Μια ζωντανή εμφάνιση του Bob Mould δε θα μπορούσε παρά να ήταν πόλος έλξης για κάθε φίλο του (post) hardcore-punk και αυτού καθεαυτού του punk-rock, που έχει τις ρίζες του βαθιά στη σχετική Αμερικανική κληρονομιά. Μα, φυσικά και πρώτα απ’ όλα, για κάθε φίλο των θρυλικών Hüsker Dü, των Sugar, αλλά και της προσωπικής δισκογραφικής διαδρομής αυτού του εξαιρετικού μουσικού, που εξακολουθεί να διακρίνεται για την κοινωνική (και μη) ευαισθησία του, αλλά και την ήπιων τόνων “επαναστατική” προσωπικότητά του. Βέβαια, υπήρχε μια τόση δα ενδόμυχη αμφιβολία για το πόσο ήταν δυνατό να αποδώσει μόνος στη σκηνή τα τραγούδια της μπάντας από το Saint Paul της Minnesota που όλοι περιμέναμε (σαν τρελοί) να ακούσουμε. Κι εδώ επιτρέψτε μου μια ωμά εκφρασμένη μέσω μιας ρητορικής ερώτησης… προοικονομία: ποιός είπε ότι δεν έπαιξαν οι Hüsker Dü;
Τη βραδιά άνοιξε ο πολυοργανίστας singer-songwriter Che Arthur, ο οποίος παίζοντας όσο πιο δυναμικά μπρούσε, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να “δέσει” τον ήχο του με την καταιγίδα που θα ακολουθούσε. Χωρίς καμία πρόσθεση υποτίμησης της προσπάθειάς του, κάτι τέτοιο ήταν εξ ορισμού μια πολύ δύσκολη υπόθεση, αν και πράγματι είχε στο ενεργητικό του υλικό για να την υποστηρίξει. Πράγματι, προσπάθησε φιλότιμα, αλλά το γεγονός ότι χρησιμοποίησε μόνο κλασική κιθάρα, δυσκόλευε περισσότερο τον… άθλο του. Πάντως, το κοινό εκτίμησε την προσπάθειά του και τον αντάμειψε με ζεστό χειροκρότημα, ενώ εκείνος είπε αρχικά ένα ευχαριστώ και άφησε σιωπηλά τη σκηνή στις 21.56’.
Μέχρι να βγει ο Bob Mould, είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω ότι, εκτός του κύριου πυρήνα των παλιών φίλων των Hüsker Dü, υπήρχε και μια νεότερη ηλικιακά μειοψηφία ανάμεσα στο κοινό. Κρίμα που ήταν αδύνατο να βρίσκεται μαζί μας ο Μπάμπης ο Αργυρίου, θερμός φίλος των Hüsker Dü, που έβαλε κι αυτός το λιθαράκι του για να διαδοθεί στη χώρα μας η μουσική τους. Υπήρχε όμως κι ένα προσωπικό μου κρίμα, που προαισθανόμουν ότι θα βίωνα και δυστυχώς δε διαψεύστηκα: ο Bob δεν έπαιξε το New Day Rising. Χωρίς περαιτέρω σχόλια. Μόνο μια τόση δα λεξούλα: γιατί; Ούτε καν το The End of Things, που είναι και (εντάξει, σχετικά) καινούργιο. Αλλά, ας αφήσω τα προσωπικά μου και ας το δω ως μια ευκαιρία να μας ξαναέρθει για να τα ακούσω.
Ο Bob βγήκε αθόρυβα στη σκηνή στις 22.18’, αλλά όλοι μας το αντιληφθήκαμε άμεσα από τις πρώτες δυνατές νότες της ηλεκτρικής κιθάρας που συνόδευε τη φωνή του σε όλο το σετ. Μιας και μόνης ηλεκτρικής κιθάρας που ακουγόταν σαν (συμφωνική ορχήστρα, θέλω να γράψω, αλλά επιλέγω να εκφραστώ συντηρητικότερα) πλήρες συγκρότημα. Στην προκειμένη περίπτωση, φαντάζεστε εσείς ποιο από τα δύο: σωστά, εκείνο που το όνομά του δεν αποτελείται από μία λέξη. Στα επόμενα ογδόντα τρία λεπτά ο Bob έπαιζε ακατάπαυστα, παίρνοντας ανάσες ελάχιστων δευτερολέπτων, ή και καθόλου κατά τα punk πατροπαράδοτα, τραγουδούσε με τη χαρακτηριστική φωνή του σθεναρά και… ίδρωνε πολύ, με τις σταγόνες να πέφτουν γύρω και πάνω από την κιθάρα του, μπας και σβήσουν τις φωτιές που εκείνη έβγαζε. Εντάξει, υπερβολικό, δε λέω, αλλά όχι και τόσο.
Η αρχή έγινε με ένα medley που κατέληξε στο φοβερό και τρομερό I Apologize, οπότε από εκείνο το σημείο και στο εξής γνωρίζαμε πολύ καλά τι θα ακολουθούσε και (έχω την πεποίθηση ότι) το απολαύσαμε όλοι οι παρευρισκόμενοι. Προσπαθώντας να βρω, βάσει των αντιδράσεων του κοινού, ποια ήταν τα καλύτερα εκτελεσμένα τραγούδια της βραδιάς, ομολογώ ότι… χάθηκα. Με κόπο και ευθύνη όμως (αλλά και μια μικρή αμφιβολία) κατέληξα ότι το Celebrated Summer ήταν το πιο ξεσηκωτικό τραγούδι που ακούστηκε. Εντάξει, ψέμμα! Όχι πως δεν ήταν ένα από αυτά, αλλά το έγραψα πρώτο, επειδή είναι το δεύτερο ever αγαπημένο μου (το πρώτο το γνωρίζετε ήδη). Ο ίδιος χαμός έγινε και στο Something I Learned Today, που κάποιοι τραγουδούσαν μαζί του τους στίχους: απλά, punk επίθεση. Δεν περιγράφω άλλο. Κι όμως, συνεχίζω. Η αρχή του... χάους είχε γίνει νωρίτερα με το πολυβόλο Siberian Butterfly, μετά το τέλος του οποίου ο Bob δεν έκρυβε τη χαρά του, ούτε και μπορούσε να κρύψει τον ιδρώτα του, που έβρεξε κυριολεκτικά την κιθάρα στο You Say You. Μετά το τέλος του μας ρώτησε αν είμαστε καλά κι εμείς του απαντήσαμε το αυτονόητο, οπότε φρόντισε στη συνέχεια να μας δείξει την κιθαριστική του δεινότητα σε ένα τύπου “punk medley” των The Ocean, Daddy’s Favorite που ακούστηκε πιο hard από όλα και Black Confetti, που έπαιξε τόσο ξέφρενα, που δυσκολευόσουν να παρακολουθήσεις τις κινήσεις των χεριών του. Να πω ότι αυτό ήταν κατά τη γνώμη μου το καλύτερο τραγούδι της βραδιάς; Το είπα ήδη!
Σε κάποια στιμγή πήρε μια μεγάλη ανάσα, ευχαριστώντας μας που ήρθαμε και ζητώντας μας συγγνώμη για τον μέσο Αμερικανό που ψήφισε τον Τραμπ. Οι ίδιες με τις παραπάνω υψηλές πτήσεις συνεχίστηκαν και στο Sinners and Their Repentances, αλλά και στο καθαρόαιμο punk The Descent, όπου ξεχώρισε το σόλο του. Μη νομίστε όμως ότι και τα άλλα τραγούδια δεν ήταν υπέροχα. Αρχής γενομένης από το… stormy Forecast of Rain, το Next Generation που ξεσήκωσε, όπως και το κλασικό I Don’t Know You Any More. Έπαιξε επίσης το Hoover Dam, το τελείως… ορχηστρικά εκτελεσμένο Stand Guard, το Here We Go Crazy από το φετινό φερώνυμο άλμπουμ του, ζητώντας από το κοινό να τραγουδήσει το ρεφρέν, κάτι που όντως συνέβη και το χαρακτήρισε ως “awesome”. Το ευγενικό όμως Ελληνικό κοινό έκανε το ίδιο και στο ρεφρέν του επίλογου της βραδιάς Makes No Sense at All, χωρίς να του το ζητήσει o Bob, κάτι που απέσπασε το σχόλιό του ότι “μας αγαπά”. Αλλοίμονο, Bob. Τα αισθήματα είναι αμοιβαία. Πριν είχαμε προλάβει να ακούσουμε μερικά κατά δήλωσή του “sad songs”, όπως τα Hardly Getting Over, Too Far Down, Never Talking to You Again (α, δε νομίζω…) και See a Little Light. Στο δε If I Can Change Your Mind, για να μην αφήσει στιγμή την κιθάρα του, σήκωσε το προς στιγμή πεσμένο μικρόφωνο με τον ώμο του, εξακολουθώντας στον ίδιο υπερκινητικά απολαυστικό ρυθμό.
Αναμφίβολα, ήμασταν τυχεροί όσοι βρεθήκαμε το βράδυ της Παρασκευής στο Gazarte Ground Stage και θα είμαστε ακόμα περισσότερο σε ενδεχόμενη νέα επίσκεψή του.
Κείμενο / Φωτογραφίες: Τάκης Κρεμμυδιώτης
