Η πίστη του κοκκινομάλλη Σκοτσέζου Alan McGee για κάποια συγκροτήματα ήταν τέτοια, ώστε να τον ωθήσει να ιδρύσει την ιστορική πλέον Creation προσδοκώντας να τους παρέχει “βήμα” για την περαιτέρω αυτοπροβολή τους, μένοντας αδιάφορος για την οποιαδήποτε πιθανότητα επιτυχίας (κάτι που φυσικά αναιρέθηκε με τους Oasis…), εξακολουθώντας να κυκλοφορεί τους δίσκους τους για πολλά χρόνια, παρά το ότι κανείς δεν φαινόταν να δίνει ιδιαίτερη σημασία. Τούτο το ταξίδι μας κράτησε συντροφιά για δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια έως ότου το 2000 η Creation αποφάσισε να βάλει τέλος στις δισκογραφικές της δραστηριότητες ακολουθώντας τα βήματα της Rough Trade και της Factory. Αν και πολλοί υποψιάζονταν ότι τα πράγματα αναπόφευκτα θα οδηγούνταν εκεί, κανείς δεν ήθελε να πιστέψει ότι ο Alan McGee πήρε τελικά την μεγάλη απόφαση. Μέχρι τότε όμως ο άνθρωπος αυτός που ευθύνεται για την μεγάλη ιστορία της Creation μας φιλοδώρησε με πολλά υπέροχα συγκροτήματα, αλλά και δευτεραγωνιστές που μας χάρισαν υπέροχα τραγούδια όπως οι Jasmine Minks...
Από Αριστερά: Jim Shepherd, Adam Sanderson, Tom Reid και Martin Keena.
Φτιάχτηκαν στο Aberdeen της Σκωτίας το 1983 από τους Jim Shepherd (guitar/vocals), Adam Sanderson (vocals/guitar), Martin Keena (bass guitar), και Tom Reid (drums/vocals) και αφενός ένα demo που έστειλαν στο Melody Maker, αφετέρου η δύναμη των λάιβ τους (όπου ο δυναμίτης των Love «7 and 7 Is» δεν έλειπε ποτέ από το set τους) και η ανακήρυξή τους από το ΝΜΕ ως «ελπίδα για το μέλλον», εντυπωσίασαν των Alan McGee που έσπευσε αμέσως και τους υπέγραψε στην Creation. Το 1984 τούραραν μαζί με τους Biff Bang Pow! και τους The Jesus and Mary Chain και η επιτυχία που γνώρισαν οι τελευταίοι παρέσυρε και την προώθηση της εταιρείας πάνω τους, με δυσμενή συνέπεια να τους “παραγκωνίσει” και να αγνοηθούν αδικαιολόγητα από τον Εγγλέζικο μουσικό τύπο. Πολύ σωστά όμως ο τελευταίος έκρινε ότι στις πρώτες μέρες τους έπαιζαν «ένα χαρμάνι power-pop και post-punk» ασκώντας μέγιστη επιρροή στους Stone Roses αλλά και στους Manic Street Preachers που βαφτίστηκαν από έναν στίχο του 1ου τους άλμπουμ και δίκαια θεωρούνται οι «νονοί» της έκρηξης της Brit-pop στα nineties. Ξεκίνησαν ως μία ψυχεδελική mod μπάντα (εξ ου και το όνομα που διάλεξαν: «γούνες από γιασεμί») σφόδρα επηρεασμένοι από την Εγγλέζικη αλλά και την Αμερικάνικη ψυχεδέλεια και μετεξελίχθηκαν ως μια αξιολογότατη Indie μπάντα θεμελιώνοντας τις βάσεις της Brit - Pop και όλα αυτά μόλις με τέσσερα άλμπουμς, παρουσιάζοντας μια μουσική που μπορούσε να ξεπεράσει τον χαρακτηρισμό "συμπαθητική", με εξαίρεση τα πρώτα τους υπέροχα τραγούδια. Ίσως τούτο να οφείλεται στο ότι άλλαζαν συνέχεια παραγωγό και να καθόρισε και το ύφος τους. Tα δε εξώφυλλά τους, ενώ άρχισαν πρωτοποριακά και πολύ ψαγμένα, κατέληξαν παντελώς αδιάφορα και ανέμπνευστα, όπως και τα τραγούδια τους στο τέλος…
Μέχρι να έρθει όμως αυτό το τελευταίο δεν πέρασε απαρατήρητη η γοητεία της κρυστάλλινης, κελαρυστής σαν το νερό της πηγής και αρωματισμένης από λογιών – λογιών μυρωδικά ασύλληπτης μουσικής τους:
1.) One Two Three Four Five Six Seven, All Good Preachers Go To Heaven (Mini Album – 1984)
Tracklist: The Thirty Second Set Up - What's Gone Wrong - Somers Town - Ghost Of A Young Man - Mr. Magic - Where The Traffic Goes.
Creation – CRE LP 3
Παραγωγή: Joseph Foster
Ένα γκαράζ – ποπ (γιατί για Brit – Pop είναι νωρίς ακόμα να μιλάμε…) ντεμπούτο με έναν τίτλο – τραίνο(!) που ακόμα και σήμερα μας ζαλίζει με τις υπέροχες συνθέσεις του γεμάτες φρεσκάδα από τέσσερα πιτσιρίκια που προσπαθούν με κάθε μέσο και με όλη τους την πίστη και την δύναμη (και με τις mod φορεσιές τους...) να μας κάνουν να νιώσουμε σαν να είμαστε στο Swinging London του 1966 – 1967 και να λικνιζόμαστε στους ήχους των Small Faces, παρότι γεννήθηκαν σε λάθος εποχή. Έχουμε να κάνουμε με ένα λεπτεπίλεπτο κέντημα της Βρετανικής ψυχεδέλειας αλλά συνάμα σφόδρα ερωτευμένης με την αντίστοιχη Αμερικάνικη!! Οι κιθάρες των Shepherd και Sanderson είναι φοβερές και πανέμορφες, το μπάσο του Keena σε πιάνει μαλακά από το χέρι και δεν καταλαβαίνεις πότε το πόδι σου ακολουθεί τυφλά τον ρυθμό, τα φωνητικά άπαιχτα, το νεύρο και ο ιδρώτας τρέχουν ποτάμι και επιτέλους τι άλλο να ζητήσουμε από έναν δίσκο που υμνεί την πατρίδα τους με μια «πειραγμένη» φωτογραφία ενός βροχερού πεζοδρομίου στο εξώφυλλο;
Ούτε καν διανοούμαστε να αναζητήσουμε μέτριο κομμάτι εδώ καθόσον το ένα “καταπίνει” το άλλο σε ένα ατέλειωτο παιχνίδι αρμονίας, ρυθμού και εξεζητημένης σαγήνης:
Έχοντας εντρυφήσει αρκετά στους Byrds, τιμούν την παρακαταθήκη τους αφενός με ψυχεδελικά περάσματα στις κιθάρες και γλυκερά φωνητικά που κάνουν το Ghost of A Young Man μπαλάντα χωρίς να είναι και αφετέρου με τις καμπανιστές κιθάρες ηχούν σαν Αμερικάνοι στο Mr. Magic ενώ δεν είναι, δημιουργώντας αναμφισβήτητα την πιο πανέμορφη ψυχεδελική στιγμή τους, αφήνοντας ταυτόχρονα αναπάντητες αμφιβολίες εάν την εποχή εκείνη τα έπιναν παρέα με τους Rain Parade…
Καμπανιστές κιθάρες και θεϊκές αρμονίες περιέχει και το Where The Traffic Goes όπου μέσα σε μόλις δυο και κάτι λεπτά καταφέρνουν να μας μαγέψουν με το μπρίο τους και την φρεσκάδα τους κάνοντας τους Love του πρώτου άλμπουμ να είναι πάρα πολύ λίγοι, βγάζοντας μια μανιασμένη ψυχεδελοπόπ μελωδία που βαδίζει σε ρυθμούς αντίστροφούς της κίνησης που περιγράφει και που δικαίως διασκευάστηκε αργότερα από τους Manic Street Preachers.
Ψυχεδέλεια όμως χωρίς γκαράζ δεν γίνεται. Μόνο που εδώ οι φίλοι μας το μπολιάζουν επιδέξια με μελένια ποπ κοσμήματα στο καθαρόαιμο γέννημα - θρέμμα της ποπ Βρετανικής παράδοσης (Beatles – Pretty Things) και σφόδρα επηρεασμένο από τους Pink Floyd του Barrett Thirty Second Set Up με ουράνιες αρμονίες, με τις κιθάρες να τρεκλίζουν όμορφα και το κήμπορντ να «μελώνει» αφάνταστα το κομμάτι μέσα σε αρώματα λουλουδιών και λαχούρια. Το αυτό πράττουν και στην ποπ ελεγεία What's Gone Wrong όπου μέσα σε μόλις δυόμισι λεπτά και κάτι κάνουν την κιθάρα να ΜΙΛΑΕΙ στα εσώψυχά σου δημιουργώντας αναμφισβήτητα το σινγκλ που δεν θα βαρεθείτε ποτέ να το ακούτε!! Μετά από αυτό ακούστε Feelies και πείτε μου εάν βλέπετε διαφορά!! Για το τέλος η slide και το glissando καταφέρνουν να εξισορροπήσουν το μέτριο Somers Town και να το μεταμορφώσουν σε ένα ποπ κομψοτέχνημα με ένα σόλο γρήγορο σαν τον άνεμο!
Τελικά κείνη την εποχή τα μίνι άλμπουμ έβγαζαν αριστουργήματα...
(****)
2.) The Jasmine Minks (1985)
Tracklist: I Don't Know - Cold Heart - Choice - The Ballad Of Johnny Eye – Work - Forces Network - Like You - Painting/Arguing - You Take My Freedom - Cry For A Man.
Creation – CRE LP 007
Παραγωγή: Ian Slater - Jasmine Minks
Το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους δεν έχει και φοβερές διαφορές με το προγενέστερο αριστούργημά τους, με εξαίρεση την προσθήκη του Derek Christie στην τρομπέτα (μήπως ζήλεψαν τους Love του Forever Changes;) στην προσπάθειά τους να “μελώσουν” πιότερο τα τρίλεπτα τραγούδια τους που θέλουν να πουν τα πάντα και διστάζουν, αλλά πίσω από αυτά που κρύβουν και δεν λένε έξω από τα δόντια μας αφήνουν ελεύθερους να ανακαλύψουμε πολλά για την ψυχοσύνθεσή τους. Ένας θαυμάσιος δίσκος που άργησε πολύ να βρει όμοιό του σε όλη την Βρετανική κιθαριστική ποπ (καθότι οι Elastica, οι House of Love και οι Dandy Warhols ήταν ακόμη αγέννητοι...). Στο εξώφυλλο μας φιλοδωρούν με ένα πολύ ωραίο σκίτσο τους με ξυλομπογιά από τον Bill Huts και συνεχίζουν ακάθεκτα να μας τροφοδοτούν με ποπ κομψοτεχνήματα γεμάτα φρεσκάδα, δροσιά και νιότη που μας αφήνουν έκθαμβους, με κιθάρες που χειρουργούν «πάνω από τα ρούχα», κάνοντάς μας να παραβλέψουμε τα όχι και τόσο ταιριαστά φωνητικά του Sanderson, γιατί απλούστατα δεν τα χρειαζόμαστε:
Γιατί εδώ κατορθώνουν για πρώτη φορά στο Cold Heart να φτιάξουν “χαρμάνι” με ένα μικρό ακουστικό outtake των Byrds των δύο πρώτων τους άλμπουμ με την ανέμελη ποπ των Small Faces και να ξεφουρνίσουν ένα θαυμάσιο μπαλαντοειδές ψυχεδελο–φολκ κέικ, παρόλο που οι κάντρυ κιθάρες δεν μπαίνουν στην πρίζα και ο «διάλογος» του τραγουδιστή με τους υπόλοιπους σαν ένα οιονεί ντουέτο δίνει μια έξτρα περσόνα στο κομμάτι, στο οποίο “αυτοδιαφημίζονται” στους στίχους: «They took the chain and they broke the link \ the revenge of the Jasmine Minks». Μετά από όλα αυτά ευλόγως σημείωσε τις περισσότερες πωλήσεις όταν κόπηκε σε σινγκλ και ανακηρύχτηκε από το ΝΜΕ σινγκλ της εβδομάδας!
Μιλήσαμε πριν για την επιρροή των Love στις τρομπέτες. Ε, εάν το Alone Again Or δεν ήταν απαισιόδοξο, θα ηχούσε σαν το Painting/Arguing: ένα υπέροχο δείγμα της Creation ποπ με φοβερό μπάσο που θα έπρεπε να κοσμεί κάθε Best αυτής από τούδε και στο εξής! Το αυτό συμβαίνει και με το You Take My Freedom που απλά είναι μια μηχανή του χρόνου που μας στέλνει κατευθείαν στο μαγικό Swinging London! Και η απόλαυση δεν τελειώνει: ακούγοντας το I Don't Know με την υπέροχη τρομπέτα νιώθεις χρώματα να περνούν από μπροστά σου και οι αέρινες χρωματιστές κιθάρες του ποστ πανκ κομψοτεχνήματος The Ballad Of Johnny Eye έμελλαν να γίνουν το σήμα κατατεθέν της Creation και μάλλον έτσι θα ηχούσαν οι Eyeless in Gaza εάν είχαν κιθάρες αντί για σύνθια…
Στο Work φαίνεται η αγάπη τους για την προ - Help εποχή των Beatles, το μηδενιστικό χαώδες Forces Network ριζώνει βαθιά στις ποστ - πανκ μέρες τους, παρότι οι Joy Division ή οι Cabaret Voltaire (ναι, σαν κι αυτούς ηχούν εδώ) θα το μεγαλουργούσαν (με τις τρομπέτες να ηχούν παρείσακτες πάντως) και μας εκπλήσσουν με την “κοιλιά” Like You, ένα ανόητο τραγουδάκι αρμόζον κάτω των δεκαπεντάχρονων. Τι ήθελαν να παραστήσουν; Τους τροφοδότες του ΤΟΤΡ ή τους ακόλουθους των Kajagoogoo και του Nick Kershaw; Το (μοναδικό ευτυχώς) «φάουλ» του δίσκου.
Απομένει ο αργός επίλογος Cry For A Man (και συνάμα αποκαλύπτει και την μελλοντική πορεία τους…) που με λιτή τρομπέτα και χρωματιστό μπάσο κάνει τους Εγγλέζους της εποχής να νιώθουν ότι είναι ακόμα ζωντανοί, χωρίς να ασπάζονται ούτε τον «φαζαρισμένο» μηδενισμό των Jesus and Mary Chain, ούτε την ρήξη των Fall, ούτε τον ναρκισσισμό των Smiths, αλλά να περιμένουν υπομονετικά τους My Bloody Valentine λίγα χρόνια αργότερα!
Οι τύποι πήραν την μελαγχολία των Smiths, την μαυρίλα των Joy Division, και την φινέτσα των Orange Juice, την έντυσαν με τρομπέτα και έβαλαν έναν χαρούμενο τύπο να τραγουδήσει τα άκρως αντίθετα μέσα σε ένα – και πάλι – καταπληκτικό άλμπουμ!
(****)
3.) Another Age (1988)
Tracklist: Veronica - Still Waiting - Summer! Where? - Follow Me Away - Cut Me Deep - Living Out Your Dreams - Don't Wait Too Long - Nothing Can Stop Me - Soul Station - Time For You - Another Age – Sad.
Creation – CRE LP 025
Παραγωγή: Wilf Smarties - Jasmine Minks
Ήταν καιρός για αλλαγές; Γιατί στην τελική δεν ξέρουμε εάν ήταν προς το καλό ή το κακό η αποχώρηση του Sanderson μαζί με τις τρομπέτες (μέχρι εδώ ήταν…) και η αντικατάστασή του από τον Dave Arnold στην ρυθμική κιθάρα που δείχνει να περιορίζει κατά πολύ τα σόλο του προκατόχου του και η προσθήκη ως 5ου μέλους του “μάστορα” Paul Cooper στο όργανο (που όσο αθόρυβος είναι, τόσο πιο πολύ χρωματίζει και χαρακτηρίζει τα τραγούδια) με τα φωνητικά που “ορφάνεψαν” να τα αναλαμβάνει αποκλειστικά ο Shepherd με περίσσια αρμονία και ευαισθησία, σαν να είναι έτοιμος να βάλει τα κλάματα μετά από κάθε κομμάτι.
Εμφανώς η ψυχεδέλεια και η λατρεία για τους Love αποχωρούν (χωρίς να παραδίδουν τα όπλα…) και εδώ κυριαρχεί η αμιγώς Βρετανική κιθαριστική ποπ σε πολύ καλύτερη ηχογράφηση και σε εξαιρετικές (και πάλι) στιγμές. Η εφηβική φρεσκάδα εξακολουθεί να χαρακτηρίζει τις συνθέσεις τους, αλλά εδώ ακούγονται ακόμα πιο μεστωμένοι και χορτασμένοι αφομοιώνοντας εξαιρετικά τα ακούσματά τους και βγάζοντας επιτέλους την δική τους κιθαριστική ποπ αλλά…για πόσο ακόμα;
Ελάχιστες είναι οι στιγμές που βαριέσαι εδώ και εκεί που έχουμε συνηθίσει αρμονία και κομψότητα στην ποπ αισθητική του κάθε κομματιού, όταν τούτο τελειώνει προκαλεί σύνδρομο στέρησης να το ξανακούσουμε…
Το “μείον” όμως του δίσκου με εξώφυλλο έναν πολύ όμορφο…πλάτανο (!!) δυστυχώς είναι η υπέρ του δέοντος επιρροή των Smiths στα τραγούδια τους:
Γιατί η τελευταία “κάνει μπάμ” στα μέτρια Veronica, Time For You και Sad, ενώ στο Nothing Can Stop Me αιτιολογούν την στροφή που κάνουν τραγουδώντας: «αυτός είναι ο δρόμος που γύρευα» με περίσσια θλίψη και θαυμάσιο τοίχο από κιθάρες (μήπως Rickenbacker;), πλην όμως ο Morrissey και ο Marr θα ψιλοζήλεψαν το πανέμορφο Summer! Where? (Έλα ντε! Που είναι το καλοκαίρι;) και την ατέρμονη προσδοκία του για παιχνίδισμα με την ελαφριά καλοκαιρινή αύρα και τα πρασινογάλαζα νερά, αλλά…πού να τα βρεις αυτά στην Σκωτία; Και τί τους έπιασε να διαλαλούν (εννοώντας τους ίδιους υποθέτω...) στο βαρετό κάντρυ – ροκ Another Age ότι : «πως ο καθένας θα μπορούσε να συνεχίσει;»
Ευτυχώς όμως οι μετριότητες σταματούν και πάλι:
Το ψυχεδελικό αρμόνιο στα Still Waiting και Follow Me Away δίνει μια mod αισθητική (αλλά θα προτιμούσαμε την τρομπέτα…) και τα υπέρ του δέοντος λυρικά φωνητικά του Shepherd μας οδηγούν σε μια εποχή που τα λαχούρια φοριόντουσαν ακόμα και τα αρωματικά sticks έδιναν άλλη αίσθηση στο δωμάτιο του Εγγλέζου έφηβου. Το δε υπέροχο Cut Me Deep (ιδανικό για το κολεγιακό ράδιο της εποχής) «μας κόβει βαθιά» όσο χαρούμενο κι αν ακούγεται και μας δημιουργεί την φαντασίωση μιας ιδανικής εμφάνισης με γαρδένιες στο ΤΟΤΡ (σας θυμίζει κάτι;), όσο για την «κοστελική» σπουδή Living Out Your Dreams θα φούσκωνε από περηφάνια τον δάσκαλο για τους ακολούθους του.
Θα μπορούσαμε κάλλιστα να ακούμε από τους Rain Parade ή τους Mazzy Star τα αμιγώς «Καλιφορνέζικα» περισσεύματα από τους προηγούμενους δίσκους Soul Station & Don't Wait Too Long όταν η κελαρυστή φωνή του Shepherd μαζί με το πολύχρωμο χράμι από κάτω μας κάνει να «χανόμαστε»!
Μάλλον δεν είναι τυχαίος ο τίτλος «Άλλη εποχή» γιατί παρότι πρόκειται για ένα αξιόλογο άλμπουμ, δεν είναι αυτοί οι Minks που ξέρουμε και μεταλλάσσονται σε μια άλλη μπάντα χωρίς όμως να ενοχλούν!! Αυτό που μας ξαφνιάζει (και που έλειπε από τα προηγούμενα άλμπουμ τους) είναι η ευαισθησία με την οποία εδώ μας περιλούζουν ξέχειλα και ξεδιάντροπα...
Οι ίδιοι το θεωρούν την καλύτερη δουλειά τους. Εγώ πάλι όχι…
(***)
4.) Scratch The Surface (1989)
Tracklist: Lost And Living - Little Things - I've Lost Her - Marcella - Misery - Can You Hear Me? – Take - Reaching Out - Too Young (My Home Town) - Shiny And Black - Scratch The Surface - Playing For Keeps.
Creation – CRE LP 044
Παραγωγή: Jasmine Minks
Ο Arnold φεύγει και την κιθάρα κρατάει πλέον ο πολύ καλός Ed de Vlam (ποτέ δεν έμεναν με ένα κιθαρίστα!!) με τα γεμάτα φρεσκαδούρα σόλα του να σώζουν τον δίσκο από την αφάνεια. Γιατί εδώ δυστυχώς ακούγονται σαν μια indie μπάντα χωρίς τίποτε το ιδιαίτερο να ξεχωρίζει από τον ορυμαγδό που κυριαρχούσε στην Αγγλία κείνα τα χρόνια με την φωνή του Shepherd να παραμένει υπέροχη, αλλά η βρύση τους στέρεψε και έχουν μείνει μόνο λίγα απόνερα, είναι κουρασμένοι, βαρετοί και το χειρότερο άδειοι… Το επίμονο «ξύσιμο της επιφάνειας» του τίτλου αποκόλλησε όλα τα όμορφα στολίδια που χαρακτήριζαν τον ήχο τους και έμεινε μια πικρή σπαρτιάτικη κιθαριστική ροκ μπάντα του συρμού σε μια εποχή που όλα άλλαζαν και οι «αναβιωτές» έφευγαν άρον – άρον. Αυτό προδίδουν τα μέτρια Lost And Living & Marcella με τον γελοίο στίχο: «Αν σου λείπει αυτός που αγαπάς τότε πάρε την καρδιά του από την ποίησή του…».
Οι Smiths μπορεί να έχουν πλέον φύγει, αλλά οι «κλεψιές» των (τεράστιων εκείνη την εποχή) Housemartins στοιχειώνουν τον δίσκο και δίνουν την εντύπωση ότι παίζουν συνεχώς το ίδιο τραγούδι: Σε αντίθεση όμως με το I've Lost Her που τους αντιγράφουν “στεγνά”, με το όμορφο ποπ Reaching Out καταφέρνουν να μας εντυπωσιάσουν για άλλη μια φορά δημιουργώντας ένα στάνταρντ στα Best τους, όπως και με τα Scratch The Surface και το κάντρυ (!) Little Things.
Κάντρυ παίζουν και στο Misery, με την διαφορά ότι όταν μας τραγουδούν: «…Δεν ξέρω τί γυρεύω εδώ… πήγαινε με πάλι πίσω στο Τενεσσή, το μόνο μέρος που θέλω να είμαι…» μας ξενίζουν καθόσον τέτοια πράγματα είναι αδιανόητα (!) για Εγγλέζο, όπως και οι λάτιν (!) πινελιές του μέτριου Shiny And Black που δείχνει ότι δεν ξέρουν που πηγαίνουν και δοκιμάζουν τα πάντα αλλά και πάλι “δεν τους κάθεται”.
Η επιρροή του Manchester εκείνης της εποχής είναι εξόφθαλμη στο ινστρουμένταλ Take, μια γελοία και ανέμπνευστη (φαίνεται έβλεπαν τί πλησίαζε και είπαν και αυτοί να κάνουν την αρπαχτή τους) απομίμηση του Only One I Know των Charlatans (που κάνει πάντως τέλεια για ραδιοφωνικό σποτ!) και μόλις για ένα λεπτό και κάτι μας αποχαιρετούν ειρωνικά και με πολλή πίκρα για αυτά που κατάφεραν (ή και αυτά που θα ήθελαν να καταφέρουν) στον επίλογο Playing For Keeps λέγοντας ΤΑ ΠΑΝΤΑ μόνο με μια κιθάρα: «αν το έχεις πάρει απόφαση ήρθε η ώρα του αποχαιρετισμού \ δεν μπορώ να κάνω κάτι παρά να κλάψω \ είναι εύκολο να λες ότι έχω πέσει χαμηλά αλλά δεν μπορώ να σου εξηγήσω τους λόγους \ εσύ είσαι αυτή που έγινες φωτιά \ και βλέπεις ότι δεν παίζω \ παρά μόνο παίζω για την παραμονή μου...». Αντίο…
Κρίμα που το στερνό τους κατόρθωμα με μια ξύλινη εκκλησία σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία του Les Clark στο εξώφυλλο δεν έπεισε και επέφερε την διάλυσή τους, αλλά οι μπάντες που επηρεάστηκαν από αυτούς δείχνουν ότι προσπάθησαν να αλλάξουν την Εγγλέζικη κιθαριστική μουσική...
(**)
, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Επανήλθαν πολύ αργότερα και με άλλα μέλη με τα άλμπουμ Veritas (2000) και Popartglory (2001).
Γράφτηκε στον τύπο ότι: «… they are undoubtedly the catalytic sound of Brit-pop…» και για όσο άντεξαν ναι, ήταν αλήθεια, αλλά όλα αναγνωρίζονται μετά θάνατον…
Όπως και να 'χει, σίγουρα έκαναν ομορφότερες τις μέρες μας έστω και για λίγο...
Γιώργος Δ. Δημόπουλος
ΠΗΓΕΣ:
Wikipedia
youtube
discogs
bigtakeover.com
Ποπ και Ροκ №: 250 (ΜΑΡΤΙΟΣ 2000) σελ. 168 - 171
