Έξι χρόνια μετά το Home, οι we.own.the.sky βρίσκουν τον εκφραστικό τρόπο να αναφερθούν σε μια (;) απουσία. Περισσότερα θα βρείτε στη συνέντευξη που μπορείτε ήδη να διαβάσετε στη σελίδα μας, αλλά μπορούμε να αποκαλύψουμε αυτό που περιμένετε να απαντήσει μία instrumental μπάντα όταν τη ρωτούν σχετικά: ο ακρατής παίρνει το ελεύθερο να βιώσει τη θεματική του δίσκου με τον δικό του τρόπο. Κάπως έτσι λοιπόν θα κάνω και εγώ, διότι, αν και ο τίτλος εμπεριέχει μία θλίψη, η αίσθηση που αφήνει ο δίσκος δεν συμμερίζεται το ίδιο συναίσθημα. Η “απουσία” - όταν την αντιλαμβανόμαστε ως “είχαμε και χάσαμε” (π.χ. αγαπημένα πρόσωπα, αγαπημένα μάτια) και όχι ως “δεν είχαμε ποτέ” (π.χ. υλικά αγαθά και άλλα παραμύθια) - χρησιμοποιείται περισσότερο ως όχημα αισιοδοξίας: κρατάμε τα θετικά και όμορφα από αυτά που ζήσαμε όσο “είχαμε” ή “ήμασταν μαζί/στον ίδιο χώρο” και προχωράμε τη ζωή και τις δράσεις μας με οδηγό και παρακαταθήκη αυτά που αποκομίσαμε. Όμως η σύντομη ατμοσφαιρική εισαγωγή με το Dying Light δίνει μία διαφορετική κατεύθυνση εκκίνησης, ως το πρώτο μούδιασμα της απώλειας που δεν μπορεί και δεν πρέπει να αγνοηθεί, αλλά να βιωθεί και να αξιολογηθεί…

Δηλώνοντας πως το In Your Absence ηχεί πολύ σύγχρονο, πιο σφιχτό και πιο “γεμάτο” από όλα τα προηγούμενα άλμπουμ τους, εφιστούμε την προσοχή σε όσους επιμένουν να χρησιμοποιούν ακουστικά για την ακρόαση της μουσικής τους να μην παραλείψουν να ακούσουν το δίσκο με αυτόν τον τρόπο, ώστε να απολαύσουν τις μικρές λεπτομέρειες που κρύβονται πίσω από τις κύριες μελωδίες των κομματιών. Το ίδιο ισχύει και για όσους ακούν δυνατά την αγαπημένη τους μουσική στο αυτοκίνητό τους. Γενικά η στήλη προτείνει και προτρέπει να αφήνετε τη μουσική να μπαίνει μέσα σας και να μην βρίσκεται απλά στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, καθώς πολλές φορές τα “μικρά και ασημαντα” σημεία είναι που νοστιμίζουν και δίνουν ένα νόημα στα κομμάτια.

Το post-rock των we.own.the.sky συνεχίζει να στηρίζεται στη μελωδία περισσότερο από τη δύναμη, παρότι πλέον γίνονται πολύ πιο απενοχοποιημένα οι αναφορές στον post-hardcore ήχο, με ολίγη από djent για τη νοστιμιά. Πλέον μπορούμε να μιλήσουμε πολύ πιο άνετα για “μεταλλίζον” post-rock και ίσως έχουμε λίγο δρόμο ακόμα για να το πούμε post-metal - εννοείται όλα τα παραπάνω αν σας ενδιαφέρει να βάζετε πολύ αυστηρές τοποτηρητικές - “αντ’αυτου” δηλαδή - ταμπέλες στην μουσική που ακούτε. Δεν πρέπει λοιπόν να επέλεξαν στην τύχη να δώσουν για οπτικοποίηση και πρώτη μας επαφή με το άλμπουμ το Eclipse, το οποίο επιβεβαιώνει τα παραπάνω με την επιθετικότητα των drums και τα βαριά ρυθμικά riffs που κυριαρχούν ακόμη και όταν μπαίνει το βασικό μελωδικό τμήμα. Αντίστοιχα ισχύουν και για το The Urge To Prey ως το δεύτερο δείγμα, μόνο που εδώ γκρουβάρουμε περισσότερο σε μία από τις πιο αξιομνημόνευτες συνθέσεις του άλμπουμ. Το Monolith ξεκινάει σαν κλασικό we.own.the.sky που συνεχώς κοντράρεται με τη βαρύτητα της νέας τους εικόνας δημιουργώντας έναν πολύ όμορφο διάλογο μέχρι την τελική σύμπνοια - πολύ περίτεχνος για μονόλιθος, δεν βρίσκετε; Το Swarm ίσως είναι πιο κοντά στη συνθετική νοοτροπία του Home και σε αυτό μάλλον οφείλεται και η μεγαλύτερη του διάρκεια σε σχέση με τα υπόλοιπα κομμάτια του δίσκου, σε άμεση αναλογία με το Liminal Space. Στη μέση της ακρόασης το Fragile, Alive προσφέρει την απαιτούμενη χαλάρωση των ώτων πριν επανέλθουν στις heavy κιθάρες.

Μάλλον τυχαία δεν έχουν ακόμη στίχους τα κομμάτια των we.own.the.sky - γιατί μπορούμε κι εμείς να προτείνουμε τραγουδιστή/τραγουδίστρια για κάποια από αυτά, αλλά είναι σαφές ότι δεν θα έχουν μπει στη διαδικασία να ασχοληθούν με το ζήτημα. Όπως φαίνεται, τα κομμάτια τους και σε αυτό το άλμπουμ θέλουν να στηρίζονται αποκλειστικά στις δυνάμεις της μουσικής τους. Εδώ που τα λέμε, δεν μπορούμε να φέρουμε κάποιο στιβαρό επιχείρημα για το αντίθετο. Κι ας μοιάζουν τα κομμάτια τους να είναι φτιαγμένα για να φυτευτεί έμμετρος λόγος και να ανθίσει μέσα τους. Πάνω λοιπόν που γράφω αυτές τις γραμμές και όσο (εννοείται πως) ακούω το άλμπουμ παράλληλα, σκάει μύτη το Silhouette όπου… habemus φωνητικά και στίχοι, μετά την εισαγωγή του Every Nothing με πιάνο και ακουστική κιθάρα. Να τους ταίριαζαν άραγε και τα screamo φωνητικά, μιας και έρχονται πιο κοντά σε αυτά με τη μουσική τους; Ίσως το μαθουμε κάποτε, ίσως πάλι και όχι.

Με το In Your Absence οι we.own.the.sky παραδίδουν το πιο άμεσο και το πιο βαρύ άλμπουμ της δεκαπενταετούς πορείας τους. Μπορούμε να το φωνάξουμε “πιο ώριμο” και να μας απαντήσει, αλλά η έκφραση έχει παρεξηγηθεί τόσο που ας την αφήσουμε μονάχα να εννοηθεί. Φέρνουν στο παρόν (τους) το mentality που πάντα είχαν και, κάνοντας μια μικρή παράκαμψη στην κλασική ηχητική τους κατεύθυνση, παράγουν μουσική που δεν θα λέγαμε ότι ξεφεύγει τόσο από το comfort zone τους (μας), αλλά σίγουρα το μετατοπίζει, διότι φαίνεται να τους (μας) ταιριάζει πολύ η νέα κατάσταση. Στην live παρουσίαση του άλμπουμ (19/12, Gazarte Ground Stage) θα έχουμε να δούμε περισσότερα σχετικά.