Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014 06:29

Inspiral Carpets – Inspiral Carpets (Cherry Red, 2014)

Written by 

Στην Αγγλία οι Inspirals δεν έκαναν ποτέ το ντόρο (μάλλον αδίκως) των συμπολιτών και συμμετόχων τους στη σκηνή του Madchester, Stone Roses και Happy Mondays. Στην Ελλάδα όμως είναι ιδιαίτερα αγαπητοί, πιθανότατα επειδή η garage και ο ψυχεδελικός ήχος από το… φαρφισάκι έλεγαν κάτι στο μουσικό υποσυνείδητο του εγχώριου ακροατή. Το σήμα κατατεθέν των Carpets ήταν οι αρμονίες στη Farfissa του Clint Boon που σε συνδυασμό με τα αισθαντικά και θερμά φωνητικά του Tom Hingley μας χάρισαν κάποια από τα πιο απολαυστικά indie dancefloor hits της δεκαετίας του ΄90 (Dragging me Down, Saturn5, She Comes in the Fall, I Want You) ενώ το This Is How it Feels θεωρείται πιθανότατα το πλέον διαχρονικό τους κομμάτι (σε αρκετούς αρέσει περισσότερο από το αυθεντικό η διασκευή των Carter – για ξέφρενο κοπάνημα!). Δυστυχώς για το παρόν άλμπουμ, το πρώτο των Inspirals μετά από 20 χρόνια, από τη συνταγή απουσιάζει το δεύτερο συστατικό (η φωνή του Hingley), ο οποίος άφησε τη μπάντα το 2011, με αποτέλεσμα να αντικατασταθεί από τον πρώτο τραγουδιστή της μπάντας Stephen Holt που είχε αποχωρήσει κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης για το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος, το περίφημο Life. Η φωνή του Holt είναι πιο ξερή, πιο μονότονη, περισσότερο post punk, παρά garage, ψυχεδέλεια και Madchester, ωστόσο δεν δένει άσχημα με το σκληρότερο αυτή τη φορά υλικό τους.

Το αναπόφευκτο ερώτημα που τίθεται με τη συγκεκριμένη κυκλοφορία είναι, αν υπάρχει λόγος να ασχοληθεί κανείς με τους Inspirals, οι οποίοι, αν και επανενώθηκαν το 2003, δεν μπόρεσαν εδώ και μια δεκαετία να κυκλοφορήσουν δίσκο. Η απάντηση είναι ότι οι Inspirals εξακολουθούν να το «έχουν» και να δείχνουν τη σκόνη τους σε αρκετούς από τους συγχρόνους τους. Αν και θα προτιμούσα τις συνθέσεις να συνόδευε η φωνή του Tom, κομμάτια όπως το Spitfire που θυμίζει Bitches Brew, το οργιώδες γκαραζάκι You’re So Good For Me, το funky Forever Here (που θυμίζει πολύ το Weirdo των Charlatans), ή το a la Strokes (!) Our Time καθιστούν σαφές πως, ανεξάρτητα από το αν η παρούσα κυκλοφορία πέρασε στα ψιλά και δεν είχε την παραμικρή εμπορική επιτυχία (ο δίσκος δεν μπήκε καν στα 50 πρώτα του βρετανικού album chart), οι Carpets αξίζουν ακόμη την προσοχή μας. Το εξόδιο κομμάτι του δίσκου, το Human Shield, υπογραμμίζει πως η μπάντα που έγραφε αξιομνημόνευτες, ονειρικές συνθέσεις, όπως το Biggest Mountain, είναι ακόμη εδώ. 

 

7/10

Γιώργος Χριστόπουλος

 

Ο Γιώργος Χριστόπουλος γεννήθηκε πριν από πολλά πολλά χρόνια μια χιονισμένη Κυριακή του Νοέμβρη (ανήμερα της ...Οκτωβριανής Επανάστασης που με το νέο ημερολόγιο έγινε στις 7 Νοεμβρίου) στην πόλη Mönchengladbach, κοντά στα γερμανοολλανδικά σύνορα. Ωστόσο πάντα αναγνώριζε ως ...πατρίδα μια ακόμη βορειότερη ευρωπαϊκή πόλη, το μουντό, βροχερό και αραχνιασμένο Manchester, όπου πέρασε (με αχώριστη σύντροφό του τη ...Boddingtons)  κομμάτι της ανέμελης νιότης του πατώντας τα άγια χώματα που είχαν διαβεί οι Smiths, οι Joy Division και οι New Order, οι Stone Roses και οι Happy Mondays, οι Inspirals και οι Charlatans κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ....

Όταν δεν εργάζεται αόκνως για να σώσει τους συναδέλφους του ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς από τα νύχια των εργοδοτών τους (αλήτης εργατοπατέρας γαρ...), θα τον βρείτε βουλιαγμένο σε ένα καναπέ να μελετά κοινωνιολογικές θεωρίες, να διαβάζει αστυνομικά μυθιστορήματα ή να παίζει ατέλειωτες ώρες Football Μanager στο pc. Συνήθως με μια παγωμένη pils ανά χείρας...

Media

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα