Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014 05:42

Οι πωλήσεις δίσκων στις Η.Π.Α «χτύπησαν» νέο ιστορικό χαμηλό

Written by 

Την προηγούμενη εβδομάδα πουλήθηκαν μόλις 3,97 εκατομμύρια δίσκοι στις Η.Π.Α. Μην βιαστείτε να πείτε ότι πρόκειται για μεγάλο νούμερο. Το ακριβώς αντίθετο ισχύει: πρόκειται για ιστορικό χαμηλό από το 1991, οπότε και η Nielsen ανέλαβε να μετρά τις πωλήσεις μέσω του συστήματος Soundscan. Είναι επίσης η πρώτη φορά σε αυτή την ίδια περίοδο, που οι εβδομαδιαίες πωλήσεις δίσκων έπεσαν κάτω από τα 4 εκατομμύρια. Και για να γίνει καλύτερα κατανοητό για τι ακριβώς μιλάμε, σας λέμε ότι την αντίστοιχη εβδομάδα του προηγουμένου έτους οι πωλήσει ανήλθαν σε 4,88 εκατομμύρια δίσκους. Μιλάμε δηλαδή για μία τεράστια διαφορά.

Τα αίτια, σύμφωνα με την Μουσική Βιομηχανία, επικεντρώνονται στην εκτός ελέγχου αύξηση του streaming. Χωρίς όμως να θέλουμε να αμφισβητήσουμε την ορθότητα της συγκεκριμένης κρίσης, πιστεύουμε ότι αυτή απηχεί ένα μέρος των αιτίων. Ένα άλλο, μεγάλο μέρος πρέπει να αποδοθεί, κατά τη γνώμη μας, στην ποιοτική πτώση της παγκόσμιας μουσικής παραγωγής. Όταν οι μεγάλες, ιδίως εταιρείες επενδύουν όλο και λιγότερο στο ταλέντο των καλλιτεχνών (αναλαμβάνοντας και τον κίνδυνο ενδεχόμενης εμπορικής αποτυχίας), έχοντας καταστήσει την πλειονότητα των ρόστερ τους σε μία ομογενοποιημένη άμορφη μάζα ατάλαντων, δύσκολα μπορεί κανείς να μέμφεται το κοινό που δεν αγοράζει δίσκους. Θέλετε να μιλήσουμε για αμιγώς εμπορική μουσική; Τώρα έχουμε την Lady Gaga. Την δεκαετία του ’80 είχαμε τον Michael Jackson (και τον Quincy Jones από πίσω του, για να μην ξεχνιόμαστε). Ποιος μπορεί να μέμφεται τον όποιο πιτσιρικά καταφεύγει στο streaming αντί να αγοράσει τον οποιονδήποτε δίσκο της πρώτης;

Η μουσική που ξεφεύγει από την νόρμα του απρόσωπου, αυτή που έχει να επιδείξει ένα ελάχιστο ίχνος δημιουργικότητας, επιβιώνει και σήμερα, έστω και δύσκολα. Αφού μιλάμε με νούμερα, ορίστε άλλο ένα: Η “Ultra” LP vinyl version του πρόσφατου δίσκου του Jack White, Lazaretto, έσπασε το ρεκόρ πωλήσεως δίσκου βινυλίου από το 1991, με 40.000 αντίτυπα την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του. Αυτό από μόνο του θα έπρεπε να λέει κάτι στους “εγκέφαλους” των μεγάλων δισκογραφικών.

Είτε το θέλουμε είτε όχι, αυτή την στιγμή υπάρχουν έφηβοι σε ευρωπαϊκές χώρες που αγνοούν ότι υπάρχουν καταστήματα στα οποία πωλούνται δίσκοι. Δεν το πιστεύετε; Κακώς, διότι συμβαίνει. Και μπορεί κανείς να επιχειρηματολογεί, δικαιολογημένα εν πολλοίς, περί του ότι η Μουσική Βιομηχανία, η οποία πολλές φορές υιοθέτησε πρακτικές αμφισβητήσιμες (πρόκειται για μετριοπαθή διατύπωση: ας θυμηθούμε τις τιμές των CDs όταν πρωτοεμφανίστηκαν, οι οποίες ήταν πανάκριβες, την ώρα που το κόστος παραγωγής είχε μειωθεί κατακόρυφα), παθαίνει αυτό που της αξίζει, όμως κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις: Ήδη έχουμε μία γενιά ανθρώπων, τουλάχιστον, που θεωρεί την μουσική ήσσονος σημασίας γενικότερα, σαν κάτι που το βρίσκει δωρεάν, δεν κοπιάζει για να το ανακαλύψει και, άρα δεν το αγαπά: η μουσική λοιπόν από έργο του πνεύματος, καθίσταται ένα ψηφιακό υποπροϊόν. Και αυτό περιττεύει να πούμε ότι είναι ιδιαίτερα αρνητικό…

Παναγιώτης Γαβρίλης

 

Ο Παναγιώτης Γαβρίλης είναι επιφανειακά ένας εξωστρεφής τύπος που αγαπά την μπύρα και τις θορυβώδεις κιθάρες, όμως στην πραγματικότητα είναι ένας ρομαντικός: αγαπά την λογοτεχνία και την ποίηση και ονειρεύεται κάποτε (σύντομα, η ζωή είναι μικρή), να επικρατήσει παγκόσμια ειρήνη και ευμερία και η ΑΕΚ να «σηκώσει» το Champions League. Φυσικά, τίποτα από όλα αυτά δεν πρόκειται να συμβεί. Ποτέ.

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα