Οι "καθαρόαιμοι" πιστεύουν ακράδαντα πως η jazz είναι η πεμπτουσία της μουσικής, καθώς και ότι όσοι την περιφρονούνσυνήθως δεν έχουν καν ασχοληθεί μαζί της, κυρίως διότι πιστεύουν πως είναι αποκλειστικά ταυτόσημη ακατάληπτων και παρατεταμένων αυτοσχεδιασμών. Μάλιστα, προχωρούν παρακάτω, υποστηρίζοντας ότι όλοι έχουμε συνειδητά ή ασυνείδητα ένα μέρος στην καρδιά μας για τη jazzστην ευρεία της έννοια, απλά διότι δε γίνεται αλλιώς. Πριν σπεύσετε να διαφωνήσετε μαζί τους, θυμηθείτε ότι εκτός από την προφανή περίπτωση της αυτού εξοχότητας της J-word, υπάρχουν πολλά ακόμα μουσικά είδη στα οποία έχει "τρυπώσει" εμπλουτίζοντας και αναβαθμίζοντάς τα. Σε κάποιες περιπτώσεις, όπως της acid jazz και του progressive rock ή αλλιώς jazz rock, η συνύπαρξη είναι εμφανής, ενώ στις περισσότερες μπορεί να έχει ξεφύγει της προσοχής σας. 

Ανάμεσα σε αυτές, η jazz έχει αποτελέσει την κύρια έμπνευση για να γραφούν pop τραγούδια, αποκτώντας μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις μεγαλύτερη δημοσιότητα μέσω διασκευών κλασικών συνθέσεών της από μουσικούς της pop. Αυτό ακριβώς το διαχρονικό fusion και ειδικότερα τη χρονική περίοδο από τα σπάργανα της αποκαλούμενης new jazz σκηνής που οριοθετήθηκε από τον Απρίλιο του 1982 με το άνοιγμα του The Wag Club στο από τα '50s λίκνο της jazz Soho μέχρι το 1987, παρουσιάζεται μέσα από το box set Digging Your Scene - New Pop & All That Jazz 1982-1987, το οποίο έρχεται ως "συνέχεια" του επίσης τετραπλού Heaven Sent The Rise Of New Pop 1979-1983. Φυσικά, στην "ομπρέλα" της new jazz υπάγονται και άλλα είδη που πλαισιώνουν την pop φτιάχνοντας κατ' άλλους την new pop, όπως η κατά βάση soul Αμερικανική μαύρη μουσική των '50s και των '60s, η bossa nova και τα Latin, αλλά η κύρια επιρροή που συνετέλεσε ώστε ένα pop "τραγούδι" να αποκτήσει "ειδικό βάρος" και να θεωρείται ως μια pop "σύνθεση", που αντέχει στο πέρασμα του χρόνου ήταν ανέκαθεν η jazz.Αυτή η νέα αναμφισβήτητα εκλεκτική και πλημμυρισμένη στο στυλ έκφραση κατά κάποιους ταρακούνησε το Νεο-Ρομαντικό αντίπαλο δέος, όμως αυτό είναι μια άλλη ενδιαφέρουσα, αλλά μεγάλη ιστορία.

Οι περιπτώσεις των jazz fused τραγουδιών και δίσκων ήταν και είναι εκθετικά μεγαλύτερες από όσες κάποιος αρχικά φαντάζεται. Μερικές από αυτές σχετίζονται με τα πολλά και σημαντικά ονόματα που συμμετέχουν στη συλλογή αυτή, ενώ υπάρχουν και πολλές ακόμα όπως ενδεικτικά των Barry Adamson - Boppin’ Out / Eternal Morning, Sade - Siempre Hay Esperanza και Your Love Is King, Simply Red - Holding Back The Years, Colorblind James Experience - A Different Bob κι αν γυρίσουμε ακόμα πιο πίσω των Supertramp - Sooner Or Later, Steely Dan - Do It Again, Toto - Georgy Porgy, Sniff And The Tears - Looking For You και πάρα, μα πάρα πολλά άλλα. Βλέπετε, σαν βγεις στον πηγαιμό για τη (new) jazz Ιθάκη - εύχεσαι δεν εύχεσαι - θα είναι μακρύς ο δρόμος…

Επιστρέφοντας στο Digging Your Scene - New Pop & All That Jazz 1982-1987 διαπιστώνουμε ότι τα περισσότερα τραγούδια του σίγουρα ήταν τότε και εξακολουθούν να είναι στις λίστες των ψαγμένων και μη DJs, που δε θέλουν απλά να δώσουν την ατμόσφαιρα της δεκαετίας του '80, αλλά να βγάλουν μερικές από τις πιο αντιπροσωπευτικές classy pop στιγμές της. Άλλωστε, μη ξεχνάτε ότι στις τάξεις μερικών από τις πιο επιτυχημένες μπάντες του είδους υπήρχαν μέλη που είχαν θητεύσει σε rock και post-punk συγκροτήματα. Ας δούμε λοιπόν τι περιλαμβάνει.

Καταρχάς, βλέπουμε μερικά πάρα πολύ γνωστά ονόματα της εποχής που αναφέρεται το box set, που δεν καταξιώθηκαν (τουλάχιστον για όσους αγαπούν την ποιοτική μουσική) επειδή απλά έφτασαν στις υψηλότερες θέσεις των καταλόγων επιτυχιών και συνεκδοχικά στις προτιμήσεις μεγάλης μερίδας του κοινού, αλλά επειδή το έκαναν για αρκετό χρονικό διάστημα με πολύ όμορφα τραγούδια και όχι με εφήμερες mainstream επιτυχίες. Πάρτε ως παράδειγμα το χαρισματικό ντουέτο στη ζωή και τη μουσική του Ben Watt και της Tracey Thorn, δηλαδή τους λατρεμένους μου (γιατί να το κρύψω, άλλωστε;) Everything But the Girl που εδώ εκπροσωπούνται με το δεύτερο single Each and Every One μέσα από το πιο-jazz-πεθαίνεις Eden και τη διασκευή του Nighty and Day του Cole Porter. Καμία έκπληξη και για την παρουσία του Robert Wyatt, με τον οποίο συνεργάστηκε ο Ben στο μυθικό Summer into Winter EP (1982), όπως και τουJoe Jackson που έκανε τότε από τους πρώτους το Steppin’ Outπρος τη jazz. Συναντάμε ακόμα τις συγγενικές εξαιρετικές μπάντες των Weekend και Working Week με πρώην μέλη των Young Marble Giants, την τρομερή βοκαλίστρια Carmel McCourt με την υπέροχη μπάντα που φέρει το μικρό της όνομα, τους μοναδικούς Latin - jazz - funk Kalima, τους ακάτσωτους για χορό Matt Bianco, τους Blue Rondo A La Turk από τους οποίους ξεκίνησαν, αλλά και την πολύ εκφραστική τραγουδίστριά τους Basia Trzetrzelewska.

Η πανδαισία συνεχίζεται με τους Fine Young Cannibals που είχαν δύο μέλη από τους The Beat, τους The Style Council του "The Jam" Paul Weller και τη σύζυγό του Dee C. Lee που έκανε φωνητικά στους Central Line και τους Wham, πριν πάει στους The Style Council. Οι λατρεμένοι μου Swing Out Sister με τη στιλάτη Corrine Drewery μετέχουν με την (A New Rockin' Version) του κλασικού Breakout, στο πλευρό των ska ηρώων του Camden, δηλαδή των Madness, των... "Smalltown Boys" Bronski Beat και των "αδελφών" λόγω του Jimmy Sommerville The Communards, της Alison Moyet που έφτιαξε τους Yazzo μαζί με τον... πολυλογά Vince Clarke (Depeche Mode) και των synth pop εραστών των OMD που λέγονταν China Crisis. Σιγά μήπως δε συμεμτείχαν αυτοί που έδωσαν τον τίτλο στο box set, δηλαδή οι The Blow Monkeys του Dr Robert και οι επίσης κομψοί ABC με το The Detroit Mix του πασίγνωστου τραγουδιού τους για τον Smokey Robinson, οι βγαλμένοι σαν από '60s soundtrack Marden Hill, όπως και ο επίσης χορευταράς James Taylor με το κουαρτέτο και το Hammond του.

Νομίζετε πως τελείωσαν τα σημεία αναφοράς; Για λάβετε υπόψη και τη συνύπαρξη των Jah Wobble (Public Image Limited) / The Edge (U2) / Holger Czukay (Can), τον ποιητή Martyn Bates των Eyeless in Gaza που διασκευάζει το The Look Of Love του Burt Bacharach που έγινε γνωστό από τη Dusty Springfield το 1967, τους Eighth Wonder της Patsy Kensit, την Anthony Adverse aka Julia Gilbert των Five Or Six, τους The French Impressionists από τη Γλασκώβη που αγαπούσαν πολύ τη jazz και τους The Republic της Sarah Jane Morris που μάθαμε καλύτερα από τις συνεργασίες της με τους The Communards και τον Peter Hammill. Σαξόφωνο, drum machine και wordless vocalsδε θαβρείτε εύκολα καλύτερα από των Swallow Tongue, ενώ ξεχωρίζουν οι επίσης λιγότερο γνωστές παρουσίες της "Neasden Queen of Soul" Mari Wilson, της εκ Σουηδίας ορμώμενης Virna Lindt, των εξαιρετικών The Sound Barrier με αναφορές στο progressive rock και παραγωγή του πανταχού παρόντα Tot Taylor, των Pressure Point που αγαπούσαν τον Stan Getz και τη bossa nova, αλλά και των πιο προσηλωμένων στη jazz Makin’ Time.

Τώρα που μάθατε και για κάποιους λιγότερο γνωστούς συμμετέχοντες, πάμε πάλι σε πιο οικεία ονόματα, όπως του μάνατζερ των Sex Pistols και Bow Wow Wow Malcolm McLaren, το ντουέτο των Soft Cell που γνωριζόταν από τη φοίτησή του στο Leed University (α, ρε ομαδάρα...), ενώ παρόντες δηλώνουν ο David Sylvian των Japan, οι The Pale Fountains που αγάπησαν τους Love (πώς αλλιώς;) και τον Burt Bacharach, οι αρχικά jazz-funk και μετέπειτα popLevel 42, ο κύριος Gordon Sumner aka Sting, οι Dexy’s Midnight Runners που είχαν μέλος των Atomic Rooster, οι soul-jazz Heaven Seventeen και οι Furniture, μέλη των οποίων αργότερα έφτιαξαν τους Trans Global Underground. Το post-punk παρελθόν και παρόν εκπροσωπείται από τους Paul Haig των Josef K, The Higsons από το Norwich και A Certain Ratio από το ευρύτερο Manchester. Όσο για το 2-tone, έχουμε τρεις μπάντες του Terry Hall, δηλαδή τους The Special AKA, Fun Boy Three και The Colourfield.

Είπαμε, σαν βγεις στον πηγαιμό για τη (new) jazz Ιθάκη - εύχεσαι δεν εύχεσαι - θα είναι μακρύς και απολαυστικός ο δρόμος.