Μετά από δύο χρόνια αποχής από Πλατεία Νερού και εν όψει της φημολογίας/βεβαιότητας ότι ο χώρος θα αποδοθεί στους δημότες, χωρίς τη φασαρία των festival(s), από την επόμενη χρονιά, ο ερχομός του MOBY ήχησε σαν ένας πολύ ωραίος «αποχωρισμός». Φαντάζομαι ότι τα επόμενα χρόνια η «πλατεία» θα σφύζει από ζωή και παραδοσιακά καφενεία. Το event έγινε πιο ελκυστικό με την ανακοίνωση των Garbage που δήλωσαν παρόν και παράλληλα το, ίσως (βλέπε Scorpions) τελευταίο τους tour, σε διαμαρτυρία εναντίον της μουσικής βιομηχανίας.

Αυτή τη φορά, προλάβαμε από την αρχή τους Garbage… καθώς αποτελούν μια μπάντα που παρακολούθησα (και live) από την εκκίνηση τους το 1995, δεν θα αναφέρω κάτι παραπάνω γιατί θα τους αδικήσω αρκετά. Ίσως περισσότερο απ’ ότι αδίκησαν την πορεία τους οι ίδιοι, στις 1/7.  

Έτσι ας πάμε στον αξιότιμο κο MOBY ο οποίος εμφανίστηκε δυναμικά στη σκηνή στις 21:44… με τα Bodyrock, In my Heart και Next is the E. 

Αεικίνητος, λιγομίλητος (αρχικά) και αφήνοντας πολλά στις δύο εξαιρετικές τραγουδίστριες που τον συνόδευσαν. Η Choklate και η Nadia Christin Duggin δεν έκλεψαν απλά την παράσταση, ήταν σε μεγάλο ποσοστό η παράσταση. Οι δύο “backing” vocalists έδωσαν μια gospel πινελιά, μια funk απόχρωση, ακόμα και μια πιο rock χροιά όποτε χρειάστηκε. Αρκετές φορές ανέλαβαν τον πρώτο και κυρίαρχο ρόλο. Σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να μειώσω την παρουσία του MOBY, ο οποίος έχει παραμείνει όπως τον αφήσαμε στην Φρεαττύδα το 1998. Βέβαια μετά από 28 χρόνια, δεν σκαρφάλωσε στις σκαλωσιές της σκηνής…

Η συνέχεια με In this World, We Are All Made of Stars και μια ιδιαίτερη απόδοση του Heroes, που ακολούθησε την πολύ όμορφη ιστορία/εικόνα του ΜΟΒΥ μαζί με τον David Bowie να πειραματίζονται unplugged πάνω σε αυτό το μοναδικό μουσικό κομμάτι, πίνοντας καφέ, στον καναπέ του διαμερίσματος του (MOBY) στη Νέα Υόρκη.

Why Does my Heart Feel so Sad, Raining Again, Disco Lies, Machete συνέχισαν να ηλεκτρίζουν το κοινό. Παράλληλα πολλές αναφορές/εικόνες/προβολές σχετικά με την προστασία των ζώων και γενικότερα με όσα πρεσβεύει ο καλλιτέχνης (animal rights, vegan). Μάθαμε ότι ξεκίνησε σε μία punk rock μπάντα, πριν την αφοσίωση σε πιο ηλεκτρονικούς ήχους, καθώς θεώρεί το εαυτό του μέτριο κιθαρίστα. Είναι πλέον φανερό, ότι μόνο καλά αποτελέσματα παράγει το punk rock.

Το αρχικό setlist έκλεισε με Flower/Find my Baby, Honey, Extreme Ways & Natural Blues. Αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα πολύ χορό και ιδρώτα… και όντως we troubled so, so hard… Μετά από ένα μικρό, τυπικό cooling break, ο MOBY και η παρέα του μας έδωσαν το ονειρικό Porcelain και μας ξεσήκωσαν με Lift Me Up και το εντελώς techno μιας άλλης εποχής, που πηγαίναμε για χορό, Feeling so Real. Με αυτό τον υπέροχο συνδυασμό έκλεισε μια πολύ όμορφη συναυλία, μια πολύ ωραία βραδιά.

Σε καμία στιγμή δεν έπεσε ο ρυθμός, σε κανένα σημείο δεν σταμάτησε το πάρτι… περιττό να σημειώσω ότι όλα τα κομμάτια ήταν αριστοτεχνικά επεξεργασμένα και προσαρμοσμένα για το live. Άλλες ρυθμίσεις, «πειραγμένα» φωνητικά, τροποποιημένη διάρκεια, νέα riffs, ενορχηστρώσεις και εισαγωγές. Μαζί με όλα αυτά, ο κύριος MOBY ομιλητικός όσο έπρεπε και υπερκινητικός όσο δεν πάει… ένας καλλιτέχνης που μας «αποτύπωσε» πως ΔΕΝ κάνει αγγαρεία και σέβεται το κοινό. Μοναδικός όταν πιάνει τα ταμπούρλα του. Η Φιλίτσα, η Χριστίνα+family και ο υποφαινόμενος φύγαμε με συναισθήματα… με αναμνήσεις… με αισιοδοξία… ίσως, τολμώ να πω και με ελπίδα. Σε ευχαριστούμε MOBY.

*όπως πολύ εύστοχα διάβασα «Υπάρχουν συναυλίες που τις θυμάσαι για το setlist τους και άλλες για το πώς σε έκαναν να νιώσεις» - Βαρβάρα Γερανάκη – Musicity.gr

Κείμενο/Φωτογραφίες: Κωστής Παπαϊωάννου