Πριν συμπληρωθούν δεκατέσσερις μήνες από την εμφάνισή τους στο πλαίσιο του Death Disco Open Air Festival, που έγινε το Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε την Anja Huwe να παίζει ζωντανά μερικά τραγούδια από τον προσωπικό της δίσκο και αρκετά από την… αφρόκρεμα των θρυλικών Xmal Deutschland. Φαντάζομαι πως, ακόμα κι όσοι δε βρέθηκαν στην Τεχνόπολη, γνώριζαν εκ των προτέρων καλά ότι η Anja, που έχει στην πράξη αποδείξει το πόσο σέβεται το κοινό της, θα μας χάριζε μια ακόμα πολύ όμορφη συναυλία.
The Depths
Η βραδιά ξεκίνησε στις 21.33’ με το «κουαρτέτο» των Αθηναίων The Depths. Έβαλα τη λέξη σε εισαγωγικά, διότι δεν είμαι σε θέση να γράψω με βεβαιότητα εάν η Αλεξάνδρα Ναούμ (φωνητικά) αποτελεί πλέον μόνιμο μέλος του τρίο ή guest σε στούντιο ηχογραφήσεις (όπως συνέβη στο φερώνυμο ΕΡ τους) και σε συναυλίες τους. Τα λοιπά και σίγουρα σταθερά μέχρι τώρα μέλη είναι οι Νίκος Χρυσοχόου (φωνητικά, κιθάρα, πλήκτρα), Θοδωρής Κανέλος (μπάσο) και Θοδωρής Τσιάκας (ντραμς). Όπως μας πληροφόρησε ο Νίκος στο μέσον του σετ που παρουσίασαν, τα τέσσερα τραγούδια πριν παίξουν το Good Girls ήταν καινούργιες συνθέσεις τους, που θα κυκλοφορήσουν προσεχώς. Για να είμαι ειλικρινής, από τις επόμενες πέντε που ακολούθησαν δε μπόρεσα να διακρίνω κάποια που ήδη γνώριζα, παρά μόνο το καλύτερα παιγμένο κατά την προσωπική μου εκτίμηση Under the Lights, που απέσπασε αρκετά χειροκροτήματα. Αν όντως αυτό αληθεύει, τότε και τα λοιπά τραγούδια ήταν ακυκλοφόρητα.
Κάτι που έγινε άμεσα σαφές ήταν η δυναμική της rhythm section, που μπορούσε να υποστηρίξει πολύ όμορφα κατά κύριο λόγο τις post-punk και δευτερευόντως τις new wave συνθέσεις τους. Αυτό που χρειάζεται λίγη βελτίωση είναι τα φωνητικά του Νίκου και της Αλεξάνδρας, κάτι που είμαι σίγουρος ότι θα συμβεί μέσα από τις πρόβες και τις ζωντανές εμφανίσεις τους, αφού δεδομένα έχουν τις δυνατότητες να βελτιωθούν. Ένα από τα τραγούδια με πήγε πίσω στα ‘80s και ειδικότερα στον Πήγασο, όπου ανέπνεε το ελληνικό post-punk, πριν καν ονομαστεί έτσι. Κάποια άλλα με έκαναν να απολαύσω το μπάσο όσο και ο Θοδωρής που το έπαιζε, ενώ διέκρινα ακόμη επιρροές από τους The Cure (μα, πώς αλλιώς;), punk και grrrl rock ξεσπάσματα, αλλά και indie rock που στο κλείσιμο του σετ στις 22.11’ μου ακούστηκε σαν Violent Femmes on acid. Πώς το είπαμε το άλλο; Dazed;
Anja Huwe
Πριν χαμηλώσουν τα φώτα για να βγει στη σκηνή η μπάντα της Anja Huwe, μας κράτησαν παρέα το A Forest (επιτέλους, δεν είναι δείγμα αδυναμίας να ακούγονται μερικά πασίγνωστα τραγούδια, αν είναι κορυφαία), το Love Cats και το Moonchild (όχι του Rory -κι αυτό τέλειο είναι, δε λέω- αλλά των Fields of the Nephilim). Όταν αυτά χαμήλωσαν, το ρολόι (προφανώς στο κινητό, όχι στον τοίχο) έδειχνε 22.33’, με τον κόσμο να μην είναι τόσο πολύς, όσο κάποιος θα περίμενε. Καθόλη όμως τη διάρκεια της συναυλίας ήταν όπως πάντα αρκετά εκδηλωτικός, κάτι που ικανοποίησε πολύ την Anja, η οποία όχι μόνο δεν παρέλειπε διαρκώς να μας ευχαριστεί (αγγλιστί και μια φορά γερμανιστί - danke schön) μετά από κάθε χειροκρότημα, αλλά στο τέλος αποφάσισε να μας ανταμείψει με ένα ακόμα... εκτός προγράμματος encore. Έχει ενδιαφέρον να δείτε ποιο ήταν αυτό, αλλά... στην ώρα του.
Καθόλο το σετ προβάλλονταν πίσω από τη μπάντα εικόνες και βίντεο, που κατά κανόνα είχαν σχέση με τους στίχους των τραγουδιών. Ξεχώρισαν τα πλάνα από το δάσος και το εμφανώς πιο προσεγμένο από όλα βίντεο του σκοτεινού Incubus Succubus, κατά τις προσταγές του “give the people what they want”. Ως γενικότερου χαρακτήρα διαπίστωση ήταν το ότι η συμμετοχή της κιθάρας στη μουσική τους δεν ήταν τόσο ενεργή, όσο στις μέρες της κορυφαίας Manuela Rickers. Εντάξει, ο κιθαρίστας πιθανότατα δε θα μορούσε να παίξει όπως εκείνη, αλλά το να του «στερήσεις» π.χ. το σόλο στον ακρογωνιαίο λίθο του Mondlicht, δεν το λες και πολύ εύστοχο. Βέβαια, έτσι βρήκαν χώρο να πάρουν περισσότερο πρωταγωνιστικό ρόλο τα πλήκτρα (ω, Mona Mur) αλλά, ως γνωστόν, το αυθεντικό post-punk έχει μεν ως ραχοκοκαλιά το μπάσο αλλά απογειώνεται στα μικρής διάρκειας κιθαριστικά σόλο (με μόνη ίσως εξαίρεση την πέρα-από-το-μύθο εκτέλεση του A Forest στο Rock in Athens 1985 - παρακαλώ πολύ σηκωθείτε και τηρήστε ενός λεπτού σιγή).
Τα βίντεο ξεκίνησαν υπό τους ήχους του The Girl on the Iron Mask (εμάς ξέρουμε, εμάς εμπιστευόμαστε!), το οποίο διαδέχτηκε στις 22.35’ μια rhythm section αληθινό πολυβόλο. Δύο λεπτά αργότερα βγήκε στη σκηνή η Anja, αρχίζοντας τα γνωστά χορευτικά της τσαλιμάκια, έχοντας συνήθως χαμηλά το κέντρο βάρους της. Η συναυλία είχε μόλις αρχίσει. Χωρίς να υπάρξει απόλυτος διαχωρισμός μεταξύ τους, ακούσαμε ένα μικρό best-of τραγουδιών από το προσωπικό της άλμπουμ Codes, όπως και δώδεκα διασκευές τραγουδιών των Xmal Deutschland. Τις ονόμασα διασκευές, επειδή κρίνω το χαρακτηρισμό αυτόν ως ορθότερο, όχι μόνο εκ του αποτελέσματος, αλλά και λόγω της αναπόφευκτης διαφοροποίησης από τις στούντιο εκτελέσεις, ιδιαίτερα από μια διαφορετική μπάντα που καλείται να τις αποδώσει ζωντανά. Για την ιστορία, έχω τη γνώμη ότι οι Xmal Deutschland θα ένιωθαν πολύ όμορφα, αν τις άκουγαν, μόνο που κάποιες θα τις ήθελαν λίγο πιο «σκοτεινές».
Η αρχή έγινε -όπως πάντα- με το Boomerang, κατά το οποίο η μπάντα τα έσπασε άμεσα, καθώς φλέρταρε με το post-punk (με ή χωρίς το “post” μπροστά), το dark-wave και το goth. Με το που άρχισε το Geheimnis, ξεκίνησαν οι επευφημίες, με αποτέλεσμα η Anja να «γκαζώσει» περισσότερο, έχοντας εμπιστοσύνη στην πολύ καλή κατάσταση των φωνητικών της. Ύστερα έπαιξαν συνεχόμενες τέσσερις στιγμές από το Codes, ξεκινώντς από το Living in the Forest, με την οθόνη να πλημμυρίζει για πρώτη -αλλά όχι και τελευταία- φορά από δάση και τα ηχεία από υπέροχο βαρύ μπάσο. Με το Pariah έγινε σαφές πώς μια ευέλικτη (να πω κατά βάθος jazzy;) rhythm section μπορεί να κρατήσει μια σύνθεση. Το δε ήπιο Exitλειτούργησε ως προπομπός του αναμφίβολα καλύτερου τραγουδιού του προσωπικού άλμπουμ της, δηλαδή του καταιγιστικού Rabenschwarz που έχει άγρια punky εισαγωγή, μια υπέροχη στιγμιαία παύση πριν αρχίσουν οι στίχοι, πολλή ενέργεια και (ως όφειλε) απότομο τέλος. Την ώρα που το ακούγαμε, μεταξύ άλλων, πίσω προβαλλόταν η λέξη “allein”. Λάθος ή προοικονομία;
Πριν ξεκινήσουν οι στίχοι του αυθεντικού Allein, ακούσαμε την Anja να μας λέει: “You are not alone” και κολλητά να αρχίζει να τραγουδά “Du bist allein”. Μην ανησυχείς, βρε Anja, μεγάλα παιδιά γίναμε... Με το εξαιρετικό αυτό τραγούδι ζωντάνεψαν τα «φαντάσματα» των Suicide και των πρώιμων Mecano, ενώ επικράτησε στιγμιαίο χάος ενθουσιασμού, καθώς κάποιοι από το κοινό ούρλιζαν χορεύουντας. Τα πλήκτρα στο Young Man θύμισαν τους B-52’s και ειδικότερα (την αγαπημένη μου Kate Pierson θέλω να πω, αλλά μάλλον πιο εύστοχο είναι να αναφέρω τον επίσης κιμπορντίστα) τον Keith Strickland, φανερώνοντας την επίσης όμορφη new wave ατμοσφαιρική πλευρά τους. Ύστερα κάποιος διαβασμένος φώναξε “Augen-blick”, με την Anja έκπληκτη να λέει χαμογελαστή: «Είπε κάποιος Augen-blick;» H μπάντα το ξεκίνησε, το Gazarte Ground Stage γέμισε από '80s καταχνιά και η Anja ντύθηκε Elizabeth Fraser του post-punk. Ο χαμός που έγινε με αυτό συνεχίστηκε στο όχι όσο έπρεπε punk, αλλά πολύ δυνατό, Eisengrau.
Μόλις αυτό ολοκληρώθηκε, η Anja, αφού μας είπε ότι αυτή είναι η τελευταία στάση της περιοδείας τους, έβγαλε τις οκτώ polaroid που της απέμεναν φωτογραφίζοντας άτομα από το κοινό και τις έδωσε σε εκείνους που πόζαραν. Μετά μας θύμισε ότι είναι Παρασκευή βράδυ και γι’ αυτό θα παίξουν ένα τραγούδι για εραστές. Ναι, καλά... Μόνο που αυτή η Παρασκευή ήταν 13 του μηνός και -κτά τη γνώμη μου- θα έπρεπε να τιμήσει τον εορτάζοντα Jason Voorhees (ποια Incubus Succubus να λέμε τώρα...) Κι έτσι έπαιξαν το Autumn, που θα ήθελε να ήταν, αλλά δεν έγινε ποτέ τραγούδι των Cocteau Twins. Μετά δοκιμάστηκαν οι αντοχές του κοινού στις επιδοκιμασίες του κλασικού Polarlicht, το οποίο ξεκίνησαν λίγο λάθος και αμέσως ξανάρχισαν, για να το ολοκληρώσουν σε πιο ήπια μορφή. Το ήπιο ύφος συνεχίστηκε με το τελευταίο τραγούδι από το σόλο άμπουμ της Sleep With One Eye Open, αφού η Anja είχε παρουσιάσει τα μέλη της μπάντας.
Η στιγμή που (να πω, όλοι;) πολλοί περιμέναμε είχε φτάσει, με τον εθνικό ύμνο Mondlicht να ξεσηκώνει το κοινό από τις πρώτες του νότες. Τα επιπλέον πλήκτρα από εκείνα της στούντιο εκτέλεσης ατόνισαν λίγο την ατμόσφαιρα, θυμίζοντάς μας ότι τα αριστουργήματα τα παίζεις όπως ακριβώς είναι και δεν προσθέτεις ή αφαιρείς απολύτως τίποτα. Ακόμα όμως και κατά τι λιγότερο επιβλητικό, το κομμάτι λόγω της δυναμικής του λειτούργησε τρομερά. Κολλητά ήρθε το Incubus Succubus (ε, ρε Gothic αμέτρητον...) με τον κόσμο να χορεύει και την Anja να τα δίνει όλα. Ο χορός συνεχίστηκε και στο Qual, σε μια α-λα Suicide εκτέλεση, με πολλά πλήκτρα και υπέροχο μπάσο. Κι ενώ ακόμα η ένταση δεν είχε κοπάσει, μας αποχαιρέτησαν στις 23.46’. Δύο λεπτά χρειάστηκαν μέχρι να ξαναβγούν και να παίξουν το προγραμματισμένο ως encore Orient. Λόγω όμως του ότι ο κόσμος το χειροκρότησε κι αυτό θερμά, ύστερα από μία μίνι σύσκεψη και «επειδή η συναυλία αυτή είναι η τελευταία» όπως μας ξαναείπε η Anja, θα έπαιζαν κάτι ακόμα, αν θέλαμε κι εμείς. Το θέλαμε, το θέλαμε, και τι λέτε πως ακούσαμε; Το Mondlicht!!! Ναι, αυτό και πάλι, διότι προφανώς δεν είχαν προβάρει κάποιο επιπλέον τραγούδι. Χάλασε κανέναν; Απολύτως, όχι! Κι έτσι, το απολαύσαμε για μια ακόμα φορά.
Ε, συγγνώμη... Μήπως παίζει και μια τρίτη;
Κείμενο: Τάκης Κρεμμυδιώτης
