Κυριακή, 18 Απριλίου 2021 15:02

Αφιέρωμα: Tom Verlaine - Μια κιθάρα «κλαίουσα» (ΜΕΡΟΣ Α')

Written by 

 Αφιέρωμα

Tom Verlaine

Μια κιθάρα «κλαίουσα»

ΜΕΡΟΣ Α΄

 

Ο Thomas Miller στάθηκε πολύ τυχερός μεγαλώνοντας στην Νέα Υόρκη στα 70’s. Γιατί μπορεί το Memphis να αποτελούσε την μουσική κοιτίδα της Αμερικής είκοσι χρόνια πριν και αντίστοιχα το San Francisco δέκα χρόνια πριν, όμως το 1976 στη Νέα Υόρκη συνέβαιναν ΤΑ ΠΑΝΤΑ στη μουσική και τα νέα ρεύματα που τότε αναπτύσσονταν υπόγεια διαβρώνοντας κάθε τι παλιό και ξεπερασμένο στο πέρασμά τους δεν τον άφησαν διόλου ανεπηρέαστο. Γράφοντας από πολύ μικρός ποιήματα επηρεασμένα από τους ρομαντικούς ποιητές, βρήκε την «αδελφή ψυχή» στον παιδικό του φίλο Richard Meyers, που είχε κι αυτός τα ίδια ενδιαφέροντα. Όταν ήλθε η ώρα να συμπράξουν μουσικά, ο Miller ακολούθησε την «πεπατημένη» του Dylan στο επώνυμο και έγινε Tom Verlaine, καθόσον μαγεύτηκε από τον Γάλλο συμβολιστή ποιητή Paul Verlaine, ο Meyers έγινε απλά Richard Hell και φόρμαραν τους (ανύπαρκτους δισκογραφικά) Neon Boys που μετουσιώθηκαν (χωρίς τον Hell) στους διάσημους Television - αλλά αυτοί (όπως και η μετέπειτα θαυμαστή πορεία του Hell) αποτελούν ένα ξεχωριστό κεφάλαιο που δεν θα αναλύσουμε εδώ.

Μετά από δύο άλμπουμ και κάμποσα λάιβ στα διάσημα CBGB και Max's Kansas City, οι Television διαλύθηκαν το 1978, ανοίγοντας τον δρόμο στο απόλυτο αφεντικό και αρχηγό τους να ξεκινήσει την σόλο καριέρα του που εξετάζουμε εδώ.

Όντας επηρεασμένος πολύ από τους Stones, και ειδικά το 19th Nervous Breakdown που τον «έμπασε» στον ήχο της ροκ κιθάρας, και αργότερα από τον Miles Davis και τους δίσκους του Agharta (1975) και Dark Magus (1977) που τον εμπλούτισαν με τζαζ ανταύγειες, ο Verlaine χρησιμοποίησε για πρώτη φορά σε ροκ σχήμα κιθάρες Fender Jazzmaster και Fender Jaguar που μέχρι τότε τις ακούγαμε μόνο στα surf ινστρουμένταλς - και τούτο σε συνδυασμό με το ασύλληπτο reverb, Vibrato και tremolo τους κάνει τον ήχο του μοναδικό!!

 

Το όνομά του έχει ξεφύγει μπροστά από τον ίδιο του τον εαυτό, ακόμα και από τους Television. Αν εξαιρέσουμε την υπεροχή αυτής της μπάντας, θα διαπιστώσουμε πως δεκάδες συγκροτήματα σήμερα επηρεάστηκαν σε στίχο και μουσική απ' αυτούς και κυρίως από τον Verlaine που τα έγραφε όλα, και στο γκρουπ και μόνος του. Η δε σόλο καριέρα του υπήρξε περισσότερο πετυχημένη στην Ευρώπη (γι' αυτό και για ένα μεγάλο διάστημα μετακόμισε εκεί) και λιγότερο στην πατρίδα του την Αμερική και οι δίσκοι που ηχογράφησε αντανακλούσαν πολλές και διαφορετικές πτυχές του δημιουργικού του ταλέντου. Η φόρμα του (κουπλέ – ρεφρέν με τον τίτλο να περιέχεται πάντα στους στίχους) βασιζόταν πάνω στην απλά ενισχυμένη κιθάρα χωρίς παραμορφώσεις και μετατροπείς ήχου, σε σημείο που οι νότες να ακούγονται μία – μία ξεκάθαρα, γεννώντας ένα αυστηρά προσωπικό παίξιμο που ο Verlaine εφαρμόζει σε οτιδήποτε έχει γράψει μέχρι σήμερα, εξελίσσοντας γλυκά στα χέρια του το Αμερικάνικο μεταπάνκ.

Αν τον δείτε σε φωτογραφίες ή σε βίντεο όταν παίζει ή μιλάει είναι σαν νεκρός: μια σκελετωμένη, πελιδνή, ωχρή και λιπόσαρκη φιγούρα που κείτεται εκεί παγωμένη και ψυχρή. Κι όμως όταν έπιανε κιθάρα στα χέρια του, έβγαζε τέτοια φλόγα και πάθος που απορούσες εάν την κρατούσε το ίδιο άτομο…

Η δε ένρινη λαρυγγιστή φωνή του (που μοιάζει καταπληκτικά με αυτήν του φίλου του Richard Hell – τελικά ποιος έκλεψε ποιόν;) αποτέλεσε και αυτή το «σήμα κατατεθέν του» όντας τόσο πολύ ιδιαίτερη που πιστεύω ότι τα τραγούδια του θα «έχαναν» με άλλον πίσω από το μικρόφωνο. Είναι φτιαγμένα μόνο γι' αυτόν και μόνο αυτός καλείται να τα πει (εξαιρείται φυσικά ο Bowie – βλ. παρακάτω), αφού βρίθουν από προσωπικές μαρτυρίες, εφιάλτες, φανταστικές περιπέτειες ανύπαρκτων γυρολόγων και περιπλανήσεις σε πολύπλοκους συμβολικούς ποιητικούς λαβύρινθους, και μας τα σερβίρει αδίστακτα και παθιασμένα χωρίς να καταδεχτεί ποτέ να διασκευάσει άλλους αδιαφορώντας πλήρως για τα τσάρτς.

Προτού λοιπόν περιπλανηθούμε στην κληρονομιά που άφησε ο καταπληκτικός αυτός μουσικός να σημειώσουμε ότι ο μπασίστας των Television Fred Smith, και ο ντράμερ της Patti Smith (για την οποία όπως είναι φυσικό διατηρεί αξεπέραστο σεβασμό και κρατά την κιθάρα στο Break It Up από το Horses) Jay Dee Daugherty παίζουν μαζί του περίπου στο 70% των κομματιών του:

 

1) Tom Verlaine (1979)

Track listing: The Grip of Love - Souvenir from a Dream - Kingdom Come - Mr. Bingo - Yonki Time - Flash Lightning - Red Leaves - Last Night - Breakin' in My Heart.

 (Elektra 6E-216)

Παραγωγή: Tom Verlaine

 

Οι στάχτες των Television δεν έχουν ακόμη καλά – καλά σταματήσει να καπνίζουν (άλλωστε τα πιο πολλά τραγούδια ήταν να τα πουν αυτοί…) και είναι λογικό τούτο το ντεμπούτο να αποτελεί την φυσιολογική συνέχειά τους, ειδικά σε κομμάτια σαν το Flash Lightning. Τι κιθάρες όμως αγαπητοί αναγνώστες… τι κιθάρες!!! Ξεχωρίζει αμέσως το ιδιότυπο «καθαρό» νότα – προς – νότα παίξιμό του που τις κάνει αμέσως να τραβούν την προσοχή του ακροατή σε αμίμητα και άπαιχτα τοπία. Έτσι τον ακούμε στο εξάλεπτο Breakin'in My Heart (μια από τις κορυφώσεις του δίσκου) όπου αφήνει και «βελβετικές» αποχρώσεις να εμπλουτίσουν την κιθάρα του προσπαθώντας να μας αφηγηθεί μια παραμυθένια ιστορία πόνου με πολύ κόμπο και παράπονο στη φωνή του, αποδεικνύοντας πόσο «μάστορας» και πολύ λίγος για τα στεγανά των Television ήταν, αφήνοντας ελεύθερα να ξεχυθεί όλη η λάβα που έκρυβε μέσα του όλα αυτά τα χρόνια… Το δε Last Night (η δεύτερη κορυφαία στιγμή) φιλοξενεί την κιθάρα του μακαρίτη Ricky Wilson (Β-52’s) σε ένα πολύ καλό σόλο και αποκαλύπτει απλόχερα και την επιρροή του Bowie πάνω του κείνα τα χρόνια. Δεν είναι λοιπόν καθόλου τυχαίο που ο τελευταίος συμπεριέλαβε αργότερα στο άλμπουμ του Scary Monsters and Super Creeps μια διασκευή του Kingdom Come, που μου αρέσει πιο πολύ γιατί τα φωνητικά του είναι ασύγκριτα καλύτερα από τα «ξεχειλωμένα» του Verlaine εδώ παρ' ότι παίζει και ο ίδιος κιθάρα μέσα (όχι σαν κι αυτή που παίζει εδώ πάντως…). Στο Mr. Bingo δεν ξεχνάει τις μπλουζ – ροκαμπίλυ κλίμακες του Bo Diddley και επιτηδευμένα τις μπολιάζει με τις αρμυρούτσικες κιθάρες του, ενώ στο Yonki Time, την πιο avant - guarde ή freak αν προτιμάτε στιγμή του δίσκου, παίζει με τις χορδές όταν βγάζει έξω τα σκουπίδια και πάει μια βόλτα μέσα στη νύχτα συνοδεία κάποιων τρελλών που ουρλιάζουν από κάτω τον τίτλο του κομματιού όταν εκείνος συνέχεια τους ρωτάει «τι ώρα είπατε ότι είναι;». Ένα καθαρά προσωπικό κομμάτι για μια ιστορία γνωστή μόνο σ΄ αυτόν…

Η τρίτη κορύφωση του δίσκου είναι το βασισμένο στο πιάνο (σπάνιο φαινόμενο στα τραγούδια του) Souvenir from a Dream όταν σχεδόν παιδιάστικα και αστείρευτα όμορφα αναπολεί έναν ανεκπλήρωτο έρωτα τραγουδώντας: «…Ζούσες πέντε ζωές σε μια \ με τα παλτά του καθενός \ γιατί δεν τους δείχνεις \ τι κρύβεις μέσ' την κάπα σου; \ κρύο χέρι στον ώμο μου \ ένα άστρο αρχίζει να λάμπει \ τότε ακριβώς μου δείχνεις \ το σουβενιρ σου από ένα όνειρο \ ξυπνώ με άδεια χέρια \ όταν ακριβώς σκεπτόμουν ότι είχα τόσα πολλά για να παίξω \ μάλλον έχεις κάτι να πεις \ γιατί δεν το λές; \ «όχι κύριος εδώ είναι πλάτσμπουργκ \ τράβα πίσω στην διασταύρωση \ πέντε μίλια περίπου / νομίζω πήρες λάθος δρόμο \ δεν έστριψες σωστά» \ τριάντα φώτα στην σειρά όλα πράσινα \ πόσο που θυμίζουν \ το σουβενίρ σου από ένα όνειρο…».

Ως Αμερικάνος πάντα ακολουθεί τη γνωστή και σίγουρη συνταγή κουπλε – ρεφρέν χωρίς παρασπονδίες, παρεκκλίσεις και παρενέργειες σε αυστηρά ροκ κομμάτια, όχι μπαλάντες αλλά στιβαρούς ρυθμούς χωρίς μακρόσυρτα σόλα και δεξιοτεχνικές επιδείξεις. Δύο μόνο φορές παρεκκλίνει απ΄ αυτόν τον κανόνα φανερώνοντας και την απέραντη επιρροή του John Cippollina (Quicksilver) στο παίξιμό του: στο opening track The Grip of Love όπου η κιθάρα του σφυρίζει και μας δείχνει ότι δεν σηκώνει και πολλά – πολλά, αλλά φαίνεται πόσα πολλά χρωστάει στον Hank Marvin και στους Ventures, και στο Red Leaves που αφομοιώνει περίφημα τζαζ τεχνικές (θα μπορούσε να προοδεύσει ακόμα και σαν τζαζ κιθαρίστας χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα!).

Ένα καλό άλμπουμ με εξώφυλλο την φωτογραφία του Joel Brodsky στην οποία μας κοιτά μαυροντυμένος σε μια μπάρα με ένα μαύρο γάντι στο δεξί του χέρι με ένα μισοσκότεινο βλέμμα γεμάτο πρόκληση σα να σου λέει «έλα άκουσέ με αν τολμάς» που το ΝΜΕ του έδωσε το № 15 στη λίστα των Albums of the Year του 1979 και που δείχνει την στόφα του δημιουργού του ότι «ήρθε για να μείνει» στοιχειώνοντας για πολλά χρόνια τα κρυμμένα ροκ όνειρά μας!!

(***)

 

 2) Dreamtime (1981)

Track listing: There's a Reason – Penetration – Always - The Blue Robe - Without a Word - Mr. Blur – Fragile - A Future in Noise - Down on the Farm - Mary Marie.

 (Warner-Bros BSK 3539)

Παραγωγή : Tom Verlaine

 

Από τον δεύτερο κιόλας δίσκο του αποκαλύπτει τις δυο διαφορετικές πλευρές του ίδιου Verlaine: Τις υμνωδίες στην αγάπη κάτω από το κατά Bowie πρίσμα έρευνας και αντιπαράθεσης όπως ξεπηδούσαν όλα αυτά τα χρόνια από το Lisa Jane μέχρι το Scary Monsters (το «κόλλημά» του με τον Bowie φαίνεται ειδικά στα φωνητικά που εδώ ακούγονται πολύ πιο παραπονεμένα από τον πρώτο του δίσκο) και τις διαμετρικά αντίθετες ψυχεδελικές αναφορές που μετατρέπουν τα κομμάτια σε ροκ καλειδοσκόπια με κιθάρες που ο μπαγάσας καταφέρνει και τις κάνει και στενάζουν! Πίσω από κάθε λέξη και φράση υπάρχει η θαμπή εικόνα «εκείνης» για χάρη της οποίας πλέκονται τα σουρρεαλλιστικά σονέτα που ακούμε εδώ.

Πρώτα απ΄ όλα όμως αποτίει τον δέοντα σεβασμό στον Lou Reed (πως θα μπορούσε να μείνει άλλωστε ανεπηρέαστος από το διάσημο πατριωτάκι του;) αποκαλύπτοντας περίεργες εκδηλώσεις αγάπης στις αράδες του γράμματος που υπογράφει ο Mr Blur: «…κλειδωμένος δεκαπέντε φορές την ημέρα/επειδή πρέπει με κάθε τρόπο/βγές έξω από τον κύκλο των απεργών/είναι αλήθεια τόσο αστείο/ βάλε τα ρούχα σου, σταμάτα να χοροπηδάς μέσα στο κεφάλι μου…» και στο Fragile: «…σε είδα που ερχόσουν προς τα φώτα του αυτοκινήτου/τρίβοντας τα μπράτσα σου και κουνώντας το κεφάλι λες/Ω δεν ξέρω δεν είναι και τόσο σίγουρο/και κουράζεσαι να παίζεις τον πεθαμένο…». Εκδηλώσεις αγάπης όχι απαραίτητα στους θηλυκούς αγγέλους του ονείρου αλλά και στις αρσενικές βασίλισσες της νύχτας μέσα από το γκρέιντερ των Television με κιθάρες που «κατρακυλάνε».

«…Ω αγαπητή μου τα μυστήρια έρχονται και φεύγουν/όμως η αγάπη απομένει το καλύτερο φυλαγμένο μυστικό στη πόλη…» τραγουδά στο Always. Κι όταν αναφέρεται στην «πόλη» καταλαβαίνουμε πολύ καλά ποια πόλη εννοεί. Εκεί τραβήχτηκε η ασπρόμαυρη φωτογραφία του James Hamilton που κοσμεί το εξώφυλλο με το βλέμμα του γεμάτο σπίθες, όπως αυτές που βγάζει εδώ με κιθάρες που αλληλοτρώγονται μεταξύ τους σφυρίζοντας και διεισδύοντας ταυτόχρονα στη φιλοσοφία του έρωτα, όπου μέσα από αφηρημένα σύμβολα και δυσνόητες έννοιες καταλήγει στην αναζήτηση ή την απώλεια, σε ένα μέλλον γεμάτο από θόρυβο και βουή όπως το οραματίζεται στο A Future in Noise με ξεχειλωμένες κιθάρες που ρωτούν και απαντούν μόνες τους σε έναν εφιαλτικό διάλογο!!

 

(Με την Patti Smith)

Γι' αυτούς όμως που θυμούνται ακόμα το Marquee Moon με τις πνευματώδεις συμβολικές αναφορές υπάρχει η ερωτική πρόκληση του There's a Reason πότε παρακαλώντας και πότε ζητώντας συγνώμη: «…κυλάς αργά μέσ' το ρομάντζο / λιοντάρια βρυχώνται κοντά στην είσοδο/σε είδα να στέκεσαι στο χτυποκάρδι μου μέσα/ σταχτοπούτα με νέους τρόπους…».

Αν και δεν μπορώ να ξεχωρίσω κανένα κομμάτι (όλα είναι τέλεια) δεν μπορώ να μην σταθώ στις δύο κορυφώσεις του δίσκου: Το Penetration (με τον ίδιο στο μπάσο) όπου ντύνει την οξυδέρκεια και την βαθιά διορατικότητα των στίχων: «…όταν ξεχνάω τα πράγματα πριν τα σκεφτώ / έφτιαξες μια ανεμόσκαλα και την άπλωσες στο χώμα / ύστερα φεύγεις μακριά χωρίς κανέναν ήχο…» με πολύ ήρεμες και κρυστάλλινες κιθάρες που ξαφνικά λυσσάνε λιώνοντας τα πάντα και το The Blue Robe με τα θαμπά φωνητικά του (στεκόταν πάντως άνετα και σαν ινστρουμένταλ…) με πραγματικά «Blue» διαθέσεις στην κλαίουσα κιθάρα του που ανακατεύει τις τεχνικές του Coltrane με το τρέμολο του Cippollina!!

Το δε Without a Word το έπαιζε με τους Television στα λαιβ τους μέχρι το 1975 με τίτλο Hard On Love και πραγματικά φαίνεται η μυρωδιά της παλιάς του μπάντας αλλά και η μετατροπή μιας βουβής προπολεμικής ταινίας σε τραγούδι: «…έτσι η Λώρα μπήκε στο νερό / χωρίς λέξη στην ανάσα της / ψυχράδα απλώνεται στους παλμούς του χεριού της/ καθώς παρατηρεί τα κρίνα που ανθίζουν στην άμμο…» με υπέρτατους λαρυγγισμούς στη φωνή του (καλά πώς δεν πνίγεται;).

Τι απομένουν; Το Down on the Farm, το οποίο αναρωτιόμαστε μήπως του το έγραψε ο Bowie και ένα όμορφο ερωτικό Mary Marie για επίλογο με αρώματα των fifties της νιότης του για μια «…χαρούμενη Μαρί που δούλευε στο μύλο και κάποτε κατέληξε να γυρίζει τους καθρέπτες προς την πλευρά του τοίχου…».

Ένα άξιο ροκ (και όχι ροκ εν ρολ) άλμπουμ από έναν εξαιρετικό τεχνίτη της κιθάρας και υπερρομαντικό δανδή. Ο δημιουργός του αισθησιακού εβένου μας καταπλήσσει για άλλη μια φορά…

(***½)

 

3) Words from the Front (1982)

Track listing : Present Arrived - Postcard from Waterloo - True Story - Clear It Away - Words from the Front - Coming Apart - Days on the Mountain.

 (Virgin V 2227)

Παραγωγή: Tom Verlaine

 

Ξεπερνώντας κατά πολύ τα στάνταρντ των Television που τον καταδυνάστευαν στους προηγούμενους δίσκους του, απελευθερώνεται τελείως και αρχίζει να «χάνεται» στην δική του απόλυτα προσωπική εφιαλτική δίνη, με αποτέλεσμα τούτο το απόλυτο magnum opus του. Μια δίνη που την ανακατεύουν οι δαιμονισμένες κιθάρες που παίζει εδώ βασιζόμενες πολλές φορές σε δυο – τρεις νότες το πολύ και πάνω σε αυτές χτίζει ολόκληρα κομμάτια συμμεριζόμενος τον τσελεμεντέ του πάνκ. Τούτο φαίνεται ολοκάθαρα στο Clear It Away με πινελιές από το όργανο και με κιθάρα που γλιστράει ανάμεσα σαν χέλι, στο Present Arrived όπου πάνω σε ένα επαναλαμβανόμενο ριφ για 5 λεπτά χτίζουν οι κιθάρες τον δηλητηριώδη ιστό τους σαν δόλωμα και τα καταφέρνουν να πέσουμε στην παγίδα τους κι εκείνος δείχνει πόσο πολύ σέβεται τους Modern Lovers (για ακούστε το Roadrunner) και, όταν δεν μονολογεί, ψιθυρίζει και ουρλιάζει μόνος του και απελπισμένος και στο Coming Apart βασισμένο σε γκαράζ πρότυπα.

Η Lene Lovich (τη θυμάστε;) κάνει φωνητικά στο Postcard from Waterloo όπου σε ένα μελαγχολικό ηλιοβασίλεμα ρεμβάζει ενώ γράφει μια καρτ ποστάλ στην αγαπημένη του που δεν είναι πια κοντά του, με τις κιθάρες να θυμίζουν fifties.

Και φτάνουμε στις τρεις ψυχεδελικές κορυφώσεις τούτου του δίσκου, του οποίο το εξώφυλλο με την επεξεργασμένη φωτογραφία του Howard Rosenberg τον δείχνει με στυλάτο μπλουζάκι και τσιγαράκι με τα μάτια χαμηλωμένα αυτή τη φορά να ατενίζει το τίποτα:

Με ανείπωτο πόνο για έναν έρωτα ανεκπλήρωτο μονολογεί στο True Story «…Λυπάμαι τόσο πολύ για κείνα τα ψυχρά σχόλιά μου δεν ξέρω τι με έπιασε, συχώρα με σε παρακαλώ, είναι ένας έρωτας στην τύχη, που μένει κοντά στην ουσία, λαμπερές ώρες, τρέχω σπίτι μου, παρατάω το σπίτι μου, τι ωφελεί να αλυσοδεθώ; Πάμε σπίτι…» με πενιές που θα έκαναν τον Cippollina υπερήφανο για τη σχολή που δημιούργησε.

Το μοναδικό τραγούδι που ακούγεται αέρινος και άϋλος σαν να τραγουδά μέσα σ΄ ένα όνειρο δεν είναι άλλο από το εννιάλεπτο Days on the Mountain, όπου μαγευόμαστε από το πόσο ωραία πλέκει συνεχόμενα η κιθάρα από κάτω ένα ατέλειωτο εργόχειρο! Ένα ψυχεδελικό αμάλγαμα που παραείναι μπροστά από την εποχή του και ακόμη και σήμερα ηχεί τόσο απόκοσμο και αυτόνομο, σαν να δημιουργεί μια σχολή μόνο του! Είναι και δεν είναι τζαζ, είναι και δεν είναι ροκ και αυτοαναιρείται συνέχεια αποσυναρμολογούμενο στα εξ ων συνετέθη και ανακατασκευαζόμενο κατά το δοκούν του εξαιρετικού αυτού καλλιτέχνη.

Πρωτάκουσα το Words from the Front από την εκπομπή «Ηλεκτρική Ζώνη» του Κώστα Λυμπερόπουλου της ΕΡΑ4 (σημερινή ΕΡΑ Σπορ) το 1988 και έκτοτε με σημάδεψε ανεξίτηλα! Πρώτα λύγισα από τους συγκλονιστικούς στίχους: «…23 Ιανουαρίου, δεν υπάρχει δρόμος, βρέχει πάνω από τρεις μέρες, είμαστε μέχρι τα γόνατα μέσ΄ τη λάσπη, Ο Τζών πέθανε χτες βράδυ, δεν υπήρχε περίπτωση να γλυτώσει, κάτω απ΄ τα μεθυσμένα χέρια του χειρούργου, δεν μπορώ να καταλάβω ποιος φταίει, οι φωτιές που ανάβουμε γρήγορα σιγοκαίνε, πάνω στην κορυφή, βαθιά είναι θαμμένοι, κινούμαστε φουρνιές – φουρνιές, σαν να κοιμόμαστε. Κι εκεί κείτονται τέσσερις χιλιάδες άντρες ο στρατηγός διατάζει επίθεση ξανά, αν είμαι τυχερός και πάρω άδεια θα βρίσκομαι σπίτι στις 17 του μήνα, μια λέξη ακούω όλη την ώρα τυφλός…» ένα τρομακτικό γράμμα ενός στρατιώτη από το μέτωπο που απομακρύνει τον Verlaine από τους προσωπικούς του δαίμονες και καταπιάνεται με αυτούς του πολεμιστή περνώντας το δικό του μήνυμα για το Βιετνάμ ίσως (;) σε δυο γραμμές και πολύ κατατοπιστικότερο από δέκα βιβλία, τυλιγμένο σε ένα acid μοιρολόι με κιθάρες που βαλαντώνουν με αναφυλλητά για την απελπισία που τον ζώνει σιγά – σιγά μόνο του στον πόλεμο και τα λένε όλα έστω και χωρίς λόγια… Ποτέ ξανά δεν τον έχουμε ξανακούσει να παίζει έτσι και να βγάζει τόση πίκρα και χολή από το σκονισμένο λαρύγγι του. Σίγουρα το καλύτερο κομμάτι της προσωπικής του καριέρας και εφάμιλλο με το Μarquee Moon…

Ένα άλμπουμ γεμάτο ανείπωτο πόνο που ο φίλος μας έκρυβε τόσα χρόνια μέσα του και που το όχημα των Television δεν ήταν αρκετό για να τον απλώσει (ή μάλλον δίσταζε να τον απλώσει), ένα άλμπουμ αυστηρότατα προσωπικό, αλλά και σπουδαίο!!

(****)

ΤΕΛΟΣ Α΄ ΜΕΡΟΥΣ

Γιώργος Δ. Δημόπουλος

Γιώργος Δ. Δημόπουλος

Ο Γιώργος Δ. Δημόπουλος μετά από 35 χρόνια οπτικοακουστικής και έντυπης ενασχόλησης με την μουσική, στούμπωσε και εξερράγη ο ροκ γραφιάς (=θάψιμο με το καντάρι) που έκρυβε μέσα του, από τότε που άκουσε Birthday Party για πρώτη φορά του κόπηκ΄ η αναπνοή και έκτοτε υποστηρίζεται μηχανικά (σαν τον Darth Vader), λατρεύει και επαινεί την Θήβα όπου ζει και εργάζεται(..) και ταυτόχρονα την μισεί και την χλευάζει ανά την γη (τέτοια μαζόχα!!), πιστεύει στον Βάζελο και στα πιτόγυρα και αρνείται να δεχτεί ότι υπάρχει μουσική από το 1993 και δώθε (ΜΗ ΒΑΡΑΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙΙΙΙΙ!!!!).

Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα