Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016 13:38

Kristi Stassinopoulou & Stathis Kalyviotis – NYN (Riverboat Records, 2016)

Written by 

Εδώ και αρκετά χρόνια, πολλοί μουσικοί επιχειρούν να παντρέψουν διάφορες μορφές της ηλεκτρικής μουσικής με την παραδοσιακή, αποσκοπώντας είτε να κλονίσουν τα παγιωμένα μουσικά στεγανά, είτε να εντάξουν τις μουσικές τους ρίζες στο σήμερα, για να αποδείξουν την πλαστικότητα και τη σπουδαιότητά τους. Κάποιοι από αυτούς -οι περισσότεροι- το κάνουν με τρόπο που έχει απήχηση κυρίως στους ομοεθνείς τους, οι οποίοι έχουν τη σχετική πρωτόλεια γνώση και συνεπώς μπορούν να εκτιμήσουν το διαφορετικό της εκάστοτε πρότασης. Άλλοι, μεταξύ των οποίων η Κρίστη Στασινοπούλου και ο Στάθης Καλυβιώτης, που βλέπουν τη μουσική περισσότερο ολιστικά, το κάνουν χωρίς προαπαιτούμενα για χάρη της ευρύτερης δημιουργίας, με αποτέλεσμα να έχουν απήχηση και εκτός συνόρων.

Το ΝΥΝ, που συνεχίζει και επαυξάνει τα υψηλά στάνταρντ του Greekadelia,  κατέκτησε την πρώτη θέση για το μήνα Οκτώβριο στο Transglobal World Music Chart. Ο αποκαλούμενος ως Greekadelic ήχος του συντίθεται από στοιχεία της μουσικής της χώρας μας, της Ευρωπαϊκής, αλλά και της ευρύτερης ανατολής. Κατά τη γνώμη μου το μεγαλύτερο κομμάτι της δύναμής του κρύβεται στα τραγούδια που κινούνται υφολογικά κοντά στους Poll. Με άλλα λόγια, σε εκείνα που φλερτάρουν με την ψυχεδέλεια των 60’ς. Αυτά είναι τα το Έρχεται Χειμώνας, που «γλυκαίνει» μοναδικά με τους ήχους του mellotron και τη διακριτική παρουσία των Beatles, το Αχ Αθάνατε και το Αλλαξοκαιριά, με τα απίστευτα ψυχεδελικά τραγουδίσματα των τζιτζικιών και την αναφορά στους Tuxedomoon. Με τέτοια τραγούδια, σίγουρα ο Κώστας Τουρνάς θα νιώθει ταπεινά περήφανος. Στο ίδιο περίπου κλίμα κινείται και το Ουδέν Οίδα, που αναδεικνύει το λαούτο ως ισότιμο του σιτάρ.

Η Ελληνική παραδοσιακή μουσική ευωδιάζει φρεσκάδα με το Στρατί Στρατί, που υπενθυμίζει την πρωταρχική αποστολή του λαούτου μέσα από βουκολικές κουδούνες, το rock νησιώτικο Πάρε Με Αγέρα, το ηλεκτρονικό Κύμα το Κύμα και το Ήθελα να ΄μουνα Νερό, με τις Ινδονησιακές πινελιές του. Η λαϊκή μουσική εκπροσωπείται από το ψυχεδελικό Για Μια Στιγμή, το ρεμπέτικο της πρώιμης εποχής Sabah του Έρωτα και την έντεχνη pop του Όλα Πάνε κι Έρχονται, ενώ οι ηλεκτρονικοί και dance ήχοι διακρίνονται στα Mystic Rap και ΝΥΝ.

Για το τέλος άφησα το (ακόμα) πιο καλό, που δεν είναι άλλο από τους στίχους. Στην Αλλαξοκαιριά ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα με το «η απάθεια της ουσίας», ενώ στο Έρχεται Χειμώνας με το «Πάμε για ν’ αλλάξουμε τον κόσμο, ξεκινώντας απ’ το ίδιο μας το εγώ». Λοιπόν, αυτού του είδους την επανάσταση τη χαίρομαι αληθινά. Σκεφτείτε να το πήγαιναν ακόμα παραπέρα, σε κάτι ανάλογο του «Δεν θέλουμε καν ν’ αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά μονάχα το ίδιο μας το εγώ, κι ό,τι γίνει». Α, παραλίγο να το ξεχνούσα: αυτό το ΝΥΝ (με κεφαλαία γράμματα) μοιάζει να είναι το πιο καλά κρυμμένο μυστικό τους. Το ΝΥΝ που δεν έχει σχέση με την απόγνωση του πιο αβέβαιου αύριο της γενιάς μας, αλλά της απόλαυσης του να ζεις τη στιγμή, σαν το αύριο να μην υπάρχει καν.

7,5/10

 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα