Αν γύριζες πίσω στο 1985 και μιλούσες για industrial underground, φαντάζομαι ότι θα ακουγόσουν τουλάχιστον γραφικός. Αυτό διότι εξορισμού το μουσικό αυτό είδος δεν ήταν τότε, αλλά ούτε και έγινε στα χρόνια που ακολούθησαν, mainstream. Κι όμως, επειδή συχνά προσμείχθηκε με διάφορα υποείδη της rock, υπήρξαν κάποιες φορές που ενίσχυσε τον (ακόμα περισσότερο) underground χαρακτήρα του. Μια από αυτές τις περιπτώσεις και μάλιστα πρωτοποριακή, που αποτελεί σημείο αναφοράς, είναι των Ελβετών Young Gods, τους οποίους είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε για πρώτη φορά να παίζουν ζωντανά στην Αθήνα.

Ποιος να μου το έλεγε, όταν αγόραζα το τρομερό ντεμπούτο τους το 1987, ότι μετά από σαράντα χρόνια θα ερχόταν η στιγμή να τους δω να παίζουν. Δηλαδή, και να μου το έλεγε, δε νομίζω ότι θα τον πίστευα.

Η βραδιά ήταν εξαιρετική, με τους Franz Treichler (φωνητικά, κιθάρα), Cesare Pizzi (sampling, electronics) και Bernard Trontin (ντραμς) να παίζουν σαν να μην πέρασε μια μέρα. Ο Treichler είχε ένα φακό προσαρμοσμένο στη βάση του μικροφώνου που φώτιζε περιστασιακά το πρόσωπό του, ενώ διαρκώς η σκηνή φωτιζόταν με διάφορες αποχρώσεις στους ρυθμούς της μουσικής.

Οι Young Gods γιόρτασαν τα σαράντα χρόνια ύπαρξης με το δέκατο τρίτο άλμπουμ Appear Disappear, που μας παρουσίασαν στο σύνολο του. Βέβαια, όπως μας είπε και ο ίδιος ο Treichler, το σετ θα περιλάμβανε και κάποιες στιγμές από το παρελθόν, που κατά καιρούς έχουν διαπιστώσει ότι αποτελούν διαχρονικές επιθυμίες του κοινού των συναυλιών τους. Αν είστε φίλοι της μπάντας, τότε σίγουρα μπορείτε να υποθέσετε με απόλυτη επιτυχία ποιες ήταν αυτές.

Η βραδιά ξεκίνησε στις 22.31, όταν το τρίο βγήκε στη σκηνή, με το κοινό να το υποδέχεται θερμά. Μιλώντας για το κοινό, όπως ήταν αναμενόμενο, υπερτερούσαν σαφώς οι έχοντες... μια κάποια ηλικία, στα πρόσωπα των οποίων ήταν ήδη διακριτό ένα μειδίαμα, το οποίο στο τέλος είχε μετατραπεί σε χαμόγελο. Καθ' όλη την εισαγωγή του Tu en ami du temps η αίθουσα παρέμενε φωτισμένη, για να πάμε απότομα στις "εργοστασιακές ρυθμίσεις” ημίφωτος, μόλις ακούστηκε το πρώτο ξέσπασμα από τα χέρια του Pizzi. Η επιλογή του τραγουδιού αυτού ως εισαγωγικού ήταν απόλυτα επιτυχημένη, διότι είχε τα δύο κύρια συστατικά της μουσικής που θα μας παρουσίαζαν σε όλο το σετ: από τη μια ήταν ατμοσφαιρικό και από την άλλη είχε απότομες κορυφώσεις, που στην προκειμένη περίπτωση έπαψαν αιφνιδιαστικά με τη γνωστή κοφτή του ολοκλήρωση. "Hello, it is so good to be here", μας είπε ο Treichler κι εμείς το ίδιο θα του λέγαμε, αν είχαμε υποθετικά χρόνο να συζητήσουμε και δεν ξεκινούσε άμεσα το υπέροχο Appear Disappear, που μας θύμισε -λες και το είχαμε ξεχάσει- με ποια μπάντα έχουμε να κάνουμε. -"Αυτό είναι industrial, μπαμπά;" -"Ναι, τέκνο μου. Μη μιλάς όμως και άρχισε να χορεύεις". -"Γιατί; Χορεύεται το industrial ;" -"Ορίστε;" Οι  Young Gods τα σπάσανε, με τον Treichler να πιάνει για πρώτη από τις αρκετές φορές που ακολούθησαν την κιθάρα, χωρίς φυσικά να παραμελεί το μικρόφωνο. Μια από τις καλύτερες στιγμές της βραδιάς βρισκόταν ήδη σε εξέλιξη.

Τα ντραμς του Trontin ήταν κομβικά σε όλο το σετ, αλλά στο Systemized είχαν τον πιο κυρίαρχο ρόλο. Ύστερα ακούσαμε το πρώτο "ευχαριστώ" στα ελληνικά από τον Treichler, το οποίο ήταν η γέφυρα για το Hey Amour (σε μένα μιλάς;) που ακολούθησε. Ασφαλώς η διακριτική συμμετοχή της κιθάρας συνέβαλε στο να βγει πιο ατμοσφαιρική η σύνθεση αυτή και να αποσπάσει το περισσότερο μέχρι τη στιγμή εκείνη χειροκρότημα. Ακόμα όμως πιο θερμή ήταν η αντίδραση του κοινού στην ανακυκλωτική μελωδία του Blackwater, που απογειώθηκε πριν το τέλος, όταν τα ντραμς βγήκαν μπροστά.

Δεύτερο "ευχαριστώ" και "It's a pleasure to be here for the first time. Everything ok so far?" "Ναι" ήταν η απάντηση, αλλά τα καλύτερα έρχονταν και ξεκίνησαν από το All My Skin Standing, που κατά τη γνώμη μου ήταν το αρτιότερα εκτελεσμένο τραγούδι της βραδιάς. Άλλη μια ανακυκλωτική  μελωδία, που ήταν όμως απολύτως εθιστική, με έξυπνη κιθάρα, τρομερό ξέσπασμα στη μέση και τα καλύτερα φωνητικά. Και μιας και η ερμηνεία ήταν στο επίκεντρο, ακολούθησε φυσικά το μεγάλης διάρκειας ήπιο και σχεδόν αφηγηματικό She Rains, με τη χαρακτηριστική ψυχεδελική εισαγωγή του.

Το σπονδυλωτό Intertidal ενθουσίασε τον κόσμο και ανέβασε σταδιακά την ένταση, για να παραδώσει τη σκυτάλη στο The Night Dance που τον ξεσήκωσε, χάνοντας την πρωτιά για το περισσότερο χειροκρότημα μόνο από τα τραγούδια των encore (πλην ενός). Η πειραγμένη blues εκτέλεση του πολύ καλού Gasoline Man είμαι βέβαιος ότι θα συγκίνησε τους φίλους της μπάντας από τη δεκαετία του '80, σηματοδοτώντας την επιστροφή στις στιγμές που δύσκολα μένεις ακίνητος. Η αρχή έγινε με το industrial love song Blue Me Away και η κορύφωση με το χαοτικά χορευτικό Mes yeux de tous, που μας γύρισε πίσω στα '80s της Laurie Anderson. Τυπικά, το κύριο μέρος του σετ έκλεισε στις 23.43' σε ανάλογο ύφος με το Shine That Drone. Η μπάντα μας αποχαιρέτησε, ενώ ο κάθιδρος Pizzi είχε φροντίσει να ακούγεται ακόμα μουσική, αλλά αντί να φύγει από τη σκηνή, πήρε ξανά τις θέσεις της συνεχίζοντας και ολοκληρώνοντας το τραγούδι.

Το μπιζάρισμα του κοινού κράτησε κάτι περισσότερο από ένα λεπτό, μέχρι που ξαναβγήκαν για encore στις 23.48. Πριν ξεκινήσουν όμως, ο Treichler μας παρουσίασε τα μέλη της μπάντας, πληροφορώντας μας ότι αφενός αυτή είναι η τελευταία εμφάνιση της περιοδείας τους και αφετέρου ότι είχε φτάσει η στιγμή για να θυμηθούμε το παρελθόν. Η αρχή έγινε με το κλασικό Skinflowers, που μας θύμισε πόσο ωραίος ήταν αυτός ο φαινομενικά "ακατέργαστος" ήχος, που αποδεικνύει σε εκείνους που έχουν ανοιχτά μυαλά και κυρίως ποιοτικό αισθητήριο πόσο εύπλαστα μπορούν να αποδειχτούν τα όρια ανάμεσα στα μουσικά είδη. Ο Treichler φώτιζε με το φακό του μικροφώνου του το κοινό καθώς αυτό χόρευε, ενώ η κορύφωση συνεχίστηκε και έμοιαζε να ολοκληρώνεται με το Kissing the Sun ακριβώς τα μεσάνυχτα.

Κι ενώ κάποιοι αποχωρούσαν, η μπάντα βγήκε για ένα ακόμα διπλό encore. Πρώτο έπαιξαν το Off the Radar, ίσως για να μεγιστοποιήσουν την αίσθηση που θα προκαλούσε το διαχρονικό αριστούργημα του Did You Miss Me? Το κοινό υποδέχτηκε αυτήν την εντυπωσιακή και  αντισυμβατική διασκευή με ενθουσιασμό από τις πρώτες της νότες. Είμαι σίγουρος ότι ο Gary Glitter από τη μια δε θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί τι έμπνευση θα γεννούσε αυτό το τραγούδι του και από την άλλη ότι θα ήταν πολύ περήφανος για το αποτέλεσμα. Ο Treichler αφού τραγούδησε σωστά τον τίτλο... μιλώντας για τον εαυτό του, στη συνέχεια τον μετέβαλε σε "did you miss him" για κάθε ένα από τα άλλα δύο μέλη της μπάντας, αποχαιρετώντας οριστικά το κοινό, ενώ ακόμα τραγουδούσε.

Η ώρα ήταν 00.10 όταν άναψαν τα φώτα και όλοι ικανοποιημένοι πάμε το δρόμο για τα καμαρίνια ή τα σπίτια μας.

Κείμενο: Τάκης Κρεμμυδιώτης / Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής