Κυριακή, 09 Νοεμβρίου 2014 17:23

Flaming Lips – With A Little Help From My Fwends (Warner Bros, 2014)

Written by 

Θα μπορούσα απλώς να γράψω ότι πρόκειται για ανοησία ολκής και να ξεμπέρδευα, αλλά τότε δεν θα δικαιολογούσε το παρόν κείμενο τον τίτλο της κριτικής, υποθέτω. Ας αρχίσω λοιπόν λέγοντας ότι δεν έχω κανένα μα κανένα απολύτως πρόβλημα με τον να διασκευάσει κανείς το οποιοδήποτε μουσικό έργο με τον πλέον ρηξικέλευθο, ακόμη και βέβηλο τρόπο. Κανένα απολύτως. Όρια στην Τέχνη δεν πρέπει να μπαίνουν. Όταν όμως αποφασίσεις να κάνεις κάτι τέτοιο, θα πρέπει να το έχεις ψάξει προηγουμένως, να το έχεις «βασανίσει» μέσα σου. Η όλη άσκηση έχει νόημα όταν δίνει, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, μία νέα διάσταση στο πρωτότυπο έργο (ας θυμηθούμε τους Residents να διασκευάζουν εκπληκτικά Hank Williams). Ο Wayne Coyne δεν έκανε κάτι τέτοιο, ή τουλάχιστον κάτι τέτοιο δεν βγαίνει προς τα έξω.

Αυτό που απλούστατα μοιάζει να έκανε ήταν να μαζέψει μερικούς φίλους του (μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται οι J Mascis, Moby, My Morning Jacket, Miley Cyrus, Foxygen – η λίστα είναι τεράστια), να πάρει ένα αριστουργηματικό όσο και ιστορικό άλμπουμ, όπως το Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band των Beatles και απλώς να το εκτελέσει εκ νέου κακόφωνα, προσθέτοντας τόνους από ηλεκτρονικό θόρυβο και εφφέ κάθε είδους, τυχαία, χωρίς κατεύθυνση και χωρίς έμπνευση, κοινώς να του «βγάλει τα μάτια», απλώς και μόνο για να το κάνει. Αυτό έγινε επειδή κάτι είχε στο μυαλό του αλλά «δεν του βγήκε» ή γιατί έχει αρχίσει να το χάνει ή απλώς για πλάκα; Η πλάκα μοιάζει αρκετά πιθανό σενάριο (πολύ κριτικοί το αντιμετώπισαν έτσι), όμως αν πρόκειται για πλάκα, είναι κακόγουστη και χοντροκομμένη.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω σε τι οφείλεται όλο και δεν με νοιάζει να μάθω. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι ότι το αποτέλεσμα είναι για γέλια (δεν λέω για κλάματα, γιατί τίποτα σε αυτό τον δίσκο δεν είναι σοβαρό). Και, για να μην καταχρώμαι τον χρόνο σας, καταλήγω αναφέροντας απλώς τις ελάχιστες στιγμές που το αποτέλεσμα δεν προσβάλλει όχι τόσο την αισθητική, όσο την νοημοσύνη του ακροατή: πρόκειται πρωτίστως για το Lucy In The Sky With Diamonds και αυτό, αποκλειστικά εξαιτίας της παγωμένης, απόμακρης αλλά συγχρόνως αθώας (με την έννοια της παιδικής αθωότητας) ερμηνείας της Miley Cyrus. Ναι, η Hannah Montana είναι η μόνη που φάνηκε να συναισθάνεται ότι κάτι πρέπει να προσφέρει στο εγχείρημα (έχει τεράστιες δυνατότητες, αν το θελήσει) και αν αυτό δεν προβλημάτισε τον Coyne (αμέσως ή δια του ψυχιάτρου του), τι να πω... προφανώς δεν υπάρχει ελπίδα. Καλή και η ερμηνεία των Tegan and Sara στο Lovely Rita, όπου λειτουργεί πολύ καλά και το ηλεκτρονικό beat, ενώ αντέχεται και το She’s Leaving Home. Από εκεί και πέρα, το χάος.  

Τους Flaming Lips πολύ φοβάμαι ότι μετά το Embryonic είνα αδύνατον να τους παρακολουθήσεις. Ο Wayne Coyne είναι, ως γνωστόν, αρκετά απρόβλεπτος, επομένως η επάνοδος στις ποιοτικές ηχογραφήσεις δεν αποκλείεται. Μέχρι να συμβεί αυτό, αγνοήστε ό,τι κάνει (για το δικό σας καλό!).

 

3,5/10

Παναγιώτης Γαβρίλης

 

Ο Παναγιώτης Γαβρίλης είναι επιφανειακά ένας εξωστρεφής τύπος που αγαπά την μπύρα και τις θορυβώδεις κιθάρες, όμως στην πραγματικότητα είναι ένας ρομαντικός: αγαπά την λογοτεχνία και την ποίηση και ονειρεύεται κάποτε (σύντομα, η ζωή είναι μικρή), να επικρατήσει παγκόσμια ειρήνη και ευμερία και η ΑΕΚ να «σηκώσει» το Champions League. Φυσικά, τίποτα από όλα αυτά δεν πρόκειται να συμβεί. Ποτέ.

Media

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα