Ένα από εκείνα τα βράδια που δεν υπόσχονται τίποτα κραυγαλέο — και γι’ αυτό ακριβώς καταλήγουν να σε ακολουθούν για καιρό!
Οι we.own.the.sky δεν ανέβηκαν στη σκηνή για να αποδείξουν κάτι. Δεν το χρειάζονται πια. Η εμφάνισή τους στο Gazarte Ground Stage λειτούργησε περισσότερο σαν απολογισμός διαδρομής: δεκαπέντε περίπου χρόνια μουσικής ωρίμανσης, σιωπών, εντάσεων και επιλογών που δεν χαϊδεύουν αυτιά αλλά χτίζουν χαρακτήρα. Το live αυτό είχε σαφή σκοπό: την ολόκληρη παρουσίαση του In Your Absence, του τρίτου τους άλμπουμ, που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο από τη dunk! Records — όχι ως «καινούργιο προϊόν», αλλά ως ενιαίο έργο, με αρχή, μέση και τέλος.
Η επιλογή να παιχτεί ο δίσκος σχεδόν αυτούσιος δεν ήταν επίδειξη αυτοπεποίθησης· ήταν πράξη συνέπειας. Το The Urge to Prey λίγο αφότου είχε ξεκινήσει η εμφάνιση τους, ήταν ό,τι καλύτερο για να μπούμε στο πνεύμα τους. Εκείνη η γνώριμη, βαριά μουσική άρθρωση που οι we.own.the.sky έχουν δουλέψει χρόνια: riffs στιβαρά, χωρίς περιττό εντυπωσιασμό, ρυθμοί που χτίζονται αργά και επιμένουν. Τα Monolith και We Align μας προετοίμασαν μετα για την εξαιρετική εκτέλεση ερμηνευτικά του Swarm, η οποία ακολούθησε σαν φυσική συνέχεια — αυτό το κομμάτι δείχνει καθαρά πώς η μπάντα ξέρει να μετατρέπει τη δυναμική σε αφήγηση, χωρίς φωνή, χωρίς σύνθημα αλλά με πάθος και συναίσθημα.
Στο Monolith άλλωστε, πιο πριν, ο ήχος είχε "άνοιξει" ήδη προς τη λυρική εσωστρέφεια που δεν ήταν εύκολο να παγώσει ή να χαλιναγωγηθεί. Σε καμία περίπτωση ο στόχος δεν ήταν η ατμοσφαιρικότητα με την εύκολη έννοια, αλλά η απλή μα τόσο ουσιαστική επιζήτηση του χώρου: οι κιθάρες να αναπνεύσουν, τα τύμπανα να κρατήσουν τον παλμό χωρίς υπερβολές. Το Everbreathing έφερε μια νέα παλλόμενη ένταση, σχεδόν υπόγεια, ενώ στο Fragile, Alive ήταν περισσότερο από εμφανής εκείνη η χαρακτηριστική κινηματογραφική αίσθηση που οι we.own.the.sky καλλιεργούν εδώ και χρόνια — σαν κινηματογραφικό soundtrack για κάτι που συμβαίνει μέσα σου και όχι μπροστά σου.
Το Eclipse έκλεισε τον βασικό κορμό του άλμπουμ όπως του άξιζε: χωρίς κορύφωση - πυροτέχνημα, αλλά με σταθερό βάρος και εσωτερική ένταση, αφήνοντας το κοινό να σταθεί για λίγο μέσα στη σιωπή που μας συνόδεψε πριν το τελευταίο χτύπημα. Και αυτή η σιωπή, για λίγα δευτερόλεπτα, ήταν ίσως η πιο τίμια στιγμή της βραδιάς στην εκκωφαντική της διαύγεια!
Η setlist συμπληρώθηκε με επιλογές σαν του Liminal Space, Every Nothing και Silhouete, αλλά και από παλαιότερο υλικό, όχι ως «fan service» αλλά σαν υπενθύμιση της συνέχειας. Οι we.own.the.sky δεν αποκόπτουν το παρελθόν τους· το ενσωματώνουν. Κι αυτό φάνηκε καθαρά στον τρόπο που τα παλιότερα κομμάτια κουμπώθηκαν οργανικά με το νέο υλικό χωρίς αισθητικό χάσμα, ενώ οι δύο γυναικείες φωνές που συμπλήρωσαν ένα από τα ξεσπάσματα της βραδιάς ίσως να δείχνουν και κατευθύνσεις που οι we.own.the.sky εξερευνούν και στοχεύουν σε αυτές για το μέλλον.
Σημαντικό ρόλο, τέλος, στη ροή της βραδιάς έπαιξε και το opening από τον FUTUROKOMONO (Κώστας Ζάμπος) — όχι απλώς ως support act, αλλά ως προσεκτικά επιλεγμένη εισαγωγή. Η ηλεκτρονική, πειραματική προσέγγιση χωρίς όμως να εστιάζει στη noise πλευρά αλλά στον μινιμαλιστικό μελαγχολικό ρομαντισμό έθεσε ένα πανέμορφο εισαγωγικό περιβάλλον ακρόασης και προετοίμασε τον χώρο για αυτό που θα ακολουθούσε και που είχαμε την ευκαιρία και να παρακολουθήσουμε αλλά και να μοιραστούμε την εμπειρία του μαζί με τους υπόλοιπους κοινωνούς/θεατές. Δεν «ζέστανε» το κοινό. Το έβαλε κυριολεκτικά σε κίνηση!
Το Gazarte, με τη γνώριμη οικειότητά του, λειτούργησε υπέρ της μουσικής. Δεν υπήρχε απόσταση σκηνής–ακροατηρίου. Υπήρχε συνύπαρξη. Κι εκεί βρίσκεται ίσως ο πυρήνας αυτής της συναυλίας: δεν επρόκειτο για παράσταση, αλλά για συνάντηση ανθρώπων που ακούν με τον ίδιο τρόπο.
Το In Your Absence ως ζωντανή εμπειρία απέκτησε άλλο βάρος. Ο τίτλος του, μακριά από κάθε μελοδραματισμό, λειτούργησε σαν υπόγειο νήμα: απουσίες, εσωτερικές αποστάσεις, χρόνος που περνά χωρίς θόρυβο. Οι we.own.the.sky δεν τα κατονομάζουν. Τα αφήνουν να φανούν.
Αν κάτι έμεινε στο τέλος της βραδιάς, δεν ήταν η ένταση ούτε ο όγκος. Ήταν εκείνη η αίσθηση πως είδες μια μπάντα να στέκεται ακριβώς εκεί που πρέπει — όχι μπροστά, όχι πίσω, αλλά μέσα στη μουσική της. Και αυτό, σήμερα, δεν είναι καθόλου λίγο.
Κείμενο: Γιάννης Ραουζαίος / Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής
