Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2015 21:51

Παύλος Παυλίδης & B-Movies - Στον Διπλανό Ουρανό (Inner Ear, 2015)

Written by 

(Αν βάζαμε υπότιτλους στα album reviews, εδώ θα ταίριαζε το “Γιατί να ακούσετε αυτό το άλμπουμ τώρα”)

Ο εδώ παρουσιαζόμενος δίσκος έπεσε την κατάλληλη στιγμή στα χέρια μου. Για την ακρίβεια, ασχολήθηκα μαζί του έξω από το τυπικό πλαίσιο της background ακρόασης στο πλέον σωστό χρονικό σημείο (μάλλον κατά τύχη), τότε δηλαδή που θα μπορούσα να το εκτιμήσω για αυτό που είναι κι όχι για αυτό που θα ήθελα να ακούσω σε αυτό. Διότι οι πρώτες ακροάσεις, όταν το άλμπουμ πήρε τη θέση του στη δισκοθήκη μου, ενείχαν προκατάληψη από τη μεριά μου. Παρακολουθώντας τον Παύλο Παυλίδη ανελλιπώς από την εποχή των Ξύλινων Σπαθιών, παρατηρώ πόσο διαφέρουν οι προσωπικοί του δίσκοι (με υποψήφια εξαίρεση τον Άλλη Μια Μέρα) από τα live του. Δισκογραφικά επιλέγει να κρατήσει χαμηλούς τόνους, ενώ στα ζωντανά του δίνει περισσότερη προσοχή στον ρυθμό, στη δύναμη, στον χορό. Φυσικά άλλη δυναμική έχει ένα άλμπουμ που μπορείς να ακούσεις μόνος στο σπίτι με τις συνθήκες που επιθυμείς, άλλη μία ζωντανή εμφάνιση όπου λαμβάνουν χώρα εντελώς διαφορετικές διεργασίες. Όμως βαθιά μέσα μου, πολλές φορές και φωναχτά, μήπως από στόμα σε στόμα τελικά εισακουστώ, επιθυμώ κάποια στιγμή να ευθυγραμμιστεί η ένταση σε άλμπουμ και live - προς τα πάνω, εννοείται. Το b-side του 7ιντσου που κυκλοφόρησε η Inner Ear (υπεύθυνη επίσης για την κυκλοφορία του δίσκου για τον οποίο διαβάζετε) για την Record Store Day έφερε την ελπίδα - αλλά παραμένει b-side, μία δεύτερη επιλογή που δεν χωρούσε πουθενά αλλού αλλά έπρεπε να δισκογραφηθεί. Εις μάτην, αλλά ας παραδεχτώ την ήττα μου. Όσο ο Παυλίδης μπορεί να κυκλοφορεί δουλειές όπως το Στον Διπλανό Ουρανό, οι γκρίνιες μου θα αποκρούονται με ευκολία από το μελωδικό τους προπέτασμα.

Όμως τώρα - όπου το “τώρα” αναφέρεται στην παρούσα κατάσταση που βιώνει η χώρα - ακόμη κι αν δεν πρόλαβε να φτιαχτεί με αφορμή και γνώμονα τις νεότερες πολιτικές εξελίξεις (όπως το πρόσφατο άλμπουμ του The Boy που πρέπει οπωσδήποτε να ακούσετε όσοι επιμένετε να ζείτε και με τα δυο πόδια στο παρόν), το νέο άλμπουμ του Παυλίδη παίρνει θέση. Αναφέρεται στο τώρα με πλάγιο τρόπο, χωρίς να περιέχει άμεσες αναφορές όπως η Ελλάδα του προηγούμενου δίσκου (Ιστορίες Που Ίσως Έχουν Συμβεί).

Ποιος είναι αυτός ο πλάγιος τρόπος; Μα η πλήρης αντίθεση.

Εξηγούμαι. Διαβάζετε αυτό το κείμενο, άρα έχει μείνει μέσα σας η ελάχιστη έστω διάθεσή, από ένστικτο αυτοσυντήρησης αν θέλετε, να ξεφύγετε έστω εφήμερα, έστω ψεύτικα, από την ιδιαιτέρως σοβαρή και επίπονη για τις ζωές μας επικαιρότητα. Να αφήσετε για λίγα λεπτά τα καθημερινά προβλήματα και τον φόβο για το αύριο που (όπως τουλάχιστον διαφαίνεται) ξημερώνει πιο σκοτεινό από ποτέ και να αφοσιωθείτε σε ένα κείμενο αφιερωμένο σε ένα καλλιτεχνικό δημιούργημα (επιλογή που, για το συγκεκριμένο κείμενο και την συγκεκριμένη χρονική περίοδο, με τιμά ιδιαιτέρως). Η τέχνη δεν παριστάνει τον σωτήρα. Η “κατανάλωσή” της δεν θα φουσκώσει τις τσέπες μας, όμως θα αμβλύνει την σκέψη και τη νόησή μας. Αυτή (θα έπρεπε να) είναι η αποστολή της. Με αφορμή την κατάσταση που ζούμε, αναλογιστείτε τι συμβαίνει γύρω σας σε ανθρώπινο διαπροσωπικό επίπεδο. Ο κόσμος, χωρισμένος σε στρατόπεδα - περισσότερα από δύο, θα μου επιτρέψετε. Περισπούδαστες (και όχι, κυρίως όχι) αναλύσεις από οικονομολόγους και πολιτικούς του καναπέ με “αδιάσειστη” επιχειρηματολογία που φανερώνει γνώση της απόλυτης αλήθειας, ρητορικές και εκδηλώσεις αμείωτου μίσους προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η συλλογικότητα πολύ κάτω από την ατομική χαιρέκακη ικανοποίηση. Αν στις παραπάνω προτάσεις αναγνωρίζετε τον κόσμο που τώρα μας περιβάλλει, αυτός ο δίσκος επιβεβαιώνει τον τίτλο του, διότι βρίσκεται πράγματι στον Διπλανό Ουρανό. Απορρίπτει την κυρίαρχη νοοτροπία από τον οργανισμό του. Άθελά του βέβαια την λαμβάνει υπόψη, μόνο και μόνο για να εκτιμηθεί η αντίθεση με την αποσύνθεση του πραγματικού (λέμε τώρα) κόσμου. Αναφέρεται όμως άμεσα στον κόσμο της Αγάπης και των Ονείρων, του Ρομαντισμού και της Ουτοπίας. Υπενθυμίζει πως η αντίληψή μας για αυτά που μας συμβαίνουν είναι σημαντικότερη από τα ίδια τα γεγονότα. Για 11 τραγούδια και συνολικά 43 λεπτά, ο δίσκος θα σου φερθεί με την τρυφερότητα που δεν σου δείχνουν οι συνάνθρωποί σου. Σε έναν περιβάλλον που κυριαρχεί άσβεστη εκδικητική διάθεση, στίχοι όπως “Αν ήσουνα κοχύλι στην άκρη ενός γιαλού/θα σ’ έπαιρνα μαζί μου για πάντα και παντού/να ‘χω ένα γαλαξία στην τσέπη του παλτού/ν’ ακούω κάθε βράδυ το τραγούδι του βυθού” αυτοτοποθετούνται σε ένα πέλαγος ρομαντισμού. Σε μία κοινωνία που μοιάζει βυθισμένη στα λεκτικά και διανοητικά περιττώματα, το χαμηλότονο αλλά οργασμικό shoegaze του Μέχρι Τα Χαράματα κρατάει διακριτές αποστάσεις από τον τόπο και τον χρόνο, μα σε εκείνη ακριβώς την απόσταση στοχεύει. Εκεί που η απογοήτευση κυριαρχεί, έρχεται (“ως από μηχανής Θεός” κατά τον σχετικό στίχο) το Πιο Τρελό Σενάριο να επαναφέρει το σκεπτικό σου σε έναν πιο ευθύ και αισιόδοξο δρόμο. Η ψυχή που αισθάνεται αηδία για την γενικότερη διχόνοια γαληνεύει ξανά από την γλαφυρότητα της περιγραφής του συναισθήματος του Έρωτα στο ομώνυμο κομμάτι. Σε όλα αυτά βοηθάει o Coti K που καθορίζει την ηχητική ταυτότητα του άλμπουμ με τρόπο λιτό και απέριττο, χωρίς αχρείαστες ακροβασίες και περιττούς εντυπωσιασμούς.

Σίγουρα δεν πρόκειται για τον σημαντικότερο προσωπικό δίσκο του Παύλου Παυλίδη. Σε μία πιο ψύχραιμη και καθαρή αποτίμηση, θα βρείτε κάποια κομμάτια που μουσικά ακούγονται πιο τυπικά, τουλάχιστον σε σχέση με το παρελθόν. Η στιχουργία του Παυλίδη όμως γίνεται ακόμη πιο μεστή και ουσιαστική. Την συγκεκριμένη χρονική στιγμή και υπό τις δεδομένες συνθήκες, ο δίσκος κλείνει μέσα του τόσες αναφορές στη ζωή και τα μικρά/μεγάλα πράγματα που την απαρτίζουν και της δίνουν νόημα, που η αξία του δεν μπορεί και δεν πρέπει να μετρηθεί με άλλα σταθμά. Ο μουσικοκριτικός του μέλλοντος, ο οποίος πάντοτε ξεσκονίζει τις ιστορικές αναμνήσεις και διηγήσεις από την εποχή που κυκλοφόρησε ένα μουσικό έργο, δεν θα παραλείψει να αναφερθεί στην παρούσα κατάσταση μελετώντας τον δίσκο μετά από αρκετά χρόνια σε κάποια σχετική ανασκόπηση. Ένα μεγάλο ποσοστό της υπάρχουσας κρίσης βρίσκεται και μέσα μας. Αυτήν την αισθητική, ηθική και αξιακή πτώση, τον “καμπινέ που όλο βουλώνει” όπως έγραφε και ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, οφείλουμε ως ατομικότητες αρχικά και ως κοινωνία μετέπειτα να ξεπεράσουμε τάχιστα. Ίσως έτσι βρούμε ένα από τα κλειδιά για να μην αφήσουμε την οικονομική της πλευρά να μας υποτάξει πλήρως.


7/10

 

Μιχάλης Κουρής

 

 

Για τον Μιχάλη Κουρή καλύτερα από οποιονδήποτε μιλάνε τα σημειώματα στο ψυγείο του: "Δεν πεινάω δεν πεινάω" "Να έρχεσαι κάθε πέντε λεπτά να με βλέπεις" "Μην πίνεις άλλο" "Δεν μπορείς να πας σε όλα τα live". Ακούει τα πάντα και δεν εννοεί "ακούω ραδιόφωνο" - στον ελεύθερό του χρόνο είναι αφουγκραστής των συμπαθών ζώων σε ζωολογικό κήπο του εξωτερικού που εύλογα επιθυμεί να παραμείνει μυστικός.

Website: www.soundgaze.gr

Media

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα