Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015 04:39

Panda Bear - Panda Bear Meets The Grim Reaper (Domino, 2015)

Written by 

Σπάνια έχω προβληματιστεί τόσο πολύ για το τι θα γράψω για έναν δίσκο. Πιθανότατα φταίει ότι έκανα το λάθος να διαβάσω κάμποσες διθυραμβικές κριτικές πριν καν τον ακούσω. Το τι γράφουν οι ανά τον κόσμο μουσικοκριτικοί για την τελευταία αυτή κυκλοφορία του Panda Bear, κατά κόσμον Noah Lennox, μέλους και των Animal Collective, δεν περιγράφεται: αναλύσεις επί αναλύσεων για τους στίχους του, την διάθεσή του (σήμερα, χθες, αύριο), το τι έχει κάνει στο στούντιο, ό,τι βάλει ο νους του ανθρώπου. Η εντύπωση που θα σχημάτιζα υπό άλλες συνθήκες θα ήταν ότι το Panda Bear Meets The Grim Reaper είναι ένα μικρό αριστούργημα, εφάμιλλο των ηχογραφήσεων ενός Bowie, ενός McCartney, αλλά στην μοντέρνα εκδοχή τους. Η ακρόαση του δίσκου αποτέλεσε, μοιραία, μία μικρή ανώμαλη προσγείωση. Μικρή, υπό την έννοια ότι ο δίσκος δεν είναι για πέταμα. Από την άλλη όμως...

Ας είμαστε ειλικρινείς: αυτός ο τύπος όπως και οι Animal Collective, οι MGMT (ιδίως στον πρώτο δίσκο τους) και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις έχουν υιοθετήσει ένα πολυσυλλεκτικό ημιδιανοουμενίστικο υφάκι που βρίθει επιτήδευσης, ενίοτε και έπαρσης: μπορούμε να κάνουμε τα πάντα στο στούντιο, αρκεί να ηχούμε έστω και λίγο αντισυμβατικοί. Συγχρόνως, πρέπει να φαινόμαστε (και να ακουγόμαστε, φυσικά) άνετοι, χαλαροί, κάτι σαν νεο-hippies, μία ιδέα χαρούμενοι αλλά όχι υπερβολικά, φιλοσοφημένοι αλλά όχι βαρείς και, επειδή έχουν περάσει και τα χρόνια και η υπομονή δεν μου περισσεύει, ναι, hipsters μέχρι θανάτου. Εντάξει, ακόμη και αν όλα αυτά ισχύουν, δεν είναι και κανένα έγκλημα καθοσίωσης δα, θα μπορούσε να μου πει κάποιος λιγότερο νευρικός από εμένα. Εντάξει δεν είναι, αλλά εδώ για μουσική έχουμε να μιλήσουμε και όλο αυτό έχει επίπτωση και στη μουσική, γενειοφόροι φίλοι μου με τα παράξενα ρούχα...

Και όμως, η μουσική, παρά την επιτήδευση που κουβαλάει, ξεκινά ελπιδοφόρα. Το ψυχεδελίζον Sequential Circuits, πιθανότατα το κομμάτι όπου ο παραγωγός Sonic Boom έχει ασκήσει την μεγαλύτερη επιρροή, είναι όντως αξιόλογο. Αξιόλογο είναι και το προβεβλημένο single Mr Noah που ακολουθεί: χορευτικός ρυθμός, που πατά πάνω σε ηλεκτρονικούς θορύβους οι οποίοι, για να μην ψαρώνετε, φτιάχνονται ευχερέστατα και δεν απαιτούν κανένα ιδιαίτερο χάρισμα (όχι σε αυτή την εκδοχή τους). Όμως το κομμάτι αυτό έχει νεύρο, αρκετά ευρηματικά φωνητικά και, εν τέλει, λόγο ύπαρξης. Από εκεί και πέρα, ας πούμε ότι τα πράγματα δεν είναι ανυπόφορα, αλλά λείπει το ειδικό βάρος, αυτό που θα δικαιολογούσε τα παραληρήματα των κριτικών.

Για να γίνω όσο συνοπτικότερος γίνεται, στον δίσκο υπάρχουν τρεις κατηγορίες κομματιών: κατ’ αρχήν παραλλαγές της ιδέας του Mr Noah, κομμάτια με beat στα όρια του χορευτικού, όπου γίνεται κατάχρηση τυχαίων (λίγο ως πολύ) ηλεκτρονικών θορύβων. Εδώ ενδιαφέρον έχει το Boys Latin, ενώ το Come To Your Senses είναι απλώς κακό: ελαφρά θορυβώδης εισαγωγή, κυρίως μέρος αποτελούμενο από επαναλαμβανόμενο ρυθμικό, παντελώς ανέμπνευστο θέμα και αντίστοιχα φωνητικά και προς το τέλος ενάμιση λεπτό τυχαίων θορύβων πάνω σε έναν ψευτο-ambient καμβά. Και αυτό κρατά επτάμιση σχεδόν λεπτά (η υπομονή του γράφοντος δοκιμάστηκε σε όλες ανεξαιρέτως τις ακροάσεις).

Κατηγορία δεύτερη: οι μπαλάντες (ναι, απίστευτο και όμως αληθινό): πρόκειται για τα Tropic Of Cancer και Lonely Wanderer τοποθετημένες η μία μετά την άλλη (χωρίς ένα ατονικό ιντερλούδιο άνευ λόγου ύπαρξης), καταλαμβάνουν το μέσο του δίσκου: αρκετά καλές μελωδίες (λίγο γλυκερές για τα γούστα του γράφοντος αλλά ας μην τα θέλουμε και όλα δικά μας), με την ερμηνεία του Lennox στο πρώτο να είναι πολύ καλή.

Κατηγορία τρίτη (και αρκετά εκτεταμένη), η οποία θα μπορούσε να επιγράφεται και «μου αρέσει ο George Michael αλλά ντρέπομαι να το ομολογήσω, οπότε ανακατεύω και λίγο Peter Gabriel για το ξεκάρφωμα». Εδώ πολύ καλό είναι το Selfish Gene, απλούστατα γιατί αποτελεί ένα καθ’ όλα αξιοπρεπές άνευ περιστροφών εμπορικό pop τραγουδάκι, απολύτως ευχάριστο στην ακρόαση. Δεν είναι και λίγο, απλώς δεν είναι αυτό που πάει να μας πουλήσει ο καλλιτέχνης, αλλά τι να γίνει...

Συνολικά, ο δίσκος ακούγεται. Δεν είναι κάτι το μεγαλειώδες, σίγουρα τίποτα το εμπνευσμένο, δεδομένου μάλιστα ότι του λείπουν οι κορυφώσεις, αλλά κακός δεν είναι. Ούτε και καλός, φυσικά. Ανώδυνη pop με ένα εναλλακτικό περιτύλιγμα. Φυσικά, το περιτύλιγμα το πετάμε συνήθως, οπότε....

5,5/10

Παναγιώτης Γαβρίλης

 

Ο Παναγιώτης Γαβρίλης είναι επιφανειακά ένας εξωστρεφής τύπος που αγαπά την μπύρα και τις θορυβώδεις κιθάρες, όμως στην πραγματικότητα είναι ένας ρομαντικός: αγαπά την λογοτεχνία και την ποίηση και ονειρεύεται κάποτε (σύντομα, η ζωή είναι μικρή), να επικρατήσει παγκόσμια ειρήνη και ευμερία και η ΑΕΚ να «σηκώσει» το Champions League. Φυσικά, τίποτα από όλα αυτά δεν πρόκειται να συμβεί. Ποτέ.

Media

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα