Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016 10:41

Live review: The Underdogs 17/3/2016 @ Χυτήριο

Written by 


Η παρουσίαση του ντεμπούτου μίας νέας μπάντας είναι πάντα μία ωραία αφορμή για να ακούσεις φρέσκους ήχους, παρευρισκόμενος κατά κανόνα σε ένα πάρτυ με “οικογενειακή” ατμόσφαιρα - με παρουσία δηλαδή συγγενών και φίλων και όχι απαραίτητα σε περιορισμένο αριθμό. Κάπως έτσι ήταν τα πράγματα και στο αντίστοιχο event των Underdogs που έλαβε χώρα στο θέατρο Χυτήριο την Πέμπτη. Παρότι το live ξεκίνησε πάνω από μία ώρα αργότερα από την αναμενόμενη, η αναμονή στο καλόγουστο φουαγιέ του Χυτηρίου έγινε πολύ ανεκτή χάρη στην καλή παρέα και το μη αναμενόμενο playlist: εκεί που λόγω χώρου περιμέναμε κάτι πιο χαλαρό, ίσως πιο “καλλιτεχνίζον” και jazzy, η μουσική υπόκρουση περιλάμβανε πανάγνωστες μεν, ευχάριστες δε, instrumental και royalty-free (κάτι που έχει νόημα, αν το καλοσκεφτείτε) ροκιές από έναν τύπο με το ψευδώνυμο Letter Box (το Shazam βρήκε αντ’ αυτού έναν... DJ Nobody, που απεδείχθη λάθος μεν, σαφώς ανώτερο ως όνομα δε!).


Παρότι τα μέλη της μπάντας αναφέρονταν στην τελική ετυμηγορία της βραδιάς μάλλον με ταπεινότητα, καθώς σαφώς έχουν καλύτερη εικόνα των δυνατοτήτων τους από οποιονδήποτε άλλο, δε γίνεται να παραβλεφθούν κάποιες παράμετροι που τους τιμούν και που αποτελούν θετικές ενδείξεις για μία οργανωμένη ομάδα. Οι Underdogs εμφανίστηκαν στην σκηνή με σιγουριά, παρά το λογικό άγχος που ενυπάρχει σε τέτοιες περιπτώσεις, και φαίνονταν να ξέρουν προς τα πού βαδίζουν και τι θέλουν να πετύχουν. Η μπάντα είχε επιστρατεύσει επαγγελματίες με προϋπηρεσία στον ήχο (Νίκος Αγγλούπας, ο οποίος έχει επίσης επιμεληθεί το ηχητικό αποτέλεσμα του άλμπουμ) και το φωτισμό (Αλέξανδρος Προδρόμου), εξασφαλίζοντας έτσι (θα το γράψω: ασυνήθιστο για παρουσίαση πρώτου δίσκου) σχεδόν ιδανικές συνθήκες. Το “σχεδόν” προκύπτει διότι το Χυτήριο, ως κατά κύριο λόγο θεατρικός χώρος, διαθέτει την ευμεγέθη σκηνή αλλά όχι και την κατάλληλη ηχητική υποδομή για rock συναυλίες, όπου αναπόφευκτα κυριαρχεί η υψηλή ένταση. Ως εκ τούτου, απόλαυσα πραγματικά το live όσο βρισκόμουν σε κοντινό στη σκηνή σημείο.


Οι Underdogs, λοιπόν, παίζουν rock ‘n’ roll με την ευρεία έννοια του όρου, έχοντας αφετηρία τα blues και θυμίζοντας τον τρόπο που τα αντιλαμβάνονταν οι βρετανικές μπάντες των ‘90s, με ολίγη από ψυχεδέλεια στην ατμόσφαιρα. Τα φωνητικά της μπάντας έχουν αναλάβει σχεδόν εξ ημισείας ο ντράμερ Κώστας Χουρδάκης (δύσκολο το έργο όταν όλο το σώμα βρίσκεται σε κίνηση αλλά τα κατάφερε εξαιρετικά) και ο κιθαρίστας α’ Δημήτρης Οικονόμου, με τη συνοδεία της φωνής της Γεωργίας (δυστυχώς δεν συγκράτησα επώνυμο). Το άλμπουμ ατυχώς δεν ήταν διαθέσιμο προς πώληση, αλλά το γνωστό “σκονάκι” στα πόδια των μουσικών βοήθησε για να σας μεταφέρω σωστά τους τίτλους. Έτσι, με κέρδισε η σκληράδα του Mind Trap, που μεταβαίνει με άνεση από τους Kasabian έως Black Keys, το Cross The Line (που παίξαμε και σε παλαιότερη εκπομπή του Soundgaze Radio) και το All Is Dream με την παρόμοια α λα Pink Floyd (ή Maserati, αν θέλετε κάτι πιο σύγχρονο) αρχή, το funk/soul του Snowball Effect, η νεο-blues ορμητικότητα του Hey Girl, τα μακροσκελή, αρκούντως ατμοσφαιρικά με σκληρά rock ξεσπάσματα Paths (με ολίγη από Porcupine Tree) και Make It Happen... τελικά ανάφερα σχεδόν όλα τα κομμάτια, των οποίων οι εκτελέσεις ήταν ένα κλικ ανώτερες των ηχογραφημένων. Το κλείσιμο της συναυλίας με διασκευές στο θρυλικό Valley των Earthbound και το Christine των Dubrovniks (το οποίο τους πήγαινε φοβερά, οφείλω να ομολογήσω), αποκάλυψαν ένα μέρος των καταβολών τους και αν μη τι άλλο επέδειξαν μεράκι και καλό, σύγχρονο rock ‘n’ roll γούστο.


Η μπάντα απέδωσε ως ομάδα, καλά δεμένη (με τα περιθώρια βελτίωσης που υπάρχουν σε αυτές τις περιπτώσεις βέβαια), αλλά και σε πολύ καλό εκτελεστικό επίπεδο ατομικά - άλλωστε πρόκειται περί νέας μπάντας αλλά όχι περί νέων μουσικών. Και φυσικά ήταν ολοφάνερο πως πέρασαν κι εκείνοι καλά σε μία σημαντική για εκείνους βραδιά που περίμεναν καιρό. Σε τέτοιες εμφανίσεις περιμένεις τη στήριξη από φίλους και συνοδοιπόρους, κάτι που είχαν με το παραπάνω και την Πέμπτη αλλά, όπως πληροφορήθηκα, και σε όλες τις προηγούμενες εμφανίσεις τους. Μη βιάζεστε όμως να ρωτήσετε αν υπάρχει το απαραίτητο κοινό (σε πλήθος και ποιότητα) εκτός αυτών για να στηρίξει τους Underdogs και να τους δώσει εναύσματα και δύναμη για να συνεχίσουν. Μπάντες που στηρίζονται κυρίως στη δική τους όρεξη για Μουσική και δημιουργία θα βρουν αργά ή γρήγορα το δρόμο τους προς τα αυτιά που θα τους εκτιμήσουν. Η επόμενη ζωντανή εμφάνιση στη νέα έκδοση του Music Highway Festival στο Κύτταρο (θυμηθείτε από πού ξεκίνησε ουσιαστικά το Αθηναϊκό “τρένο” των V.I.C.), αναμένεται να γυρίσει μερικά κεφάλια προς το μέρος τους.

 Κείμενο / Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής

Μιχάλης Κουρής

 

 

Για τον Μιχάλη Κουρή καλύτερα από οποιονδήποτε μιλάνε τα σημειώματα στο ψυγείο του: "Δεν πεινάω δεν πεινάω" "Να έρχεσαι κάθε πέντε λεπτά να με βλέπεις" "Μην πίνεις άλλο" "Δεν μπορείς να πας σε όλα τα live". Ακούει τα πάντα και δεν εννοεί "ακούω ραδιόφωνο" - στον ελεύθερό του χρόνο είναι αφουγκραστής των συμπαθών ζώων σε ζωολογικό κήπο του εξωτερικού που εύλογα επιθυμεί να παραμείνει μυστικός.

Website: www.soundgaze.gr
Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα