Τι να πεις κανείς για τον Ty Segall; Βλέπετε, ακόμα κι αν δεν έχει κλείσει τα σαράντα χρόνια ζωής, έχει ήδη καταφέρει τόσα πολλά, που θα χωρούσαν δύσκολα ακόμα και στη ζωή ενός δραστήριου μουσικού πολύ μεγαλύτερης ηλικίας. Για αρχή, το μόνο που μπορεί βάσιμα να υποθέσει κάποιος είναι ότι, μεγαλώνοντας στην Laguna Beach, τον “χτύπησε” γερά η αύρα της ψυχεδελομάνας Καλιφόρνια και έγινε πολυοργανίστας, συνθέτης και παραγωγός, που έχει κυκλοφορήσει δεκαοκτώ προσωπικά και συμμετάσχει σε “αμέτρητα” άλλα άλμπουμ, ενώ έπαιξε και παίζει ακόμα σε έντεκα μπάντες!
Η μουσική του, όπως για μια ακόμα φορά διαπιστώσαμε το βράδυ της Παρασκευής, ελίσσεται αβίαστα από την ψυχεδέλεια και τα blues στο garage, αλλά και το ευρύτερο σκληρό, το punk και το indie rock. Τόσο ο ίδιος, όσο και η μπάντα που τον συνοδεύει στις συναυλίες του, απολαμβάνουν πολύ το να παίζουν ζωντανά, κι αυτό γίνεται άμεσα αντιληπτό. Η δε σκηνική τους παρουσία παραπέμπει άμεσα στα αγαπημένα τους ‘70s, χωρίς κινήσεις εντυπωσιασμού, αλλά με έκδηλο πάθος ιδίως στις κορυφώσεις του ήχου. Μαζί με τον Ty έπαιξαν οι Mikal Cronin (μπάσο), Emmett Kelly (κιθάρα), Ben Boye (πλήκτρα) και Evan Burrows (ντραμς). Κατά τη διάρκεια του live ο Ty παρουσίασε τη μπάντα δύο φορές, φανερώνοντας έτσι την καλή σχέση που έχουν οι μουσικοί μεταξύ τους.
Όπως ήταν αναμενόμενο, το μεγαλύτερο μέρος της βραδιάς ήταν αφιερωμένο στο πολύ πρόσφατο άλμπουμ του Chrome, που παρουσιάστηκε στο σύνολό του. Εκτός από αυτό, ακούσαμε τραγούδια από τους δίσκους Melted, Freedom’s Goblin, Emotional Mugger, Manipulator, Three Bells και Twins, ενώ το σετ είχε και μια διασκευή έκπληξη. Ενώ, λοιπόν, περιμέναμε να ακούσουμε ως encore ένα medley που περιλάμβανε τα Wild Thing (The Troggs) και L.A. Woman (The Doors), ένα πρόσκαιρο πρόβλημα που εμφανίστηκε στο drum kit περίπου στη μέση του σετ, έδωσε την ευκαιρία στον Ty να αυτοσχεδιάσει και να καλύψει το “κενό” με το Ziggy Stardust του David Bowie. “Excellent choice”, που έλεγαν εδώ και κάμποσα χρόνια οι σερβιτόροι στην Αγγλία σε οποιαδήποτε παραγγελία κι αν έκανες, για να ακολουθήσουν αργότερα και οι δικοί μας με το γλαφυρό “τέλεια”! Κι αν αυτοί σε συγχαίρουν για την παραγγελία σου (o tempora, o mores) κι εμείς συγχαίρουμε τον Ty για την αυθόρμητη εξαιρετική του τραγουδιού αυτού. Βέβαια, αν έπαιζε το I Wanna Be Your Dog των πολυαγαπημένων του The Stooges, θα μας τρέλαινε ακόμα περισσότερο, αλλά κι ο Ziggy -με ή χωρίς Αράχνες- μια χαρά κάθισε.
Το ξεκίνημα έγινε δύο λεπτά πριν την προκαθορισμένη έναρξη, δηλαδή στις 21.58. Οι πρώτες νότες ανήκαν στο διαχρονικά αγαπημένο μου Feel, που απέδωσαν σε αργότερο τέμπο από τη στούντιο εκτέλεση, με εξαίρεση την κορύφωση γύρω στη μέση του τραγουδιού. Καλή αρχή, λοιπόν, με τον Ty να μας ευχαριστεί (κι εμείς, Ty, κι εμείς) και να μας πληροφορεί ότι αυτή είναι η τελευταία εμφάνιση της περιοδείας τους. “Ωραία!” σκέφτηκα τότε, όντας σίγουρος ότι θα παίξουν περισσότερα encore, όπως αποδείχτηκε όμως είχα λάθος.
Αν προσπαθούσε κάποιος να ξεχωρίσει τα καλύτερα τραγούδια του σετ, κρίνοντας από τον τρόπο που παίχτηκαν και από τις αντιδράσεις του κοινού, πιθανότατα θα κατέληγε στα παρακάτω: Ακούστηκαν υπέροχα και κέρδισαν το περισσότερο χειροκρότημα της βραδιάς δύο τραγούδια. Πρώτο ήταν η ηχητική καταιγίδα του Chrome, με φλεγόμενες και τις δύο κιθάρες και τον Cronin να χτυπά λυσσασμένα τις χορδές του μπάσου (ποιο fingerpicking μου λες τώρα…). Το δεύτερο ήταν ο επίλογος του σετ, δηλαδή το She, με ακόμα μεγαλύτερη -πιο ‘70s πεθαίνεις- εισαγωγή που θα έκανε τον Ozzy να χαμογελάσει με ικανοποίηση, και την κομβική παύση πριν ξαναρχίσει ο χαμός. Στις καλύτερες στιγμές πρέπει οπωσδήποτε να συμπεριληφθεί και το Let Go. Ναι, μπορεί να μην ακούσαμε το I Wanna Be Your Dog, αλλά κι αυτό τη δουλειά μια χαρά την έκανε. Ωμό proto punk με ‘70s προσμείξεις που οι The Stooges θα θεωρούσαν ως δική τους κληρονομιά και μόνο άδικο δε θα είχαν.
Μιλώντας κι άλλο για proto punk και χειροκρότημα, βάλτε στην εξίσωση και το Separation, το οποίο είχε πολύ μεγαλύτερη σε διάρκεια την εισαγωγή με τα ντραμς και, γενικότερα, το έπαιξαν καλύτερα από ό,τι στο στούντιο. Το ρυθμικό Imaginary Person επίσης άρεσε πολύ στον κόσμο, όπως και το σαφώς δυνατότερα εκτελεσμένο Candy Sam, στο οποίο κόσμος και συγκρότημα τα σπάσανε! Η αρμονική συνύπαρξη των The Byrds και Black Sabbath στο Finger, χαρακτηριστική της ευρύνοιας και της ικανότητας του Ty, έδωσε μια ακόμα αφορμή για πολύ χειροκρότημα.
Όμως, τι κι αν κάποιες φορές δεν έγινε πραγματικός χαμός από χειροκρότημα; Υπήρξαν, κατά τη γνώμη μου, τρεις ψυχεδελικές τέτοιες, που σίγουρα ανήκαν στις καλύτερες του σετ. Ναι, ο βήχας και ο έρωτας για την ψυχεδέλεια ομολογουμένως δεν κρύβεται. Δηλώνω ένοχος, λοιπόν! Το Hospitalείχε jazz drumming που κατέλυσε κάθε έννοια συμμετοχής στη rhythm section, ενώ συνολικά έφερνε στο νου τους πρώιμους Pink Floyd. Μένοντας στην ίδια περίπου εποχή, οι Aphrodite's Child ζωντάνεψαν μέσα από την κιθάρα του Thank God for Sinners, ενώ, τέλος, στο ίδιο jazz μήκος κύματος εξέπεμψε και το Girlfriend.
Ψυχεδελικές πινελιές είχε επίσης το Black Paint, όπως και ένα ελεγχόμενο μικρό τζαμάρισμα στο τέλος. Το δυνατό Running to Nowhere ήταν καθαρόαιμο punk, με το απότομο φινάλε που αρμόζει στην περίσταση, ενώ το Glass εκτός από doom metal επιρροές είχε και ‘70s κιθαριστικό σόλο, κάτι που συναντήσαμε και στο Everything You’ve Been που θύμισε Thin Lizzy και είχε εξαιρετικό drumming. Με το My Best Friend τηλεμεταφερθήκαμε στις απαρχές του indie rock, ενώ το Play Cowboys μας γύρισε πίσω στις επιδραστικές μέρες του heavy blues.
Στις 23.22’ η μπάντα μας αποχαιρέτησε, για να ξαναβγεί ένα λεπτό αργότερα, και να παίξει στα επόμενα πέντε λεπτά ως encore το My Lady's on Fire που φανερώνει την αγάπη του Ty (και) στους Beatles, με τον Kelly να αναλαμβάνει το τελευταίο κιθαριστικό σόλο της βραδιάς. Κάπως έτσι η χορταστική βραδιά τελείωσε, με τα αυτιά μας ακόμα γεμάτα νότες από δυνατές κιθάρες, πετάλια, feedback και distortion. Με άλλα λόγια, νομίζω πως όλοι φύγαμε από το Floyd ευχαριστημένοι και σίγουρα… παραμορφωμένοι!
Κείμενο: Τάκης Κρεμμυδιώτης / Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής
