Τετάρτη, 03 Δεκεμβρίου 2014 03:58

Live Review: Chinawoman / Tim Isherwood @ Fuzz Live Music Club, 29/11/14

Written by 

Ενάμιση χρόνο πριν η Chinawoman είχε παίξει, με διμελή μπάντα, στο περιορισμένης χωρητικότητας Six D.O.G.S., σε δύο συνεχόμενα sold-out live που κατέδειξαν την δυναμική της μουσικής της στο ελληνικό κοινό. Αυτές οι συναυλίες την έφεραν φέτος στον πολύ μεγαλύτερο χώρο του Fuzz Club, με παρόντες περίπου 1000 φίλους της μουσικής της που δημιούργησαν μία όμορφη και αγαπησιάρικη, θα λέγαμε λόγω των πολλών ζευγαριών, ατμόσφαιρα.

Το support act του Tim Isherwood απλώς ταίριαξε με το μελαγχολικό ύφος της επί σκηνής συνεργάτιδάς του. Καναδός που μένει μόνιμα στο Βερολίνο (όπως και όλη η υπόλοιπη μπάντα της Chinawoman, και κάπως έτσι εξηγήθηκε και η πολυπολιτισμικότητα των επιλογών των μελών), συνοδεύτηκε από τον κιθαρίστα της μπάντας και έπαιξε ένα σετ δικών του συνθέσεων που δεν πρόσθεσε κάτι στη βραδιά, αλλά ούτε και αφαίρεσε από αυτήν. Το σφιχτό κουστούμι του και οι απαλές κινήσεις crooner όταν άφηνε τα πλήκτρα του για να τραγουδήσει στο κέντρο της σκηνής παρουσίασαν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Η όψη της Michelle Gurevich τραβάει την προσοχή με το που ανεβαίνει την σκηνή. Φανταστείτε οπτικά έναν γονιδιακό συνδυασμό ανατολικοευρωπαϊκών χαρακτηριστικών (Ρώσοι γονείς γαρ) με την επίκτητη ηρεμία και συστολή που χαρακτηρίζει – λένε – τους Καναδούς. Τώρα πώς της προέκυψε το Chinawoman ως moniker… με ασφάλεια υποθέτουμε από το παιχνιδιάρικο σχήμα των ματιών. Εξαρχής φάνηκε πως το κοινό δεν είχε έρθει στο Fuzz για να χορέψει, αλλά για να νιώσει τον πόνο και τους ερωτικούς, κατά βάση, προβληματισμούς της Chinawoman και να τα κάνει δικά του. Εκείνη ξεκίνησε μελαγχολικά με το To Be With Others και έκανε τις προθέσεις της εμφανείς από την αρχή: μία πονεμένη ψυχή θα μπορούσε εύκολα να πέσει στο καναβάτσο από την βαθιά φωνή της και την σκοτεινή στιχουργική της. Κι εκείνη μάλιστα το τόνισε, αναζητώντας – κατά δήλωσή της, όπως και  σε κάθε συναυλία της – και εν τέλει εντοπίζοντας το «πιο λυπημένο πρόσωπο ανάμεσα στους παρευρισκόμενους». Αποζητούσε την επικοινωνία με το κοινό της, και για αυτό άφηνε το επίπεδο στο οποία κινούταν και περπατούσε ως την άκρη της μπροστινής επέκτασης της σκηνής του Fuzz (η οποία επέκταση, τελικά, σε ελάχιστες συναυλίες έχει λειτουργική σημασία, ενώ συν τοις άλλοις δημιουργεί μία αχρείαστη απόσταση μεταξύ κοινού και καλλιτέχνη) για να έρθει πιο κοντά στους φαν της και να ανοίξει διάλογο μαζί τους. Αλλά και το κοινό της έδινε αγάπη. Της έμαθε ελληνικά πέραν των τυπικών («Γεια μας και ψυχή βαθιά» όπως την δασκάλεψε μία οπαδός στις πρώτες σειρές), ανέβηκε χωρίς δισταγμό στην σκηνή και πρόσφερε ένα ποτήρι από ένα (απροσδιορίστου σύστασης) ποτό, όταν αυτή ζήτησε κάτι να πιει, κρεμόταν από κάθε της λέξη. Μεγάλη μετάβαση αυτή για μία καλλιτέχνιδα που τα πρώτα χρόνια της καριέρας της είχε να επιδείξει μόνο ηχογραφήσεις δωματίου – συγκεκριμένα υπνοδωματίου.

Δεν αρκέστηκε στο να παρουσιάσει το εξαιρετικό τελευταίο της άλμπουμ (LetPart In Style) και μεγαλύτερη παραγωγή της ως τώρα (χωρίς αυτό να σημαίνει πως απομακρύνθηκε πολύ από το εντελώς minimal των προηγούμενων δίσκων της). Με κομμάτια που σύστησαν το κοινό στην ιδιαίτερη αισθητική της, όπως το Lovers Are Strangers ή το Show Me The Face, και με ένα κοινό που, όπως προείπαμε, παρουσιάστηκε έτοιμο και δεκτικό, η γλυκύτατη Michelle δεν αντιμετώπισε πρόβλημα να δώσει μία συναυλία που κύλησε όμορφα και απροβλημάτιστα. Ακόμη και η συναυλιακή παραδοξότητα να κλείσει το κανονικό σετ της μόνη με την κιθάρα της τραγουδώντας το εμβληματικό για εκείνη Party Girl, ενώ αμέσως πριν είχε προηγηθεί το Russian Ballerina ως πιο χορευτική και sing-along στιγμή της βραδιάς, έδειχνε να στέκει ως επιλογή. Παρότι φαινόταν κουρασμένη, η Chinawoman βγήκε χαμογελαστή για το καθιερωμένο encore τραγουδώντας ένα κομμάτι στα ρώσικα και έκλεισε με το μελαγχολικό beat του - μη δισκογραφημένου αλλά αυτόνομα κυκλοφορημένου ψηφιακά - Kiss In Taksim Square, επηρεασμένου από τα γεγονότα που είχαν επίκεντρο την ομώνυμη πλατεία, αλλά με σαφώς ρομαντικότερο τόνο.

Η Chinawoman δικαιολόγησε τον μεγαλεπήβολο χαρακτηρισμό «θηλυκός Leonard Cohen» που της έχει αποδοθεί, αλλά - εννοείται - σε μικρότερη κλίμακα. Οι συγκρίσεις μαζί του είναι αναπόφευκτες: βαθιά ηδυπαθής χροιά, ιδιαίτερη στιχουργία με έντονο ερωτισμό, μουσική με λιτή αλλά ουσιαστική ενορχήστρωση, homemade αισθητική που εμπνέεται από το άρωμα δύο εραστών στην κρεβατοκάμαρά τους. Στο live του Σαββάτου έδειξε πως, έχοντας διαμορφώσει σαφώς τον ήχο της και έχοντας πίσω της μία μικρή αλλά πιστή βάση ακολούθων, είναι άξια και ικανή να χαράξει την δική της μικρή, όχι λαμπρή αλλά οπωσδήποτε αξιοπρεπή πορεία. Το λιγότερο που θα συμβεί είναι να την ξαναδούμε σε συναυλία στην Ελλάδα.

 Κείμενο / Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής

Μιχάλης Κουρής

 

 

Για τον Μιχάλη Κουρή καλύτερα από οποιονδήποτε μιλάνε τα σημειώματα στο ψυγείο του: "Δεν πεινάω δεν πεινάω" "Να έρχεσαι κάθε πέντε λεπτά να με βλέπεις" "Μην πίνεις άλλο" "Δεν μπορείς να πας σε όλα τα live". Ακούει τα πάντα και δεν εννοεί "ακούω ραδιόφωνο" - στον ελεύθερό του χρόνο είναι αφουγκραστής των συμπαθών ζώων σε ζωολογικό κήπο του εξωτερικού που εύλογα επιθυμεί να παραμείνει μυστικός.

Website: www.soundgaze.gr
Νέα Δίσκοι      Συναυλίες Συνεντεύξεις Στήλες Archive    Rookie's corner   Artist Index
 Επικαιρότητα   Κριτικές Συναυλιών Text Interviews Music Scouting      
 Ενημερώσεις   Προτάσεις για συναυλίες   Memory Lane      
        Local Jams
     
        Record Shuffle      
        Άρθρα