Τετάρτη, 09 Μαρτίου 2016 06:15

Live Review: Marina & The Diamonds / Ilia Darlin @ Piraeus 117 Academy, 5/3/2016

Written by 

Άκρως επιτυχημένη αποδείχτηκε η παρθενική εμφάνιση της Μαρίνας – Λαμπρινής Διαμάντη στα πάτρια εδάφη. Η συγκεκριμένη συναυλία λογικά θα μείνει αξέχαστη τόσο στην ίδια όσο και στους πολυάριθμους, ιδιαίτερα φανατικούς μάλιστα, ακροατές της, που γέμισαν το Academy της Πειραιώς.

 

Η βραδιά ξεκίνησε στις 8:00 ακριβώς (Αγγλία γίναμε, επιτέλους…) με την Ilia Darlin, η 35λεπτη performance της οποίας δεν μπορούμε να πούμε ότι μας ενθουσίασε, παρά το εντυπωσιακό φόρεμα, που άφηνε ελάχιστα στη φαντασία, και την είσοδο με το κλασικό Τι Είναι Αυτό Που Το λένε Αγάπη. Προφανέστατα απευθύνεται σε κάποιο άλλο κοινό.

Μεγάλες pop συναυλίες δύσκολα βλέπουμε στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, εξαίρεση αποτελούν οι πρόσφατες εμφανίσεις της Lana Del Rey και της Lady Gaga (η εμφάνιση της Madonna είχε λάβει χώρα στην προ κρίσης εποχή, που πλέον φαντάζει πολύ μακρινή). Συνεπώς η ανακοίνωση της συναυλίας της Marina & The Diamonds έμοιαζε καλοδεχούμενη, πόσο μάλλον αν σκεφτούμε ότι η προηγούμενη προγραμματισμένη εμφάνιση της στην Ελλάδα είχε τελικά ακυρωθεί λόγω ματαίωσης της συγκεκριμένης περιοδείας. Έχοντας κυκλοφορήσει πέρυσι το τρίτο της άλμπουμ Froot, η συγκυρία έμοιαζε τώρα ιδανική.

Μέσα σε πανζουρλισμό (μπορείτε να φανταστείτε το μέσο όρο της ηλικίας των θεατών…) ανέβηκε στη σκηνή η Marina, έχοντας πίσω της ένα εντυπωσιακό background και τη συνοδεία της τετραμελούς μπάντας της. «Θέλω να κλάψω, στα αλήθεια» ήταν τα πρώτα λόγια που ακούσαμε από τα χείλη της, στα Ελληνικά βεβαίως καθώς επέλεξε να μιλήσει καθ’ όλη τη διάρκεια του live στη γλώσσα μας, με μερικά χαριτωμένα λαθάκια και κάποιες σκόρπιες κουβέντες στα Αγγλικά. Είχε τους λόγους της για να προβεί στη συγκεκριμένη δήλωση καθώς η πιτσιρικαρία που είχε γεμίσει την πλατεία του Academy την υποδέχτηκε με εντυπωσιακό τρόπο. Αν προσθέσουμε επίσης ότι στον εξώστη βρισκόταν ολόκληρη η οικογένεια της (η οποία είχε έρθει σύσσωμη από τη Λευκάδα, όπως μας ενημέρωσε) τότε η συγκίνηση της τραγουδίστριας μοιάζει δικαιολογημένη.

Στο καθαρά μουσικό κομμάτι, το show της Marina & The Diamonds είχε χωριστεί έξυπνα σε τρία μέρη, ένα για κάθε δίσκο της. Το πρώτο μέρος, αφιερωμένο στο ντεμπούτο της Family Jewels (σαφώς η ποιοτικότερη δουλειά της), ομολογώ ότι μου άρεσε πιο πολύ από τα άλλα δυο κι αυτό γιατί κομμάτια σαν το Mogli’s Road, I’m Not A Robot, Obsessions και Hollywood αποτελούν το καλύτερο υλικό της. Βεβαίως τα hits δεν έλειψαν και από το δεύτερο μέρος που κάλυπτε την περίοδο του επόμενου δίσκου της Electra Heart, με τα Primadonna, How to Be a Heartbreaker και Lies να ξεχωρίζουν. Το τρίτο και τελευταίο μέρος αφορούσε την προώθηση του περσινού Froot και, όπως ήταν λογικό, ήταν το μεγαλύτερο σε διάρκεια, καθώς περιελάμβανε τα περισσότερα κομμάτια του άλμπουμ. Το ομώνυμο track, το Forget, το Solitaire καθώς και το θαυμάσιο Savages αποτέλεσαν τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές του.

Θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι η Marina διαθέτει όμορφη φωνή (καμία σχέση με το γνωστό ρητό «κι από φωνή κορμάρα») κι αυτό είναι το σημαντικότερο πλεονέκτημα της, ενώ και οι συνθέσεις της είναι πολύ προσεγμένες και απέχουν πολύ από τη φτηνιάρικη pop που κατακλύζει το airplay των ραδιοφωνικών σταθμών. Παράλληλα το show της ήταν άρτιο και εντυπωσιακό, καθένα από τα τρία μέρη του συνοδευόταν από διαφορετικό outfit και διαφορετικό background. Αλλά και η επί σκηνής παρουσία της Marina ήταν ικανοποιητική. Παρουσίασε ένα όμορφο show χωρίς να καταφύγει σε εκκεντρικότητες όπως αυτές της Lady Gaga, για να δικαιολογήσει μια αμφιλεγόμενη πρωτοπορία. Στα συν το καλοδουλεμένο γκρουπ της το οποίο έμοιαζε με indie σχήμα, με μουσικού που, αξίζει να σημειωθεί, προέρχονταν από διαφορετικές χώρες (ένα Αυστραλός, ένας Δανός, ένας Σκωτσέζος και ένας Κολομβιανός - αν προσθέσουμε και την Ελληνοουαλή τραγουδίστρια έχουμε ένα πολυεθνικό line up που ακούγεται σαν παλιομοδίτικο ανέκδοτο…).

1 ώρα και 40λεπτά κράτησε το live της Marina & The Diamonds και ήταν σίγουρα χορταστικό. Δεν μας άφησε καθόλου να βαρεθούμε και σε καμία περίπτωση δεν πρόσβαλε την αισθητική μας. Μπορεί ο ενθουσιασμός του νεαρόκοσμου να ήταν κάποιες στιγμές υπερβολικός, αλλά παράλληλα δημιουργούσε μια ατμόσφαιρα κεφιού και διασκέδασης. Η τραγουδίστρια αποδείχτηκε αντάξια των προσδοκιών και στο τέλος φύγαμε όλοι ευχαριστημένοι και με το Σαββατόβραδο να απλώνεται μπροστά μας, καθώς η συναυλία τελείωσε νωρίς αφού ξεκίνησε στις 9:00 ακριβώς, όπως συνήθως συμβαίνει και στο εξωτερικό.

Κείμενο: Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος

Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής (για εκτεταμένο φωτορεπορτάζ πατήστε εδώ)

Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος

 

 

Ο Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος γεννήθηκε στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 (συγκεκριμένα τη χρονιά για την οποία έχει τραγουδήσει ο Jimi Hendrix), όταν πια οι Joy Division είχαν πάψει ήδη να υπάρχουν από καιρό (ευτυχώς υπήρχαν οι New Order!). Μετά από χρόνια αναζητήσεων ανακάλυψε αυτό που έψαχνε σε μια έρημο, έκτοτε λατρεύει οτιδήποτε σχετίζεται με τους Kyuss. Πιστεύει ότι αν δεν υπήρχε το rock & roll θα έπρεπε να το έχουμε ανακαλύψει. Επίσης, είναι βέβαιος ότι ο Έλβις ζει κάπου ανάμεσα μας… 

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα