτήσουν; Μια φορά οι κιθάρες όταν αφήνονται δαγκώνουν!! Η φωνή του Mack εδώ είναι μεστή χωρίς τις κορώνες των προηγούμενων δίσκων αλλά δεν παύει να μαγεύει!!
Το ερώτημα όμως δεν παύει να πλανιέται: Πού είναι η μπάντα που ξέραμε;
Ευτυχώς την βρίσκουμε στο Sooner Or Later που χρησιμοποιώντας το ρυθμ σεξιον του Only one... των Charlatans πάει να γίνει ένα όμορφο ποπ κομμάτι αλλά οι λεπίδες της κιθάρας δεν το αφήνουν, στο ψυχωτικό (και όχι ψυχεδελικό) φολκ Every Little Bit, στο ροκενρολακι Tired Shattered Man, στο πολύ καλό Goggle Box με κιθάρες που σαλτάρουν και λαχανιασμένα φωνητικά και στο απόνερο του πρώτου τους δίσκου Under The Sky, ένα χαρωπό New Dawn Fades όπου οι δαίδαλοι των κιθάρων μπερδεύουν ευχάριστα και μας θυμίζουν μάλλον για τελευταία φορά με ποιους έχουμε να κάνουμε!
Το απόλυτο «μπερδεμένο» άλμπουμ τους (UK№ 53) που μπερδεύει και εμάς τους ίδιους αλλά με ένα θαυμάσιο εξώφυλλο σε έναν κόσμο που αιμορραγεί να φεύγουν κομμάτια κολλάζ με διαφόρους: από τον Buster Keaton, τον Coltrane, το σήμα του ecstasy, τραπουλόχαρτα, το σήμα της ειρήνης, τον Νίτσε και πολλά άλλα δείχνοντας ότι πλέον η μπάντα μεγαλώνει, ωριμάζει και το κυριότερο σοβαρεύει. Αυτό όμως είναι καλό;
Όπως και να΄χει είναι το τελευταίο άλμπουμ που συμμετέχει ο John O'Neill, για την αποχώρηση του τελευταίου ο O'Gorman θυμάται: «...ήταν μια βόμβα πέρα για πέρα. Όταν κοιτώ τώρα πίσω, θα πρεπε από την αρχή να τον πετάξουμε με τις κλωτσιές και να αφοσιωθούμε μόνοι μας στην ηχογράφηση, αλλά σκύψαμε το κεφάλι και τον ανεχτήκαμε άλλους τρεις – τέσσερεις μήνες. Ήταν μια τοξική περίοδος..». Μάλλον αυτός ήταν που τους έστριβε γι΄ αλλού και οι κιθάρες του δίνουν για άλλη μια φορά ρέστα ξέροντας ότι θα ηχήσουν για στερνή φορά…
(**½)
4.) Chemicrazy (1990)
Track listing: Hey Venus - Blue to Black - Mess of Words – Sensitize - Another Day - Gnaw Mark - Scum Surfin' – Compulsion – Tingle - Head Staggered – Abandon - Sweet Shiver Burn.
Virgin – V 2618
Παραγωγή: ScottLitt
Στο εξώφυλλο θαυμάζουμε ένα τοπίο εποχής Terminator με έναν ρομποτικό surfer στο κύμα με μια γυναικεία παρέα μπροστά από μια γκρίζα εργοστασιακή πόλη με φουγάρα που καπνίζουν! Δεν είναι όμως μόνο αυτό: ο John Marchini παίρνει το μπάσο, ο Damian O'Neill ξαναγυρνά στις κιθάρες, πνευστά ακούμε μόνο στην καντρυ – ροκ μπούρδα Tingle, όμως τα ηλεκτρονικά εφέ και το programming του David Russo άλλοτε κάνουν καλό και άλλοτε όχι. Δεν ξέρω εάν ο τίτλος του δίσκου απεικόνιζε την σύνθεση των ιδίων ή εάν είναι απλά ένα λογοπαίγνιο και με τα δεδομένα αυτά μάλλον το δεύτερο συμβαίνει...
Η έλευση όμως του νέου και πολύ έμπειρου παραγωγού Scott Litt (των REM και Nirvana) τους βγάζει άμεσα και αβίαστα την ροκ κιθαριστική πλευρά τους και τους Αμερικανοποιεί εντελώς (προσδοκώντας φυσικά σε πέραν του Ατλαντικού ακροατήρια και στέλνοντας τον δίσκο στο № 62 του Εγγλέζικου τσαρτ για τελευταία φορά) δημιουργώντας δυστυχώς πολλές φορές άθελά του μια καρικατούρα των REM, όπως προδίδουν τα Hey Venus, Mess of Words, Gnaw Mark και Scum Surfin'. Ακόμα κι έτσι όμως δείχνουν να ανακάμπτουν μετά το προηγούμενο στραβοπάτημά τους, τόσο που αν δεν υπήρχε το 1ο τους άλμπουμ θα μιλούσαμε για μια φοβερή ελπίδα για το μέλλον! Αυτό αφήνουν να εννοηθεί τα πολύ καλά Blue to Black όπου το πείραμα της εισβολής των bytes στις κιθάρες πέτυχε, το σινγκλ Sensitize που φέρνει λίγο σε Creedence και τα νεοψυχεδελικά πανέμορφα απόνερα Another Day και Compulsion όπου θαρρείς ότι ακούς Καλιφορνέζους αλλά οι True West απέναντι το είχαν “τερματίσει”...
Απομένει το βιολί του Hahn Rowe (πρώην μέλος των Hugo Largo έχει παίξει με τους Glenn Branca, Foetus, Swans, REM, David Byrne και Moby μεταξύ άλλων) να στολίσει όμορφα με την συνδρομή του προγκραμμινγκ τα Head Staggered, Abandon (ένα άπιαστο σίνγκλ) και Sweet Shiver Burn ανακατεύοντας φολκ ψυχεδελικές πινελιές.
Η Indie Brit Pop έχει ήδη γεννηθεί και οι φίλοι μας είτε την τιμούν είτε την χλευάζουν – εσείς επιλέγετε...
(***)
5.) Fireproof (1993)
Track listing: Detonate My Dreams - Catch A Fire - Last of the True Believers - Too Late Blues - 7th Wave - Infinite Thrill - Speed of Light - Shangri-La - Heartbeat Mosaic - Metal Mystery.
Koogat GAT 1 CD
Παραγωγή: That Petrol Emotion, Bryan Martin
Στο εξώφυλλο που αλλού κυκλοφόρησε με μια «Αμερικάνικη» πόζα των πέντε γύρω από την φωτιά θυμίζοντας τους Green on Red ή τους Band του Northern Lights – Southern Cross και αλλού με πύρινες κίτρινες γλώσσες, ο δίσκος χαρακτηρίζεται ως «άφλεκτος». Κάθε άλλο. Εδώ καίγονται χωρίς ανάσα στα καζάνια της κόλασης!!
Τρία χρόνια μετά το φευγιό τους από την Virgin επανέρχονται σε δική τους εταιρεία και με τον Brendan Kelly να κρατάει το μπάσο αποφασίζουν για στερνή φορά να ξαναγυρίσουν στην μεγαλειότητα του πρώτου τους άλμπουμ και να μας αποχαιρετήσουν με το κεφάλι ψηλά με καταπληκτικές συνθέσεις, όρεξη, ιδρώτα και μια φρεσκάδα που δεν ξέρουμε επιτέλους πού την έκρυβαν!! Απλά το γλεντάνε όπως αυτοί ξέρουν και με τα δικά τους όπλα (και όχι με προγκράμμινγκ, πνευστά, πλήκτρα κλπ.) και το κάνουν καλά!! Βέβαια ο Αμερικανισμός τους έχει αφήσει κουσούρι, αλλά δεν μας πειράζει καθόλου όταν πρόκειται για έναν δίσκο που χαρακτηρίστηκε ως «their heaviest, most riff-laden album» και δικαίως πήγε και αυτό στην κορυφή των ανεξάρτητων τσαρτς (όπως και το 1ο τους), αφού το ατέλειωτο κιθαριστικό ντελίριο που ξεπροβάλλει από τούτα τα αυλάκια μας αφήνει και πάλι με το στόμα ανοιχτό!!
Γι' αυτό και δεν υπάρχουν πολλά να ξεχωρίσουμε εδώ αφού ακούμε μια χρονική και εγκλιτική αντικατάσταση του Manic Pop Thrill σε όλους τους χρόνους και τις πτώσεις του, όπως καταμαρτυρούν τα θαυμάσια Detonate My Dreams, Catch A Fire, Last of the True Believers, Too Late Blues (ένα μισοθαμμένο γκαράζ που ξεσκίζει!!), Shangri-La, Heartbeat Mosaic (μια «πειραγμένη» κάντρυ - φολκ μπαλάντα με τον Neil Herd στην pedal steel) και την επιτομή του «αγκαθωτού» θορύβου Metal Mystery.
Αυτή η πλειοψηφία των κομματιών υπερτερεί και καταπνίγει τα μέτρια 7th Wave και την αχρείαστη πιστή αντιγραφή του It’s a Good Thing από τον πρώτο τους δίσκο Speed of Light. Γιατί;
Εκεί που τους είχαμε ξοφλημένους, ξαφνιάζουν, θαυμάζουν, προκαλούν και συνάμα συγκινούν με τούτο το άψογο κύκνειο άσμα τους που δεν επαναλήφθηκε ποτέ γιατί μάλλον «κάηκαν» μετά από δίσκους σαν κι αυτόν!!
(***½)
Διαλύθηκαν το 1994. Τα μέλη συνέχισαν σε άλλες μπάντες χωρίς επιτυχία με τα δυο αδέλφια να τα ξαναβρίσκουν το 1999 και να ξαναστήνουν τους Undertones.
Πρέπει να ήταν περήφανοι πάντως για την μπάντα που κατόρθωσαν και έπλασαν απ' τις στάχτες τους!
Γιώργος Δ. Δημόπουλος
ΠΗΓΕΣ:
Wikipedia
Youtube
Discogs
ΠΟΠ και ΡΟΚ Τεύχη: №: 114 σελ. 103, №: 133 σελ. 81, №: 144 (ΙΟΥΛ 1990) σελ. 39, №: 145 (ΑΥΓ – ΣΕΠ 1990) σελ. 84 και №: 263 (ΜΑΙΟΣ 2002 σελ. 93).
